Margerytkowo

Wszystko zaczęło się w środowy wieczór kiedy wróciłam z tańców francuskich. Laptop mrugnął jakimś komunikatem i zgasł na amen. Tak totalnie, wszystkie diody zgasły, w tym zasilająca. Później się okazało, że router też strzelam foszki, bo telefon też nie mógł się połączyć. Pewnie był jakiś skok napięcia czy coś...mam nadzieję że tylko zasilacz - pomyślałam.

Całą resztę majówki spędziłam głównie w ruchu i nie narzekam. Ogólnie największa szkoda, że nie mam póki co jak zgrać i obrobić zdjęć, większość rzeczy da się ze smartfona...dwa wcześniejsze posty opublikowały się same ( zaplanowane) ale mimo wszystko...jest dziwnie.

Zwłaszcza że byłam w sklepie gdzie sprzedali mi zasilacz, upewniając się co do modelu i...nie pasuje, bo uwaga: wtyczka jest nie taka. No wesoło... Dopiero dzisiaj tam się przejdę i to też jedynie dlatego, że pracuję od 13ej.

Są momenty, kiedy chciałabym się bardziej wygadać tutaj, a wolę tego robić z obawy o to, że wpadnie to w niepowołane ręce i po co mi to - a tak już się zdarzało. Pomijając już stwierdzenia, kiedy ktoś nie komentując i nie odzywając się, czyta, podgląda a później ni stąd ni zowąd mówi: aaaa tak, widziałem na fb/blogu. I nie mam tu na myśli wszystkich, Niby można powiedzieć, że lepiej nie udostępniać i nie pisać, ale też nie o to chodzi. Nijak nie chciałabym tracić możliwości pisania tutaj i kontaktu ze świetnymi ludźmi, którymi w ten sposób poznałam.

Postanowiłam więc pójść na kompromis... Zwłaszcza, że cytując klasyka "czasami człowiek musi, inaczej się udusi". Jeśli mi coś krew psuje, to nie zamierzam się tym zamęczać.

Ten blog zostanie i będę na nim pisać, a mój drugi blog, którego niektórzy z Was znają (nie jestem tam Margerytką) stanie się prywatny i dostępny tylko dla zaproszonych czytelników.

Jeśli ktoś chciałby mnie czytać również tam, poproszę o adres @ w komentarzu albo na maila: m.wlodarczyk87@gmail.com

Do napisania :)

Niedawno odkryłam, że oto pod koniec marca minęło już 7 lat, odkąd napisałam tutaj pierwszego posta.

Aż nie wierzę, że to tak długo.

Bywały momenty, że przestawałam tu pisać, że dochodziłam do wniosku że już mnie to nie kręci...a jednak wracałam. I ostatnio wróciłam znów.

Cieszę się, że jesteście, tak po prostu.

Do przeczytania!

Zdanie z tytułu posta ostatnimi czasy zwykłam raczej do siebie mówić niż do innych. Jakieś istne zwariowanie mi się przydarzyło ostatnimi miesiącami.  I gdzieś w tym wszystkim straciłam zapał do pisania. Choć ostatnio coraz bardziej mi pisania brakowało.

Co się u mnie działo?

W ciągu ostatniego roku dwa razy podpisywałam umowę, choć pracy nie zmieniłam ani razu. Zmieniło się jedynie to, że nie pracuję już na umowę zlecenie przez firmę zewnętrzną, a umowę o pracę bezpośrednio przez firmę, co ma nieco plusów. Nie powiem, moja praca dalej jest stresująca i czasem wracam do domu skonana, ale generalnie ją lubię.

Moje nerwicowe ataki paniki dały mi w kość dość mocno... ale po tych kilku miesiącach mogę powiedzieć, że jest zdecydowanie lepiej. Myślę, że w końcu znalazłam sposób, jak sobie z cholerstwem radzić, a właściwie... wiele sposobów. Nie zawsze wystarczy wsparcie bliskich ludzi.

Zakochałam się po uszy w ... robieniu na drutach. Ba, ja dostałam totalnego świra, prócz rzeczy zmaistrowanych dla siebie, zrobiłam też kilka cosi dla bliskich mi ludków. Pewnie jeszcze się nimi podzielę.

