Margerytkowo

O samej książce, a właściwie jej pierwszych trzech rozdziałach pisałam TUTAJ.

Teraz mogę się podzielić wrażeniami o całości. Miałam okazję przeczytać całość jeszcze zanim została opublikowana.

Jak dla mnie, choć książkę można nazwać romansem, to na pewno jest to dość nietypowy przedstawiciel tego gatunku. Główna bohaterka, zmagająca się z zaburzeniami ze spektrum autyzmu - to na pewno nie jest temat, który pojawia się w literaturze zbyt często.

Na pewno dużym plusem było dosyć oryginalne opisanie sytuacji: z punktu widzenia dwóch osób, z czego każda miała nieco inny odbiór rzeczywistości i to mężczyzna był tym bardziej reflaksyjnym, wrażliwym (a przynajmniej tak to odebrałam).

Inną mocną stroną są opisy tak kulinarnych "smaczków" (dosłownie!) rodziny Michaela, tak opisy wierzeń, jakichś rodzinnych tradycji, czy nadziei. To na pewno dodawało oryginalnego rysu tej opowieści.

Sceny miłosne... ok, były gorące. I chyba autorce udało się uniknąć przesady w sposobie opisywania ich, czytało się całkiem przyjemnie.

Jedyne, do czego mogę się przyczepić, to, że kwestię przywyknięcia przez Stellę do różnych rzeczy, czy potyczek z różnymi trudnymi dla niej kwestiami widzę jako opisaną mocno skrótowo, wolałabym więcej szczegółów, jakoś ciężko mi uwierzyć, że tak szybko się udało pewne trudności pokonać.

Sama książka bardzo mi się podobała i myślę, że jest w sam raz na lato, przyjemna opowieść.

Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu MUZA.

Milion razy miałam nadzieję, że jakaś książka diametralnie zmieni moje życie i zwykle kończyło się na nadziejach. I nie, nie napiszę teraz, że z tą książką było zupełnie odwrotnie, ale też nie napiszę, że nie zmieniła nic. Bardziej by tu pasowało stwierdzenie, że pewne rzeczy pomogła ułożyć, uporządkować i ... pójść dalej. A jednocześnie jest pozycją dość wyjątkową moim zdaniem.

Byłam bardzo sceptyczna, ale to nic nowego. Ogólnie nie przepadam za książkami, które obiecują wszystko, a w rzeczywistości ich treść to rzeczy, które nie wnoszą nic nowego, a jedynie powtarzają to, co już w takiej czy innej formie gdzieś się przewinęło. I choć mam do tego takie podejście:  to, co komuś pomaga na tym etapie jego życia, to spoko. Mi nie musi, ale to w żaden sposób nie świadczy o sposobach, po które się sięga, ani o tym, kto szuka rozwiązań swoich problemów.

Inna rzecz, że Mistrzyni swojego życia uświadomiła mi, jak wiele jest kwestii, które dla mnie są dość oczywiste i naturalne, nie wymagają wypracowania i znajdowania na nie czasu, zapału - bo ja już tak robię. Jednocześnie ta świadomość, że dla kogoś faktycznie to samo może być totalną abstrakcją. Tu akurat mam na myśli znajdowanie czasu tylko dla mnie czy sprawianie sobie drobnych przyjemności bez (większych) wyrzutów sumienia.

Rzadko coś takiego robię, ale tym razem tego potrzebowałam.
Co mi się podobało w książce?

*szczere słowa na temat własnych życiowych zmagań, problemów i słabości, choć momentami było to odrobinę ciężkie, ale generalnie na plus
*podziw dla osoby, która chce i umie pisać o przejściu własnej terapii, spotkań z psychologiem, psychiatrą w ciężkich życiowych momentach - to zawsze jest i będzie dla mnie nie powód do wstydu, ale powód, by powiedzieć o kimś, że ma w sobie dość siły by poszukać dla siebie pomocy i odwagi, by zmierzyć się z tym, co mu szkodzi - więc tak czy inaczej, że ktoś jest zwyczajnie godny szacunku i podziwu
*odniesienia do innych: I. Majewskiej-Opiełki, Jacka Walkiewicza czy zaznaczanie, że ok, proponuję Ci na to popatrzeć tak i tak, bo zgodnie z badaniami Xi Y, to pomaga
*przemyślana całość, poruszająca temat raczej kompleksowo i z różnych stron
*sama treść, bez lania wody
*opieranie się na zagadnieniach, co doktóych po wielokroć słyszałam, że są warte uwagi (wdzięczność, wybaczanie)

To, co uważam za minusy:
*momentami czcionka
*były momenty kiedy styl pisania trochę "zgrzytał"
*czasem niewyczerpanie tematu, albo trochę zostawianie miejsca dla własnej interpretacji, ale trudno wyczuć czy nie było to zamierzone

I na koniec garść cytatów.

Jak dla mnie, szalenie prawdziwe, choć za często o tym zapominam:

Pamiętaj, że jeśli wykonujesz działania w ten sam sposób, co zawsze, nie możesz oczekiwać odmiennych rezultatów.

A to jeszcze bardziej dało mi do myślenia:

Jeśli podejmujesz decyzje, które stoją w sprzeczności z Twoimi wartościami, możesz odczuwać wyraźny dyskomfort, dysonans. Na pewno zdarzyło Ci się czasem po fakcie być niezadowoloną z dokonanego wyboru lub podjętej decyzji w życiu osobistym.

