Margerytkowo

Odrobina słońca i człowiek jakoś się od razu uśmiecha i bardziej cieszy z życia :)

Korzystając  z faktu, że pracuję dopiero wieczorem, pobiegłam do bibliotek oddać to, co miałam oddać i wypożyczyć coś świeżego ;) jakoś tak się jednak dzieje, że na beletrystyce ciężko mi się zatrzymać :)
Poza tym, jak fajnie przejść się między półkami i zobaczyć, jak wiele jest książek, które jeszcze chciałabym przeczytać, wiele takich, o których słyszałam, że są warte przeczytania i takich, których nigdy nie słyszałam. Kocham to chodzenie między półkami i odkrycia które później okazują się cenne.

Może się okazać, że wiedziona zgłodniałością nabyłam w pobliskim sklepie coś pysznego i niebawem będzie to taki komplet: z biblioteki potrawa dla intelektu a z pobliskich delikatesów potrawa dla ciała :) To swoją drogą, bo w końcu udało mi się w tymże sklepie namierzyć moją ulubioną Milkę daim. Mrau!

A i skończyłam właśnie "Listy starego diabła do młodego", cytat z tejże.

I udało mi się w końcu zrobić własnoręcznie czekoladę do picia z TEGO przepisu- naprawdę polecam, tak na ciepło, jak na zimno z lodówki następnego dnia (jeśli dotrwa! ;) )

źródło: grono.net sprzed wieków

Ostatnio złapałam się na tym, że poza drobnymi wzmiankami, nie wspominam jak mi się układa w Akademii Przyszłości. Może coś w tym jest, że kiedy jest źle, jakoś łatwiej się o tym pisze, a kiedy pozytywnie... to trochę jakby nie było o czym pisać?

W każdym razie... swego czasu zmieniłam otoczenie, czyli zespół do którego należałam, przyjęłam też awans na kolidera czyli zastępcę lidera, a później też - zupełnie dałam sobie spokój z wspieraniem działań zespołu ds. promocji. Nie chciałam się więcej rozdrabniać na całą masę rzeczy, to już było nieco za dużo. Wszak miałam zamiar w tej edycji być tutorką (czyli taką trochę mentorką, trochę jak starszą siostrą) jednego dziecka i pomagać mu teoretycznie w nauce a praktycznie: w tym, by zaczęło widzieć swoje mocne strony. Do tego jeszcze bycie koliderką. Fajne wyzwanie. A jednak trzeba pamiętać, że chcę znaleźć czas i na pracę i na Akademię i zwyczajnie: dla siebie :)

Dotąd układało się różnie: może była to kwestia niedogrania, może zwyczajnie: okoliczności. Coś się nie udawało, nie wychodziło, rodzice dziecka przestawali odbierać telefony, dziecko strzelało focha, albo na swoje nieszczęście zadurzona w liderze zespołu, mimo tego zwracałam się do niego z jakimiś problemowymi sytuacjami, bo tak się parszywie składało, że do kogoś innego nie mogłam.

Za to wczorajszy wieczór w naszej szkole, spędzony z innymi tutorami i dziećmi przy grach planszowych i słodkościach, był tym, co sprawiło, że dotarło do mnie jak mi teraz dobrze. Ten moment, kiedy moje dziecko, ośmioletnia Lilka (tak naprawdę imię inne) na wieść że idziemy grać w planszówki, złapała mnie mocno za rękę i zawołała: ale ja chcęęęęę z Panią grać, bez Pani nieeeee!
Albo chwile kiedy tłumaczyłam jej zawiłości jakiejś skomplikowanej gry, albo razem próbowałyśmy coś zrozumieć.
W sumie podobnie jak na naszych zajęciach, na których zgłębiamy zagadnienia z matematyki.

Kiedy patrzę na Lilkę, widzę siebie samą kiedy miałam osiem lat i choć to może nieco wygórowane oczekiwania, chciałabym, żeby dzięki Akademii jej było łatwiej niż mi.

Jest OK, po prostu jest OK. Jakby wszystko się powoli zaczynało układać.