Poza tym poznałam kilkoro wspaniałych ludzi i cieszę się, że tak się stało... jak i z tego, że ci co byli obok od dawna, są nadal :)

I to chyba tyle tak na razie :)

Z trudem mi się ostatnio pisze...
Tak tutaj, jak jakiekolwiek maile, dłuższe wiadomości (nie smsy, na szczęście), relacje.
Utkęłam.
Nie jest mi z tym dobrze, ale...

Bardziej by to mnie martwiło, gdyby nie fakt, że coś za coś: ostatnimi czasy o wiele więcej rozmawiam z ludźmi niż mailuję, piszę ... co jest dla mnie teraz bardzo cenne. A myślę że i potrzebne.

Poza tym zapracowanam po uszy.

Dlatego w najbliższym czasie mało mnie tu będzie. Acz na Wasze blogi pewnie będę zaglądać :)

I och ach: dostałam wyróżnienie od Olimpii :) Dziękuję i właśnie że grafikę umieszczę na blogu bo chcę :) dziękuję raz jeszcze :*

Na razie nie napiszę, kogo sama chciałabym wyróżnić.... ale to tylko na razie ;)

Zirytował mnie ten spam, który usilnie jest wklejany pod postem o zdrowiu sprzed kilku tygodni. Nieważne, że ląduję w spamie, co parę dni dostaję maila, że ZNÓW. Toteż zablokowałam możliwość komentowania dla nieznajomych.



Może to i lepiej.

Nie lubię anonimowych wypowiedzi w ogóle i jeśli to taki mój mały, własny kącik, to niech zostanie taki. Nie chcę, by ktoś wchodził tu, czytał a później komentował nie mając jednocześnie chęci, by podpisać się choćby nikiem. Jeśli anonimowość ponad wszystko to ja dziękuję i nie chcę. Bo to tak, jakby ktoś do mojego domu przychodził w kominiarce na pogaduszki.

I piszę to z myślą o jednej, konkretnej osobie.

Świeżo wróciłam z Akademiowej imprezy będącej oficjalnym rozpoczęciem tegorocznej edycji naszego projektu... ale o tym nie dziś :)

Na początek mała niespodzianka. Zastanawiałam się nad tym dłuższy czas, postanowiłam się pokusić o małe wyzwanie. Zaczęło się od pomysłu Kasi z Wrocławia, podejmuję więc wyzwanie: 365 zdjęć w 365 dni:) Zaczynam właśnie dziś, b ten dzień traktuję jak początek czegoś nowego, prawie jak urodziny na nowo (pisząc górnolotnie) Dlatego każdy dzień roku następującego po tym dniu chcę mieć zamknięty w zdjęciu. Zdjęcie z dziś jest jednocześnie linkiem do nowego bloga:)



Miałam okazję pozachwycać się ostatnimi czasy i pięknem później jesieni, czym się ostatnio dzieliłam:) Zafascynowały mnie też pewne przemilutkie skarpetki, sami zobaczcie (no nie mogłam się oprzeć):


Od niedawna noszę przy torbie przypinkę, która baaaardzo poprawia mi humor. To znaczy obie, bo jest i druga :)


Wizualnie rozbraja mnie jeszcze ta mgła, kiedy budzę się rano, odsłaniam żaluzje i widzę mgłęęęę. Eh, jak mleko ;)

Jeśli zaś chodzi i zmysł dotyku, to wspomnieć by należało o tych puszyściutkich, milutkich skarpetkach powyżej, ale też o moim małym eksperymencie. Miałam pewien sweter, który dawniej bardzo lubiłam, tyle, że poprzecierał się tu i tam. Puchaty i zielony. Wieki już temu zaczęłam go nieco przerabiać. Skończyłam wczoraj, poniżej prezentuję część, czapki na razie nie, bo muszę ją jeszcze nieco dopracować:



Smak... Hmmm.... Ostatnimi czasy prost uwielbiam smak pomarańczy. Nieważne czy to Mirinda, którą popijam w pracy, czy sok z kartonu, po prostu koooocham! A jeszcze bardziej kocham smak migdałów w czekoladzie i cynamonie- nabyłam to cudo ostatnio w Biedronce i zakochałam się szaloną miłością:) W tym tygodniu naszło mnie szaleńczo i przypomniałam sobie, jak się robi pastę z awokado, serka feta, czosnku i soku z cytryny... Kanapka z pastą i świeżym ogórkiem jest mniam! A wszystko zaczęło się w pewnej kawiarni wieki temu...