I jeszcze to:

Kiedy realizujesz w życiu role oderwane od Twoich potrzeb i zasad, nie jesteś napędzana żadną wewnętrzną siłą - wówczas życie wymaga wielkiego wysiłku i ciągłego zmiagania się, prowadzi do zmęczenia i poczucia pustki. Role, które dają poczucie sensu i spełnienia w życiu, wynikają z misji i wartości, a sposób ich realizacji jest Twoim naturalnym wyborem.

I to:

Gdybyś sę zatrzymała w tym pędzie zauważysz, że każdego dnia stajesz się lepsza, mądrzejsza i silniejsza, tylko świat Ci wmawia, że jesteś niewystarczająco dobra. Korzystaj ze swojego potencjału, ze swoich doświadczeń. 

Książka Życie piękna katastrofa. Mądrością ciała i umysłu możesz pokonać stres, choroby i ból Jona Kabat Zinna to dosyć wyjątkowa pozycja. Z jednej strony jest podręcznikiem, który opisuje techniki opracowane na potrzeby ośmiotygodniowego programu redukcji stresu, jak również jest to książka bardzo przystępnie wyjaśniająca założenia nurtu mindfullness, ale zarazem to pozycja, która znacznie wybiega poza ramy "podręcznika".

Zanim napiszę więcej o samej książce, wspomnę tylko, że już na długo przed sięgnięciem po tą pozycję nie były mi obce medytacja i mindfullness, miałam okazję przekonać się, ile pozytywnego mogą zdziałać (konktrety TUTAJ), ale też nigdy nie byłam bezkrytyczna, raczej na początku podchodziłam do tematu "jak pies do jeża" o czym możecie przeczytać choćby TU.

Wracając jednak do samej książki, tym, co najbardziej zostało mi w pamięci po jej przeczytaniu, było poczucie, że Kabat-Zinn przekazał swoją wiedzę w sposób bardzo przemyślany i zrównoważony, zdając sobie sprawę z wątpliwości, które mogą się pojawić i stopniowo, krok po kroku je rozwiewając.

Przykład? Dość szczegółowo są w Pięknej katastrofie opisane techniki świadomego oddychania, skanowania ciała czy praktykowania jogi, w takim wymiarze, że przeciętnemu zabieganemu człowiekowi (tak, to ja!) po przeczytaniu tego może przyjść do głowy coś mniej więcej takiego: nawet nie ma mowy, że znajdę na to czas! Ale zupełnie inaczej się to odbiera, kiedy autor chwilę później dodaje: tak, wiem, że to dużo czasu. A zarazem jestem głęboko przekonany, że warto najpierw poznać te metody dokładnie, by przekonać się, jak działają i w przyszłości móc wybrać, co Ci aktualnie najbardziej pomoże, bo nie każdemu pomoże to samo, a czasem wystarczy choćby pięć minut ale kiedy jest to coś, o czym się przekonałeś, że działa.

W jakimś stopniu to, o czym pisze Kabat-Zinn może zburzyć powszechne poglądy i założenia na temat medytacji. Pisze on bowiem:

Pamiętaj, jeśli stale wkładasz energię w cierpliwą samoobserwację w każdej chwili, kiedy skupiasz uwagę na oddychaniu albo czymś innym i łagodnie dyscyplinujesz umysł, ilekroć zacznie błądzić - wtedy medytujesz właściwie. Jeśli zaś oczekujesz jakiegoś specjalnego uczucia, odprężenia lub spokoju, koncentracji, albo zrozumienia, to znak, że próbujesz dotrzeć gdzie indziej, niż jesteś, i że musisz sobie przypomnieć, by po prostu być w chwili teraźniejszej ze swoim oddechem. Paradoksalnie, jak mieliśmy okazję się przekonać, jest to najskuteczniejszy sposób "docierania gdzieś" oraz rozwijania odprężenia, spokoju, koncentracji i zrozumienia.

Było też kilka stwierdzeń, któe dalej nieco szokują, mimo że to nie pierwszy raz, kiedy o niech czytam i generalnie mniej lub bardziej miałam okazję przekonać się o ich hmmm zasadności:

W tym badaniu niezdolność do wyrażania emocji silnie korelowała ze śmiertelnością chorych na raka płuc. U tych, którym najtrudniej było wyrażać emocje, roczna śmiertelność była cztery i pół raza większa niż u tych chorych na raka płuc, którzy mieli największą zdolność wyładowywania emocji. Tę proporcję widać było zawsze, niezależnie od tego czy badani pili i ile palili, choć jak można się spodziewać, u nałogowych palaczy rak zdarzał się dzisięciokrotnie częściej niż u tych, którzy w życiu nie mieli w ustach papierosa.