Jest w moim otoczeniu ktoś (nazwijmy go X), kogo dotąd bardzo często nie doceniałam. Albo może inaczej: kto często swoimi decyzjami, reakcjami na różne rzeczy wprawiał mnie w osłupienie, ciężkie zdziwienie a niekiedy i pusty śmiech. Czy szanowałam tą osobę? Na tyle ile wymagała to nasza "relacja", choć widziałam głównie to, co ta osoba zawala, tudzież co robi "nie tak".

Do czasu.

Przyszła mocno kryzysowa sytuacja, dla wszystkich ciężka.
I po początkowym szoku X stanął na wysokości zadania. Ogarnął się tak, że kiedy przyszło do planów na "dalej" jego rzeczowość, logika i sensowność wypowiedzi osiągnęła swoje wyżyny. Może zresztą do tej pory szwankował tylko przekaz, jego forma, nie zaś to, co było do przekazania. Dość, że X mocno ogarnął temat ... zostawiając mi tylko jedną myśl:

Cieszę się że mam w swoim otoczeniu ludzi, którzy trafiając na kryzys, wyciągają z niego szansę na rozwój, motywują się w ten sposób do pracy nad sobą, zmian, rozwoju.
Pozostaje się tylko od nich uczyć tej cennej umiejętności.

Są na świecie kolory pożądane, są też kolory bardzo nieprzyjemne. Są wesołe i smutne. Niektórzy ludzie mają silne światło, inni białe.

... stąd, z mojego życia, albo na trochę albo na zawsze.



Zniknij.

Rzadko tak komukolwiek mówię, częściej to ja takie słowa słyszę.

Ciężko mi komuś powiedzieć: nie chcę mieć z Tobą nic wspólnego, nie chcę żadnych wyjaśnień, odejdź, zniknij, niech Cię nie znam. Już łatwiej: przez jakiś czas nie chcę się kontaktować, potrzebuję czasu, potrzebuję odpocząć, do tego i tego dnia nie pisz do mnie i nie dzwoń, chcę się zająć sobą. Odezwę się. Albo i nie.

Może dlatego ciężko bo mnie samą boli kiedy ktoś mnie wyrzuca ze swojego życia, często bez słowa wyjaśnienia, dając komunikat: nie istniejesz dla mnie już.

Może to naiwne, ale wydaje mi się, że jeśli jest się z kimś blisko dłuższy czas, jest wzajemna sympatia, przyjaźń, ciepło... to nie powinno się odchodzić od tak, nawet nie mówiąc co się stało, pozwalając na wszelkiej maści domysły, obwinianie siebie...

"Jeśli jest się z kimś blisko..." - inna rzecz, że może się tylko wydawało, że jest się blisko.

Głęboki oddech. Jeden, drugi i trzeci.  Świat powoli wraca na swoje tory.

Była sobie dziewczynka, która bardzo, bardzo pragnęła przyjaźni i ciepła. I kiedy tak się złożyło, że kilkoro najbliższych jej ludzi porozjeżdżało się w różne świata strony, czasem mając czas by się odezwać, a czasem nie, poczuła się przeraźliwie samotna.



I jakoś tak rozpaczliwie obdarzyła sympatią kogoś, kto po prostu był obok, wydawał się OK, miła, sympatyczna osoba, lubiana przez wszystkich i obdarzająca sympatią również wszystkich. Nieważne, że coś jej nie grało, że intuicja mówiła: nie! Przecież ludzie wokół mnie się nie mylą, zapewne mylę się ja - myślała dziewczynka.

I tak jakoś dziewczynka obdarzyła sympatią tą osobę, która była blisko, większość swojej uwagi skupiając na niej. Zwracała się do niej, kiedy działo się coś złego, dzieliła się swoimi sukcesami i radościami, nie ukrywajmy jednak, że tych boleśniejszych rzeczy było więcej. Owszem, dziewczynka miała swoje życie, pracę i pasje, które dawały jej frajdę, jednak jakoś tak się złożyło, że ludzi było wokół niej coraz mniej. A ta osoba, która stała się tak bliska, jakoś rzadziej znajdowała czas, stała się bardziej zabiegana, zajęta, skupiona na swoich sprawach.