Nie chcielibyście zapewne słyszeć jak śpiewam, acz się przyznam, że jedna piosenka sprawiła, że hmmm... zaczęłam sobie podśpiewywać. Szok jak dla mnie:D A to TA, acz ostatnio napada mnie na TO również :)

Ku mojemu żalowi kończy się moja aktualna woda toaletowa, Moment de Bonheur.... Zostało tak tyci, że aż mi szkoda, bo bardzo ją polubiłam. Z zapachów nieco innych uwielbiam ostatnio zapach mgły (tak, nie przejęzyczyłam się, mgła jak dla mnie pachnie specyficznie) i jesiennych, butwiejących liści. Tak jesień, nawet zina, ma jednak swoje zalety...

Miłego weekendu! :)

VERSATILE BLOGGER to nagroda dla Wszechstronnego Bloga.
Tę nagrodę otrzymałam od Karioki i od Niki :)
Dzięki dziewczyny :) Jako że nie wiem, czy mogę się odwdzięczyć tym samym... hmmm... Wam też przyznaję tą samą nagrodę :)

Komu chciałabym przyznać nagrodę, którą przyznano mi? Hmmm...

Chciałabym, by nagrodę przyjęły (OK, przyjęli:))) : Klarka, Zgaga, MH, Baba ze wsi, Ania, Karioka, Nika, Potworek, Alutka, Łukasz

Pe Es: Szykuje mi się pewnego rodzaju, bardzo sympatyczna i ciekawa współpraca z kimś, kogo bardzo cenię:) Od razu dołek mija w błyskawicznym tempie, kiedy wiem, że swoją wiedzą mogę komuś pomóc i że ta moja wiedza jest w sam raz :)

Otagowała mnie Mononoke, polega na odpowiedzeniu na jej 11 pytań i zadaniu własnych, kolejnych 11, oraz skierowanie ich do nowych nie otagowanych jeszcze 11 osób.

Pytania Mononoke:

1. Tablet, czy e-czytnik?
2. Marzenia sprowadzasz do rzeczywistości, czy rzeczywistość psuje Ci marzenia?
3. Literatura, czy gra?
4. Bajka, czy film sensacyjny?
5. Mecz, czy opera mydlana?
6. Kalendarz, czy czy organizer w telefonie?
7. Twój ulubiony zespół/wokalista to?
8. Twój ulubiony sport?
9. Sauna czy jaccuzzi?
10. Rzecz, którą chciałbyś/ałabyś najbardziej się nauczyć to?
11. Miejsce, które chciałbyś/ałabyś najbardziej zwiedzić to?

Moje odpowiedzi:

1. Jak najbardziej e-czytnik. Książki i nade wszystko książki w każdej postaci.
2. Sprawiam, że marzenia stają się rzeczywistością, chociaż nie zawsze się udaje, ale często:)
3. Literatura bo jestem książkowym maniakiem:) Chociaż grą czasem nie pogardzę, ale książki zazwyczaj wygrywają:)
4. Bajka, czasem je baaardzo lubię:)
5. Mecz :)
6. Kalendarz, jednak wolę mieć wszystko na papierze rozpisane, a najlepiej jak najbardziej koloroo:) Telefon przydaje mi się do wpisywania przypomnień, ale to rzadko.
7. Trudne pytanie... jeśli chodzi o zespół, to bardzo lubię Lubelską Federację Bardów, Zakopowera i Myslovitz, a wokalista... Mezo (zazwyczaj;)
8. Pływanie, rower.
9. Jacuzzi. W saunie padam po krótkiej chwili i mam wrażenie, ze ja teraz-zaraz nie wyjdę to będzie ze mną źle ;p
10. Chciałabym się nauczyć dobrze mówić po japońsku. Wieki temu uczyłam się tego języka,a  szkoda mi, że zaniedbałam. Chyba do tego wrócę :)
11. Może nie tyle konkretne miejsce co kraj, który chciałabym odwiedzić: Japonia:)

I pytania:

1. Tradycyjna książka czy e-book na czytniku?
2. Długi, spokojny spacer czy bieganie dla lepszej kondycji?
3. Kot czy pies?
4. Wiosna czy jesień?
5. Książka czy telewizor?
6. Rower czy samochód?
7. Spanie do późna czy poranne wstawanie?
8. Lody czy chipsy?
9. Pisanie czy rysowanie/malowanie?
10. Pływanie czy jaccuzi?
11.Maksimum snu czy zarwanie nocy dla imprezy?
ZDo odpowiedzi zapraszam: Nika, Mała Mi, Moaa, Karioka, Potworek, Emocja, Veronica, Karo, Ania, Dorota, Kasia :)

Mija właśnie rok, odkąd zaczęłam tutaj pisać. Tym samym "Odbijamy się w oczach innych" obchodzi swoje pierwsze urodziny.