Mocno dało mi do myślenia to, jak autor opisał trzy sposoby dotyczące reagowania na atak przeciwnika w aikido, z czego ten ostatni wydał mi się najbardziej instrygujący, zwłaszcza, jeśli popatrzeć na niego bardziej metaforycznie:

Ten ruch w aikido nazywa się wejściem. Decydując się na niego, unikasz bezpośredniego stracia, a jednocześnie podchodzisz bliżej i nawiązujesz kontakt. Twoja postawa komunikuje napastnikowi, że chcesz kontaktu i jesteś przygotowany na wszystko, ale nie dasz się rozjechać. Nie próbujesz kontrolować napastnika brutalną siłą. Zamiast tego chwytasz go za nadgarstek, "wchodzisz" w jego energię. Nie puszczając nadgarstka, tak zmieniasz jego pęd, byście patrzyli w tym samym kierunku. Teraz obaj widzicie to samo. W tej technice unikasz czołowego zderzenia, podczas którego mógłbyś mocno ucierpieć albo przytłoczyłaby Cię energia napastnika. Mimo to nawiązujesz silny kontakt, a jednocześnie zmieniając kierunek i obracając napastnika, pokazujesz, że chcesz poznać jego punkt widzenia, że jesteś otwarty, chcesz patrzeć i słuchać. W ten sposób napastnik nie doznaje obrażeń, ale zarazem otrzymuje komunikat, że nie boisz się kontaktu, ale nie chcesz dopuścić, by jego energia zdominowała Cię czy skrzywdziła. W takiej chwili stajecie się partnerami, a nie adwersarzami, czy druga strona tego chce, czy nie.

Zaskakujące, ale jednak tak bardzo na miejscu i zupełnie naturalne w kontekście całej reszty było poruszenie tematu problemów  z jedzeniem, zaburzeń odżywiania:

Może jesteśmy nadmiernie skupieni na własnej wadze i wyglądzie, zamiast na zdrowieniu i poprawianiu samopoczucia? Jeśli zaczniemy zwracać uwagę na rzeczy podstawowe, na przykład na to, o czym myślimy, co pochłaniamy i dlaczego, wtedy może zrobimy znacznie większy krok w stronę zdrowienia i to bez neurozy i marnowania energii. Można to osiągnąć skupiając uwagę na tym, ile jemy, i dokonując mądrych wyborów, co jeść. Więcej ma to wspólnego z osiąganiem nieformalnej równowagi niż ze sztycznym rygorem.

Mimo wszystko, ciężko się z tym nie zgodzić, prawda?

O możliwości zatrzymania się na chwilę i zdecydowania, czy faktycznie chcę reagować tak, jak dyktują mi emocje, czy jednak nie - pisałam już w tekście o korzyściach z medytacji, ale fajnie to ujął sam autor:

Kiedy zbliżysz się do swoich strachów i pobserwujesz, jak wydobywają się na powierzchnię w postaci myśli, uczuć i doznań ciałą, łatwiej będzie rozpoznać ich naturę i określić, jak właściwie na nieodpowiedzieć. Wtedy będziesz mniej podatny na to, by Cię przytłoczyły, poniosły ze sobą, albo by trzeba było je kompensować w autodestrukcyjny czy blokujący sposób.

Bardzo mi też przypadło do gustu stwierdzenie o bezsensie rzucaniu sobie pod nóg kłód (czyli stwierdzeń w stylu: na pewno sobie nie poradzę, to nie dla mnie, nie dam rady), na co autor odpowiada:

W rzeczywistości nigdy nie wiadomo, do czego jesteś zdolny w danej chwili. Mógłbyś sam siebie zadziwić, mierząc się z problemem, ot choćby dla zabawy, próbując czegoś nowego, nawet jeśli nie wiesz, co robisz, i nawet jeśli w duchu wątpisz, czy potrafisz temu podołać. W ten sposób udało mi się naprawić wiele zegarków i drzwi do samochodu. Czasami musiałem się czegoś nauczyć na temat zegarków i drzwi, ale czasami udawało się je naprawić po prostu metodą prób i błędów, chć potem nie miałem najmniejszego pojęcia, jak tego dokonałem. Rzecz w tym, że nie zawsze wiemy, jakie naprawdę są nasze granice.
Ale też tak do przemyślenia sposobała mi się ta myśl:

Można więc powiedzieć, że nasze życie częśto staje się niekończącym się balansowaniem między pogonią za tym, co lubimy, i ucieczką przed tym, czego nie lubimy. W tej sytuacji trudno raczej o chwile spokoju czy szczęścia. Bo niby skąd miałyby się brać? Zawsze znajdziemy powód do lęku. W dowolnej chwili możemy stracić to, co mamy. ALbo możemy nie zyskać tego, co chcemy. Możemy też zdobyć to tylko po to by przekonać się, że jednak wcale tego nie chcieliśmy. Wtedy nadal nie będziemy czuć się spełnieni.

Natomiast jako idealne podsumowanie:

A przede wszystkim, po prostu siądź, po prostu oddychaj, a jeśli masz ochotę, pozwól sobie też na uśmiech w głębi duszy.

Podsumowując, myślę, że jest to pozycja, po którą naprawdę warto sięgnąć, choć jej objętość może przerażać, a nie da się jej ot tak pochłonąć. To, za co ją doceniam, to realizm i brak fanatyzmu, który niekiedy każe ludziom twierdzić, że poznali jedyną słuszną receptę prowadzącą do szczęścia, która z każdego zrobi szczęśliwego i spełnionego człowieka. Kabat-Zinn jedynie pokazuje możliwości i korzyści, które z nich wynikają - i to bardzo mi się podoba.