Dziewczynka wpadła w straszliwy dołek. Kiedy nawarstwiły się jej problemy i było ich coraz więcej i więcej, nie wiedziała co zrobić. Do dawniej bliskich osób, z którymi ochłodziły się kontakty, jakoś nie miała odwagi zagadnąć. Do tej bliskiej osoby, która miała mało czasu- coraz bardziej nie chciała się odzywać. A jednocześnie, było coraz gorzej i coraz rozpaczliwiej.

W jakimś momencie dziewczynka podniosła zapłakane oczy i zza łez zniekształcających wszystko dostrzegła kogoś, kto przez wiele miesięcy był obok, czasem pytając czy wszystko w porządku, czasem po prostu żartując, a czasem zwyczajnie będąc obok, pogłaskaniem po plecach, dotykiem dłoni, uśmiechem czy choćby spojrzeniem dając do zrozumienia że jest, po prostu jest. A jednocześnie dziewczynka wiedziała, że to ktoś, kto nie zawsze jest fair, często pokazuje swoją mniej pozytywną stronę i powiedzmy jasno: aniołkiem nie jest.



Dziewczynka długo się zmagała ze sobą. Rozważała wszystkie za i przeciw zwrócenia się o pomoc do osoby, co do której intuicja mówiła, że to OK, a rozsądek krzyczał: NIE, bo znów dostaniesz po łapach i się nie podniesiesz, zobaczysz!

A kiedy zdecydowała się jednak posłuchać intuicji i otworzyła swoje serce, okazało się że to właśnie było najlepsze co mogła zrobić w swojej sytuacji. Jeśli jedna rozmowa może przestawić myślenie na inne tory to tym razem tak właśnie się stało. Może zresztą to cierpliwość, życzliwe słuchanie i pytania zadawane po to, by lepiej zrozumieć, ciepło i przytulenie - zdziałały cuda.



Od tamtej pory, choć czasem bywało ciężko, dziewczynka krok po kroku zaczęła zmieniać swoje życie. Wróciła do tych, którzy dawniej byli bliscy i chcieli dalej się z nią przyjaźnić, mimo odległości i niesprzyjających okoliczności, mimo dystansu, który się między nimi wytworzył. Krok po kroku zaczęła na nowo budować wiarę w siebie, w to, że może być dla kogoś ważna i może ... być szczęśliwa. Bywało ciężko, bywało pięknie.



A jednocześnie tego, że życie znów zaczęła nazywać pięknym, nie zamieniłaby na nic innego :)

Piszę właśnie 500 posta tutaj i trochę sama jestem zaskoczona, bo zakładając tego bloga prawie dwa lata temu, w pewien wiosenny dzień, nie spodziewałam się, że tak wsiąknę w pisanie. Miałam już co prawda jakieś doświadczenie z blogami, głównie na Onecie, ale nigdy to nie było tak... trwałe.



Ale to miłe: poznałam dzięki pisaniu mnóstwo blogów i kilka osób zupełnie realnie. Czytałam inne blogi i dopadały mnie przemyślenia, zastanawiałam się, czasem zmieniałam własne poglądy, ale zawsze dowiadywałam się czegoś nowego.
Zmieniały się tematy o których tutaj pisałam. I nic dziwnego: w tym czasie przeprowadziłam się dwa razy, wyjechałam na 1,5 tygodnia w góry, zamieszkałam w mieszkaniu gdzie buszowały trzy szalone koty, zaangażowałam się w Akademię Przyszłości, spróbowałam bycia wolontariuszką Fundacji Maraton Warszawski i znalazłam pierwszą stałą pracę. I rozstałam się z moim aktualnie Eks.

Gdzieś w międzyczasie niektórzy ludzie pojawili się w moim życiu, inni z niego zniknęli, a jeszcze inni i pojawili się i zniknęli, jednak byli też tacy, którzy byli i są w moim życiu, choć czasem wątpiłam...