W ciągu tego roku napisałam ponad 200 postów, mojego bloga odwiedziło ponad 10 000 czytelników, którzy zostawili ponad 300 komentarzy. Najpopularniejszymi tekstami stały się: "Cmentarzysko Zapomnianych Książek 2011:)", "Czy warto ze sobą walczyć?..." i "Mikrofilmy, wywiady z Konwickim i wiosenna pogoda ...".
Najczęściej  czytelnicy przychodzili do mnie od Klarki ... ponad 2 000 wejść... (dziękuję Ci:) i dlatego, że wujek Google ich do mnie przekierował :)

Poza czytelnikami z Polski, pojawiali się na moim blogu czytelnicy z krajów tak odległych jak choćby Grecja, Kanada, USA, czy Australia:)

Dzięki blogowi poznałam wyjątkowych ludzi:) Kilka osób, ku swojej radości poznałam też osobiście i jak najbardziej realnie, z czego baaaardzo się cieszę :) Kto wie ten wie, o kim piszę :)

Tylko raz, odkąd zaczęłam pisać, zdarzyło się coś co zachwiało moją wiarą w sens pisania tutaj... minęło na szczęście. Mogę napisać, że dzięki temu stałam się silniejsza:)

Kim byłam rok temu?

Mieszkałam z chłopakiem z którym miałam nadzieję, że w końcu nam się ułoży, męczyłam się potwornie i tęskniłam za szczęśliwymi chwilami, które przeplatały się z tymi gorszymi. Zaprzyjaźniałam się z kimś mi coraz bliższym, dzięki komu zaczęłam bardziej wierzyć w siebie. Moje życie w dużym stopniu skupiało się wokół mojego chłopaka, naszego wspólnego mieszkania i wspólnych znajomych.

Kim jestem teraz?

Nie mam chłopaka. Mieszkam z koleżankami, kolegą i trzema kocurami. Dorywczo pracuję. Angażuję się w Akademię Przyszłości która, jak na koszulce napisano, owszem, zmieniła moje życie. Szukam swojego szczęścia, ale mam wrażenie że jestem go bliżej niż rok temu. Rzadziej niż rok temu płaczę. Częściej się uśmiecham. Moje marzenia obudziły się ze snu.

Po raz kolejny napiszę, jak się cieszę, że zaczęłam tu pisać, że jesteście:)

Dziękuję:)

Czasem się zastanawiam, czy mogłabym robić w swoim życiu mniej głupstw. Bo niby czasem wiem, że zrobienie tego czy tamtego nie jest najlepszym pomysłem... a (o zgrozo!) powstrzymać się nie mogę...

Tak było kilka dni temu. Efekt? Stwierdziłam, że zawieszę pewną znajomość na miesiąc, żeby odetchnąć. Zamierzam ten czas poświęcić na duuużo pracy nad sobą, pisanie i czytanie. Mam trochę do "nadrobienia":)

Poza tym zbieram siły do pewnej szczerej rozmowy, która zbliża się nieuchronnie. Rozmowa z pewnym Królewiczem :) Chwilowo i jego nie ma w pobliżu a i ja mam sporo do zdziałania. A i wypadałoby poukładać sobie w głowie trochę, zanim się spotkamy i pogadamy.

Koty chwilowo szaleją na działce pod W-wą, dziewczyn też więcej nie ma niż są. Jakoś ostatnio łatwiej mi rozmawiać z Panem Kotem.

Na blogu też zmiany: machnęłam sobie znak wodny na moje zdjęcia, oczywiście nie mogło tam zabraknąć kota, i oczywiście, jest to Cały, mój ulubieniec :)

Zmienia mi się też podejście do życia, moje poglądy i zapatrywania na niektóre sprawy. Trochę w wyniku czytania ciekawych książek, rozmów z bliskimi mi osobami a trochę... w wyniku przypadków.

I, co więcej, okazało się, ze drastyczne zmiany w moim życiu jednak nie nadejdą, więc cieszę się z tego, że jedyne zmiany, jakie w nim będą miały miejsce, będą zależały ode mnie:)

Niebawem podzielę się swoimi refleksjami:)