... że tak sparafrazuję autobiografię jednego z moich ulubionych autorów, którą właśnie czytam :)



Jak by nie patrzeć, ten cytat pasuje tu idealnie :)

Zaczytuję się po raz drugi w "O czym mówię, kiedy mówię o bieganiu" i jest mi z tym super :)
Od dawna chciałam wrócić do tej książki i cieszę się, że mi się w końcu udało, bo teraz odkrywam w niej jeszcze bardziej zachwycające mnie rzeczy, tym bardziej że sama też miałam okazję zakochać się w bieganiu.

Murakami odpowiada na często mu zadawane pytanie, o czym myśli, kiedy biega:

Biegnąc, staram się myśleć o rzece. I chmurach. Ale w zasadzie nie myślę o niczym. Jedyne, co robię, to biegnę przez własną przytulną, skrojoną na moją miarę pustkę, własną nostalgiczną ciszę. I jest to czymś cudownym. Bez względu na to, co mówią inni.

Do nieba i chmur nawiązuje też metaforą:

Myśli, które przychodzą mi do głowy, kiedy biegnę, są jak chmury na niebie. Chmury o najrozmaitszych kształtach. Przychodzą i odchodzą, a niebo pozostaje zawsze takie samo. Chmury są tylko gośćmi na niebie, przepływają przez nie i znikają na zawsze, zostawiając za sobą niebo. Niebo jednocześnie istnieje i nie istnieje. Jest namacalne i nie jest. A my akceptujemy ten wielki ogrom i chłoniemy go.

I nieco bardziej uniwersalnie pisze:

Mówiąc inaczej i dosadniej: życie jest z gruntu niesprawiedliwe. Lecz nawet w tak niesprzyjających okolicznościach można, moim zdaniem, odnaleźć w nim odrobinę przyzwoitości. Wymaga to rzecz jasna czasu i wysiłku. Na końcu może się też okazać, że właściwie nie było warto. Od każdego z nas zależy, czy było warto, czy nie.

Bardzo cenię twórczość Murakamiego, a po przeczytaniu tej książki, cenię jeszcze bardziej pisarza jako osobę, strasznie podoba mi się prostota jego podejścia do życia, praca nad sobą i realizowanie wyznaczonych przez samego siebie celów, dążenie do pokonywania samego siebie.

ks. Jan Kaczkowski, Piotr Żyłka: Życie na pełnej petardzie czyli wiara, polędwica i miłość


Choć sama bym się nie skusiła, by ową książkę kupić, zaciekawiła mnie kiedy dostałam ją na urodziny. Z pewną obawą zaczęłam czytać i oto wsiąkłam totalnie i po uszy, nie spodziewałam się, że do tego stopnia mnie ta książka "wessie".

Autentycznie: jeden wielki szacun dla jej bohatera.

Mam duży dystans do opinii w różnych sytuacjach wygłaszanych przez księży, ale doceniam naprawdę wartościowe słowa z ich strony. I tak jest w tym przypadku.

To coś o wiele więcej niż tylko opowieść jak ks. Kaczkowski sam o sobie mówi: onkolcelebryty. Jak teraz o tym myślę, to jestem zaskoczona, że w jednej książce można poruszyć tak wiele różnorodnych tematów.

Na koniec mały cytat, a nawet dwa (wybaczcie, że ten drugi w takiej formie):

Przeraża mnie, gdy słyszę słowa skierowane w Kościele do kobiet, że ich trwanie w patologicznym małżeństwie z pijakiem, który je bije i wyniszcza psychicznie, jest chwalebnym męczeństwem: "Nieś swój krzyż". To bardzo groźne podejście do sprawy. Małżeństwo jest ogromną wartością i jest nierozerwalne. Ale kiedy stanowi zagrożenie dla życia, to samo życie jest wartością wyższą i aby je zachować, należy się bronić lub uciec przed zagrożeniem. Ocalić siebie, to obowiązek! A jeśi któryś ze spowiedników tego nie rozumie, to powinien pójść jeszcze raz na kurs teologii.

Michaił Bułhakow, Helena Bułhakowa: Dziennik Mistrza i Małgorzaty

Niesamowita książka, a dla miłośników "Mistrza i Małgorzaty" - pozycja obowiązkowa.
Dziennik Bułhakowa, listy do przyjaciół i rodziny, dziennik prowadzony przez żonę, Jelenę Siergiejewną - połączone z ciekawym wstępem.
Tak długo się zbierałam by się wczytać, bo to dość pokaźna pozycja...

Mam dla Was garść cytatów, które powiedzą więcej niż moje własne słowa.
Bułhakowskie refleksje, jakże ... przebija w nich niepewność samego siebie i własnej wartości:

W literaturze powoli, ale jednak idę do przodu. Jestem o tym przekonany. Szkoda tylko, że nigdy nie mam pewności, czy to, co napisałem, rzeczywiście jest dobre. Jakbym dostawał paraliżu mózgu i ręki, gdy muszę opisać to, co tak głęboko i prawdziwie czuję i myślę.

Podobnie tutaj:

W chwilach choroby i samotności oddaję się smutnym i zawistnym rozważaniom. Gorzko żałuję, że rzuciłem medycynę i skazałem się na niepewną egzystencję. Ale Bóg mi świadkiem, że kierowała mną wyłącznie miłość do literatury.

Literatura to teraz ciężka sprawa. Mnie, z moimi poglądami, mimowolnie odbijającymi się w utworach, ciężko jest wydawać i żyć. A moja choroba w tych okolicznościach jest bardzo nie w porę.