Przez cały ten czas przeczytałam książek, że hoho, zaczęłam się oddawać nowej-starej pasji (zupełnie na nowo) robienia zdjęć, co więcej, nawet zdarzyło mi się zmienić aparat na taki, który na ten moment mnie zupełnie zadowala, mimo, że mocno skomplikowany nie jest :)

Może najbardziej istotne jest dla mnie to, że w tym czasie od napisania pierwszego posta na Blogspocie do tego aktualnego, pięćsetnego, zmieniłam się. Stale szukałam (i szukam) kierunku, w którym chciałabym i mogła się rozwijać, robiłam różne rzeczy jakby na przekór materii ale zgodnie z własnym planem, żeby coś się zmieniło, było lepiej, sensowniej. Czasem miałam dość, czasem mnie wszystko wkurzało, czasem wiele rzeczy miałam chęć rzucić w diabły. Ale cóż, pragnienie, by iść dalej i czuć się ze sobą lepiej, zawsze mi towarzyszyło, to się i teraz nie zmieniło.

Jest OK :) Cieszy mnie obecny stan rzeczy a wiem, a nawet jestem pewna że będzie jeszcze lepiej :)

Dziękuję że jesteście, że możemy się nawzajem czytać, że czasem komentujecie, że czasem wywiązują się ciekawe rozmowy, nieraz już niekoniecznie online :)

Bez takich gadżetów ciężko by mi było:

... czyli o książce "Bóg zjawia się incognito"



Książka Laurenta Gounelle'a wciągnęła mnie bez reszty, kiedy po nią sięgnęłam. Z jednej strony fabuła zapierająca momentami dech w piersiach, z drugiej konkrety i przesłanie, które warto byłoby sobie wyryć w głowie na długo.

Zaczyna się dość nietypowo: Alan, trzydziestokilkuletni mężczyzna na krótko po niewyjaśnionym zniknięciu z jego życia kochanej kobiety, dochodzi do wniosku, że jego życie jest i zawsze było szare i nijakie, więc najlepiej jego zdaniem, będzie z tym życiem skończyć. Posiłkując się znalezionym w gazecie artykułem, dowiaduje się, że ma możliwość, by przerwać swoje życie, skacząc z wieży Eiffle'a: autor podaje sposób, w jaki można pominąć tamtejsze zabezpieczenia. Jakiś czas później w pewien zimny wieczór staje na metalowej belce wieży Eiffle'a i już ma z niej skoczyć, kiedy dostrzega obok siebie mężczyznę, który co dziwne, nie nakłania go, by zmienił swój zamysł, wręcz przeciwnie: mówi "skacz", choć później dodaje, że może mu pomóc, ale są pewne warunki. A właściwie jeden warunek: bezwarunkowe posłuszeństwo, wykonywanie wszystkich zadań, którymi obdarzy go nieznajomy i podążanie za jego wskazówkami. W przeciwnym zaś wypadku ma go czekać ... śmierć. Alan przyjmuje wyzwanie, czy to jednak może oznaczać podpisanie paktu z diabłem? Tego nie zdradzę. Fabuła wciąga, nie pozwala się oderwać od książki do ostatnich kartek, jednak mnie chyba bardziej niż sama historia zainteresowały rady, których w książce udziela Alanowi tajemniczy nieznajomy i wyzwania, które przed nim stawia.

Ilekroć odsłania on jakieś swoje słabe punkty, ujawnia czego się obawia, może być pewny, że zostanie przekonany do przełamania swoich barier. Nie umie powiedzieć: chciałbym mniej wypieczoną bagietkę? Zostanie zmuszony, by iść do piekarni, prosić o różne rodzaje pieczywa, rezygnować, by na koniec wyjść z tym, o co po prosił na początku bądź zgoła z niczym. Nie umie rzucić palenia? Niebawem sam powie: proooooszę, nie KAŻ mi już palić. Nie może się porozumieć z szefem? Będzie musiał! Na koniec dostaje zadanie "nie do wykonania" i... no właśnie, efekt jest zupełnie nie zaplanowany.