A tu, no cóż, czy tylko mi to coś przypomina?:

-Ja nie tylko MChAT-owi, ale i diabłu bym się sprzedał za mieszkanie...!

Jelena Siergiejewna, żona pisarza, w swoim dzienniku pisze zaś tak:

M.A. obwinia o wszystko siebie. A mnie ciężko tego słuchać. Przecież ja wiem, że go zniszczyli. Zniszczyli pisarze, krytycy, dziennikarze. Z zawiści. No i dlatego, że trzyma się z dala od nich, nie lubi tego towarzystwa, nie cierpi bohemy, poufałości. Nie mogą mu tego wybaczyć. Mówił to pewnego razu Olesza, gdy za dużo wypił.

A dalej z miłością i oddaniem:

Misza zadaje pytanie:
-Więc co mam robić? Zrezygnować? Przerzucić się na inną pracę?
Co mogę powiedzieć? Dla mnie, gdy nie pracuje, nie pisze swoich rzeczy, życie traci sens.

W ogóle w słowach dziennika Jeleny przebija taka miłość do męża, te wszystkie drobne sytuacje, opisy czasu spędzanego z Michaiłem i synem Siergiejem...

Misza zobaczył, że notuję w dzienniku, więc mówi do mnie: napisz, że jestem cudowny i że mnie kochasz. No to napisałam.

I pierwsze nawiązania do przyszłego dzieła:

We mnie zaś wcielił się diabeł. Już w Leningradzie, a teraz tu, dusząc się w swoich pokoikach, zacząłem znów bazgrać na papierze, strona po stronie, tę swoją zniszczoną trzy lata temu powieść. Po co? Nie wiem. Zabawiam się. Niech zginie w zapomnieniu! Zresztą chyba to wkrótce rzucę.

A później liczne nawiązania do powieści w listach do żony chociażby:

W tym konkretnym przypadku łgarstwo kryje się w listach. Przy czym jest to łgarstwo typu opowiadania Behemota o zjedzonym tygrysie czyli ł g a r s t w o   o d   p i e r w s z e g o   d o   o s t a t n i e g o  s ł o w a.

***

(...)Przyznaj się, że zleciłaś napisanie telegramu kotu Behemotowi! Więc on zrobił z tego łamigłówkę - "zdrowa"! No proszę! Co to ma znaczyć!

I właściwie już u schyłku życia:

W tej chwili jestem zajęty zupełnie bezsensowną z codziennego punktu widzenia pracą - wprowadzam ostatnią korektę do swojej powieści. Jednak choćbym nie wiem jak się starał tłamsić to w sobie, trudno mi jest nie chwytać za pióro. Dręczy mnie ukryte pragnienie podsumowania własnej twórczości.

Jak dla mnie niesamowita książka, pozwalająca zupełnie inaczej spojrzeć na życie autora takiego dzieła, poznać go w lepszych i gorszych chwilach, poznać jego codzienność. Wiedzieliście na przykład, że Bułhakow miał pasierbów, z których jeden mieszkał z nim i jego żoną? Albo że lubił pływać kajakiem? Że cierpiał na nerwicę? Ja jak dotąd nie.

A tu takie perełki wynalezione w necie o tejże książce. Tu i Tu.

grafika z okładką mojego ulubionego wydania, które stoi na mojej półce, wydana w roku w którym się urodziłam...

Tym razem nie tyle pochłonęłam tą książkę, ile chłonęłam ją... słuchając na yutube audiobooka, czytanego zresztą przez Zborowskiego. Co było bardzo wygodne, bo przeziębienie sprawiało, że oczy miałam załzawione, a i nie ma to jak zakopać się po uszy pod kołdrą i tylko słuchać opowieści, którą zna się wręcz na wylot, że momentami aż chciałoby się "czytać" z myśli ze Zborowskim... Za każdym razem doceniam na maksa ten kunszt i styl, sposób pisania... i poczucie humoru. Pojawiające się tu i ówdzie "diabli wiedzą"... kiedy właśnie diabli wiedzieli.

Postać diabła, który "wiecznie pragnąc zła wiecznie czyni dobro" i wydaje się, że ze wszystkich mieszkańców Moskwy to sam diabeł ma najlepsze serce.



I miłość Mistrza i Małgorzaty, ponadczasowa i taka... piękna.


Niosła obrzydliwe, niepokojąco żółte kwiaty. Diabli wiedzą, jak się te kwiaty nazywają, ale są to pierwsze kwiaty, jakie się wiosną pokazują w Moskwie. Te kwiaty rysowały się bardzo wyraziście na tle jej czarnego płaszcza. Niosła żółte kwiaty! To niedobry kolor! Skręciła z Twerskiej w zaułek i wtedy się obejrzała. No, Twerską chyba pan zna? Szły Twerską tysiące ludzi, ale zaręczam panu, że ona zobaczyła tylko mnie jednego i popatrzyła na mnie nie to, żeby z lękiem, ale jakoś tak boleśnie. Wstrząsnęła mną nie tyle jej uroda, ile niezwykła, niesłychana samotność malująca się w tych oczach. Posłuszny owemu żółtemu znakowi losu ja również skręciłem w zaułek i ruszyłem jej śladem. Szliśmy bez słowa tym smutnym, krzywym zaułkiem, ja po jednej jego stronie, ona po drugiej. I proszę sobie wyobrazić, że prócz nas nie było w zaułku żywej duszy. Męczyłem się, ponieważ wydało mi się, że muszę z nią pomówić, i bałem się, że nie powiem ani słowa, a ona tymczasem odejdzie i nigdy już jej więcej nie zobaczę.

Nieoceniony Behemot, po prostu uwielbiam tego kota, no po prostu poezja!

– Nie rozumiem – oschle zaprotestował kocur – dlaczego Asasello i Korowiow goląc się dzisiaj mogli się posypać białym pudrem i w czym biały puder jest lepszy od złotego? Upudrowałem sobie wąsy i to wszystko! Co innego, gdybym się ogolił! Ogolony kot to rzeczywiście shocking, zgoda, zawsze to przyznam. Ale w ogóle – tu w głosie kota zadrżała obraza – widzę, że robi się tu jakieś wycieczki pod moim adresem, widzę też, że staje przede mną poważny problem – czy aby powinienem iść na bal? Cóż mi na to odpowiesz, messer?

******

- Ach, ty draniu! - z zadumą powiedział Woland. 
- Messer! Raz jeszcze muszę zaapelować do logiki! - przyciskając łapy do piersi mówił kot. - Jeśli grający obwieszcza szach królowi, gdy po królu na szachownicy nie pozostało już nawet wspomnienie, to taki szach nie ma mocy prawnej! 
- Poddajesz się czy nie? - straszliwym głosem zawołał Woland. 
- Zastanowię się, jeśli wolno - pokornie odpowiedział kot, wsparł łokcie na stole, zasłonił łapami uszy i zaczął się zastanawiać. Długo medytował, wreszcie powiedział: 
- Poddaję się. 
- Zabić tę upartą bestię - szepnął Azazello. 
- Tak, poddaję się - powiedział kot - ale poddaję się wyłącznie dlatego, że nie mogę grać w atmosferze rozpętanej przez zawistnych nagonki. - Wstał, a figury szachowe weszły do pudła.

Zaczytałam się w tej książce po raz drugi.
I jak zupełnie inaczej: ostatnim razem byłam jeszcze w gimnazjum, a książkę wybrałam sobie z listy lektur do jakiejś olimpiady. Strasznie mi się wtedy podobała.
A jednak zupełnie inaczej się czyta tę samą książkę, kiedy po mieście o którym czytam, chodzę już od 8 lat.
Kiedy byłam nieraz na Żoliborzu, kiedy sama płynęłam kajakiem po Wiśle, kiedy ... tyle innych rzeczy.
Dla mnie to trochę opowieść o nadziei:

Rodzice patrzą na siebie rozświetlonymi oczyma: jakie to szczęście, że dla tych szkrabów to już wszystko jedno, że będą miały o tyle lżejsze, wyrównane życie.

I o rodzinnym cieple, o wychowaniu pełnym jednocześnie rozsądnych zasad i miłości:

Przede wszystkim Mama sama nosiła przezwisko- Królik. To poszło od tej anegdoty o dwóch warszawskich Antkach, którzy sprzedawali na Kercelaku - jeden psy, a drugi króliki. Buldog zdławił królika, zrobiła się sprawa, a właściciel buloga tłumaczył: "Panie władza- jak Boga kocham- to król zaczął. Buldog szedł spokojnie, a ten król na niego marszczył nosem - tak!"
Ponieważ "wilk okropnie zły" nieraz wybuchał: "Bo Ty zawsze zaczynasz!" więc Mama została Królikiem.

Ona jednak twierdziła, że kłamstwo wybierają tylko tchórze, a prawda jest zawsze pożądaną pełnią, jak czerń czy biel. A może istnieje sto odcieni prawdy? (s. 121)

Zafascynowała mnie ta książka.
Nie tylko dlatego że tak bardzo o Indiach, nawet nie tylko dlatego, że tak bardzo o przygotowywaniu potraw... Jak dla mnie ma w sobie coś zgoła magicznego. To opowieść o czasem pełnych ciepła a czasem pełnych niechęci i wzajemnego żalu relacjach między córką a matką, o pokoleniowych przekazach i w jakimś sensie nieuchronnie powtarzanych scenariuszach... Ale też opowieść o wybaczaniu, wdzięczności i decyzjach, które nie dla wszystkich będą do przyjęcia, a niektórzy zareagują na nie żywą niechęcią i żalem.

Moja matka zawsze powtarzała, że zaufanie przygotowuje grunt pod wybaczenie. Wiara i zaufanie są niezbędne, tworzą glebę, w której dopiero może zakorzenić się przebaczenie. Po nim zwykle następuje wdzięczność, która potrafi przyjmować najróżniejszą postać, podobnie jak w najróżniejszej postaci występują podawane gościom przekąski. Jej zdaniem, jest ona formą wyrażania zadowolenia, swoistą odpłatą za możliwość robienia w życiu tego, co się kocha. (...) Moja matka powtarzała, że wdzięczność powstrzymuje strach. Jeżeli skupia się uwagę na tym, co się ma, posiadane dobra się pomnażają, jeśli jednak choć przez chwilę pomyśli się o tym, co budzi lęk, strach się potęguje i sprawia, że człowiek się cofa, zamiast się rozwijać. Dlatego dziękowała za wszystko, co jej się przytrafiało, nawet za zło; dziękowała za to, że zostawił nas mój ojciec. (...) Mawiała też, że wdzięczność wydobywa na światło dzienne różne brzydkie sprawy, a dobre życie polega między innymi na tym, żeby mierzyć się z nimi i w ten sposób się od nich uwalniać. (s. 148)