Jedną z fajniejszych rzeczy w tej książce był dla mnie ten moment, kiedy 'tajemniczy nieznajomy' tłumaczy Alanowi, czemu powinien nauczyć się nowych sposobów postępowania:

Nasz mózg funkcjonuje tak: w każdej chwili skłania nas do tego, co uważa za najlepszy wybór. To znaczy, że w każdej sytuacji, którą właśnie przeżywasz, twój mózg wybierze z tego co potrafisz, to, co wydaje mu się najodpowiedniejsze, co przyniesie największe korzyści. Wszyscy funkcjonujemy w ten sposób. Problem w tym, że nie wszyscy dysponujemy taką samą gamą wyborów. Niektórzy ludzie przyswoili sobie bardzo różne postawy i zachowania. Kiedy spotyka ich zatem konkretna sytuacja ich mózg dysponuje szerokim wyborem możliwych reakcji. Inni mają tendencję do postępowania zawsze tak samo i w tym wypadku wybór jest ograniczony. Wówczas zachowanie rzadko jest odpowiednie

Zapadła mi też w pamięć myśl:

Jeśli nieszczęśliwym zbiegiem okoliczności wszyscy ciągną nas w negatywną stronę, wyrażając krytykę, zwracając uwagę na nasze niedostatki, błędy i niepowodzenia, to poczucie samoniewystarczalności i samokrytyka wpisują się w nasze zwyczajowe myślenie

Dokładnie odwrotne podejście, skupianie się na mocnych stronach i pozytywach (choć realnych i mocno konkretnych, nie mam na myśli wyssanych z palca afirmacji) jest po pierwsze jedną z zasad Akademii Przyszłości a po drugie tym, czym mam zamiar się kierować w tym roku. Stąd pisanie o sukcesach :)

Jeszcze inna myśl, której słuszność od dawna uznaję (mam nadzieję że nigdy nie będzie dotyczyła mnie):

"Kiedy nie masz już ochoty ewaluować, zaczynasz powoli umierać".

W każdym razie polecam "Bóg zjawia się incognito"- czytało mi się ją jak najlepszy kryminał, a ile przemyśleń przy okazji: prawdziwa uczta! :)

A do samej książki na pewno jeszcze wrócę- w kontekście :)

A jednak to możliwe, by z każdego dnia znaleźć minimum jedną pozytywną rzecz, która mi się udała wyjątkowo :) Stan mojego SŁOIKA SUKCESÓW po 12 dniach zbierania sukcesów :) Jak tak na niego patrzę, od razu mi pozytywniej :)

Niebawem się podzielę tym, co konkretnie mi się udało:)

Poza tym, przyznaję, powyższe zdjęcia zostały zrobione moim nowym nabytkiem (jak tu żyć bez aparatu, cięęęęężko).

Uśmiech wbrew pozorom widać nie tylko wtedy, gdy się na kogoś patrzy. Choć i wtedy zdaje się ogrzewać otoczenie swoim ciepłem, jest "zaraźliwy".

Kiedy ktoś się uśmiecha, rozmawiając ze mną przez telefon, mówię, że ma taki uśmiechnięty głos, słyszę, że się uśmiecha, tego po prostu nie da się przegapić.
Uśmiech słychać w głosie.

Zmienia rzeczywistość na lepsze.

I ten moment, kiedy ktoś zamyślony patrzy gdzieś w przestrzeń i zobaczy kogoś, do kogo uśmiecha się od serca, albo usłyszy głos, dzięki któremu się uśmiechnie. Takie chwile są cudowne.

A czasem uśmiech "znikąd" się pojawia na ustach, kiedy wystarczy jedna, mała myśl, skojarzenie, czasem naprawdę drobiazg.

A jakie zaskoczenie ludzi wokół, np. w zatłoczonym tramwaju, kiedy ktoś się nagle uśmiecha, tak po prostu.

Kojarzycie młodzież z książki Małgorzaty Musierowicz rozdającą ESD czyli Eksperymentalne Sygnały Dobra i do czego to doprowadziło? :)