Po prostu zakochałam się w tej książce.
Na koniec podzielę się jeszcze jednym cytatem:

Zobaczyłam Rawiego Thakkera w zupełnie innym świetle. On wie, co to znaczy kogoś stracić, odczuwać ściskający serce żal, którego nic nie może ukoić, a potem przeżyć radykalną zmianę - doświadczył tego dwukrotnie. Ja straciłam Ammammę i Aććana, podobnie, jak on. Dzięki niemu moja mama była szczęśliwa, to było widać, bardzo się też starał wobec nas, chociaż wiele razy trafiał kulą w płot. (. s 211)

Jak to zwykle bywa, szukając jednego, na czyimś blogu znalazłam info o ciekawej książce. Poczytałam, zajrzałam w kilka innych miejsc, rzuciłam okiem na spis treści i postanowiłam się zapoznać bliżej. Zamówiłam na stronie Empiku i kilka dni później odebrałam.

"Mapa marzeń, mapa celów" Kariny Sęp jest dość ciekawą mieszanką z jednej strony psychologii, z drugiej nieco ezoteryki jakby (symbolika kolorów, feng-shui, chińskich żywiołów) i takiego zwykłego, pragmatycznego podejścia. Co w sumie daje dość zaskakujący efekt.

Z założenia książka mówi o tym, jak warto planować swoje cele, a co ważne: planować je tak, by widzieć to bardziej całościowo, nie skupiać się tylko na jednym aspekcie. Warto wspomnieć o tym, że najpierw była seria warsztatów zaplanowanych przez Karinę Sęp, pomagających innym w planowaniu swojego życia za pomocą mapy marzeń, a później powstała sama książka.

Jak dla mnie całkiem fajna pozycja, choć zdaję sobie sprawę, że nie każdego musi porwać, zamierzam sprawdzić na sobie jak działa takie stworzenie mapy marzeń o dziewięciu polach - i jak to się przekłada na życie. Nawet więcej, już taką mapę marzeń wykonałam, czas pokaże co z tego wyniknie :)

A poniżej mały schemat:

Przypadkiem wpadłam na ten tytuł na czyimś blogu, szukając tam czegoś zgoła innego. Tytuł jak tytuł, ale treść... jak dla mnie bomba.

Najfajniejsze, że temat niby taki bardzo życiowy i konkretny, a czytając książkę uśmiałam się setnie, bo humorystycznie napisana.

Czas by było wbić sobie ją do głowy, bo za łatwo sobie nawkręcać jakichś głupstw, tłumaczyć człeka, że się nie odezwał bo coś tam, że mu zależy tylko coś tam, a w ogóle to jeszcze to i tamto...

Że zacytuję:

Obiecał zadzwonić, ale nie zadzwonił? To ty dzwonisz do niego, a on
przyjmuje to z lekkim zniecierpliwieniem? Nie proponuje spotkań?
Zaprasza cię do siebie do domu, a potem wcale nie ma ochoty przespać
się z tobą? Nie chce z tobą zamieszkać? Opowiada bajki o zawiłym
układzie z żoną, z którą ma zamiar się rozstać, ale jeszcze nie teraz?
Nie prosi o rękę?

Nie oszukuj się i nie wymyślaj usprawiedliwień. Odkąd wynaleziono
komórkę, zawsze można na chwilę zadzwonić. Jak ktoś ma w poczcie
elektronicznej opcję "odbierz", to ma i "wyślij". A wysłanie listu nie
wymaga dzisiaj wynajęcia dyliżansu. Nikt nie jest aż tak zajęty, żeby
nie znaleźć godzinki na spotkanie. Jeśli mu się naprawdę podobasz,
będzie miał ochotę na seks, nawet gdy będzie zmęczony. I z pewnością
nie będzie potrzebował do tego alkoholu. Jeśli opowiada ci, że ma
kłopoty z bliskością, niech idzie na terapię, zamiast zawracać ci
pupę. Jakby naprawdę chciał rozwieść się z żoną, toby się rozwiódł. I
ożenił z tobą. Pogódź się więc z prostą prawdą: jemu na tobie nie
zależy.

Recenzja Flandry TUTAJ

Nie dajcie się zwieść: tytuł brzmi mega banalnie, zdawać by się mogło, że zapowiada pełen pustych frazesów poradnik o wszystkim i o niczym, pełen "złotych" a może pozłacanych rad, które w realnym życiu zastosowanie mają raczej marne. Gdybym ot tak trafiła na ową książkę, w życiu by mnie do siebie nie przekonała tytułem, ale na szczęście wspomniała mi o niej bliska osoba. I... wsiąkłam.

Wszystko zaczęło się od wykładu na TEDx który wygłosił Jacek Walkiewicz.


A później powstała książka, rozwijająca ów wykład, odpowiadająca na pytania od słuchaczy, internautów, zaciekawionych.

Wrażenia?

Czytało się mega przyjemnie, samo się czytało wręcz. A i same poruszane tematy: to tak, jakby ktoś wreszcie w prostych słowach napisał o tym, o czym myśli się  rzadko, a czego zazwyczaj nie ubiera się w słowa (jeśli się w ogóle nad tym człowiek zastanawia).

A jednocześnie czytając to miałam wrażenie, że rozmawiam z kimś, kto życzliwie mówi mi: tym i tym nie przejmuj się, bo szkoda na to Twojego czasu, na tym jest sens się skupiać i o to walczyć, w tym i w tym to od Ciebie zależy, jak wiele osiągniesz, wiedz jednak że problemem może być to i to. Czytam i czuję, że to nie puste słowa, gadanina kogoś, kto się wywyższa, wręcz przeciwnie, to tak, jakby ktoś zdarł buty na ścieżkach życia i stwierdził: OK, to teraz podzielę się swoim doświadczeniem z innymi, żeby mieli prościej.

W bieganinie ostatnich dni czy też tygodni ta właśnie książka mocno podniosła mnie na duchu i wprawiła w lepszy nastrój i jakiś taki... uśmiech wewnętrzny.

Trochę mi to wszystko przypomina poglądy księdza Stryczka, tak trochę. Jakkolwiek jest to zgoła przyjemna opowieść. I warta przemyślenia.

Bo marzenia się realizuje a nie czeka aż się zrealizują. Bo bycie marzycielem wizjonerem to nie to samo co bycie marzycielem łapaczem iluzji. Jeden aby latać buduje samolot, drugi czeka aż wyrosną mu skrzydła.

A co jeśli każdy ma swoje ograniczenia,lęki które niszczą?

Trudno czasem pokonać swoje lęki samemu, a jedno słowo, spojrzenie, uśmiech,gest drugiego człowieka może nam pomóc rozwinąć skrzydła i polecieć.

Co wspólnego może mieć chodzenie po węglach z mierzeniem się z życiowymi trudnościami, problemami?

Chodzenie po węglach to metafora życia. To, że inni wcześniej przeszli, nie zmienia faktu, że każda następna osoba musi się zmierzyć ze swoim strachem. 
To, że inni mówią: idź, dasz radę, nie zwalnia nas z własnej ostatecznej decyzji o wejściu w żar. 

Ilekroć przyjdzie mi do głowy obwiniać się za przeszłość, chciałabym mieć w pamięci to:

Nie obciążaj się wszystkimi przeszłymi decyzjami, podjąłeś je bowiem w dobrej wierze, najlepiej jak potrafiłeś, a teraz, do jakich konsekwencji doprowadziły, możesz tę wiedzę wykorzystać przy następnych decyzjach.

I jeszcze to:

Robię krok w prawo, w lewo, do przodu. I tu się moje sprawstwo kończy. Chociaż głęboko ufam, że dojdę tam, gdzie chcę dojść, to wiem, że tak nie musi się stać po drodze bowiem może się zdarzyć. Wiem, że nigdy nie przewidzę dalekich skutków wszystkich swoich decyzji. 

I coś, co jest mi szczególnie bliskie, i zdecydowanie nie spodziewałam się, że tak bardzo mi trafi do przekonanie porównanie człowieka do... sklepu, ale to jest to! :)

Wiem, że nie jestem sklepem całodobowym, dlatego nie oczekuję od siebie otwartości dwadzieścia cztery godziny na dobę. Co jakiś czas mam prawo do remanentu, zastanowienia się nad sobą, wyciszenia się, przejrzenia zawartości swojej głowy i swojego serca. W trakcie remanentu bardzo potrzebuję spokoju. 
Potem, gotowy do nowego otwarcia, potrzebuję pozytywnej energii do dalszego życiowego marszu i - co wydaje się oczywiste - poszukuję wtedy źródeł inspiracji i motywacji do działania.

Spodobało mi się też proste porównanie:
samodyscyplina: sztuka robienia tego na co nie mamy ochoty
samokontrola: sztuka nierobienia tego na co mamy ochotę

A w czasie czytania i jeszcze później, refleksje:

*a co by było, gdybym przestała się zastanawiać, analizować, skąd i dlaczego jestem teraz w takim miejscu w jakim jestem? co mi to da? jestem i to widać. mogę się zastanowić co dalej ale po co drążyć temat skąd  jak doszłam tutaj?

*a gdybym zaczęła robić coś, w czym wcale nie czuję się pewnie, coś, w czym jestem zgoła "zielona", czy naprawdę robić mogę tylko to, co wynika z pasji? a może pasja pasją a praca... zupełnie swoją drogą? czemu by nie?

*zdecydowanie czasem nawet te drobne rzeczy i wydarzenia z teraz mogą kiedyś nabrać znaczenia i w większej perspektywie- być ważne i potrzebne.... nawet jeśli teraz tego nie widzę. z tym się zgdzam.

*a gdyby tak zamiast szukać stabilizacji i poczucia bezpieczeństwa, postarać się odnaleźć zaufanie do siebie (poczucie, że niezależnie od tego, co się wydarzy, dam radę, co oznacza też że poproszę o pomoc jeśli będzie taka potrzeba)?

*i czy naprawdę zupełnie niezbędne jest dla mnie posiadanie pasji i praca z nią związana?

*może czasem słomiany zapał nie jest taki zły?

..i inne perełki.

Gorąco polecam :)