Margerytkowo

Choćby to co powyżej:) Plus fakt, że tapeta na pulpicie to zdjęcie zrobione przeze mnie pewnego letniego popołudnia :) I jak się tu nie cieszyć? :)

Jeśli chodzi o robienie zdjęć, cieszy mnie bardzo fakt, że robię je całkiem fajne, co nie zmienia faktu, że ćwiczę, zgłębiam manualne ustawienia mojego aparatu i zamierzam robić jeszcze lepsze :)

A miłe słowa ludzi, którzy wolą się skupiać na tym, co we mnie dobre: zawsze mile widziane :)

Zachwycam się.



Latem. Słońcem. Zapachem lip. Zapachem skoszonej trawy wysychającej w słońcu. Faktem, że od rana do wieczora mogę biegać w ciuchowym minimum czyli lekkiej sukience i japonkach. Smakiem lodów, które chłodzą w ten upał. Cieniem. Słońcem przeświecającym przez liście, nadającym wyjątkowe kolory kwiatom, listkom i trawie, szczególnie o zachodzie słońca.

Zachwycam się smakami, kolorami, zapachami.

Mrrrr.

I zamierzam też z tego lata korzystać na maksa, dużo słońca, dużo powietrza, dużo uśmiechu i chwil wartych przeżycia. Tak, aby jesień zacząć energicznie i z zapałem, wszak czeka mnie tyle wyzwań.

Pięknego lata życzę i Wam i sobie :)

Dużo się dzieje i aktywnie.

Jako że idea postanowień na pół roku dość mi się spodobała, tradycyjnie już, napiszę o swoich planach i zamierzeniach na najbliższe pół roku, czyli od moich urodzin do 11 grudnia :)

1. Będę dalej pracować nad swoją asertywnością i wiarą w siebie opartą na rozsądnych podstawach.

2. Zmienię pracę na bardziej "przyszłościową", ogarnę się zawodowo, co dalej i jak dalej.

3. Rozwijanie TEGO pomysłu wspólnie z Pauliną :)

4. Polubię siebie. Będę dla samej siebie miła, dobra, sama dla siebie będę przyjacielem i wsparciem. To znaczy, że spróbuję sama siebie zaakceptować i nie będę wszystkiego na siłę zmieniać, a czasem, że pozwolę sobie na nie-bycia idealną osobą, która może czasem mieć zły dzień, popełnić błąd i... nie być perfekcyjna.

5. Skuteczność: zmobilizowanie różnych fajnych technik i własnych zasobów by ograniczyć odkładanie na ostatnią chwilę, zwlekanie i różne problemy z organizacją mojego czasu. Wiąże się z tym również (a może przede wszystkim) odkrycie w sobie pewnych unikalnych cech, które mogą być zarówno obciążeniem jak i plusem a najczęściej określane skrótowo mianem zaburzeń koncentracji uwagi....

6. Robienie zdjęć: rozwijanie się w tym temacie, zdobywanie również wiedzy teoretycznej, wypracowywanie nowych umiejętności, odważenie się na robienie fajnych zdjęć ludziom, a nie tylko roślinności :)

7. Akademia: trochę więcej dystansu do samej organizacji, zadbanie o to, by moje złe samopoczucie nie odbijało się na tym, co działam w ramach projektu, ani na ludziach w owe działania zaangażowanych i odwrotnie: żeby tak sukcesy jak porażki nie sprawiały, że moje życie prywatne (dobra, chodzi mi przede wszystkim, choć nie tylko, o dwie znajomości) staje się karuzelą i to niekoniecznie przyjemną.

8. Dbanie o relacje z bliskimi mi osobami, przyjaciółmi i rodziną, nie szukanie na siłę drugiej połówki, skupianie się raczej na tym, co jest, niż na tym, co mogłoby być. Bardziej realnie niż netowo. Nieco dystansu do własnych strachów i pytanie siebie, czy na pewno to, że jestem w tej chwili na kogoś zła powinno znaczyć, że mu nagadam a później będę tego żałowała.

9. Znajdowanie czasu tylko dla siebie: na pisanie, czytanie książek, samotne spacery czy robienie zdjęć.

10. Szukanie drogi do elastycznego optymizmu jak to ujął Seligman. Chcę zmienić swoje katastroficzne myślenie na takie racjonalne optymistyczne, mające realne podstawy.

No i znów wyszedł dekalog, tradycyjnie.

Jest noc, a ja po pięknym dniu uśmiecham się do siebie i zbieram myśli by napisać tutaj parę słów. Na biurku bukiet różowej koniczyny i jaśminu, zerwany przy okazji robienia zdjęć zachodu słońca w parku.
A jeszcze wcześniej miło spędzony czas z bliską mi osobą, spacer, lody i kawa w miłym miejscu, mnóstwo uśmiechu i rozmów o wszystkim :) Później samotne zdjęcia, szukanie słońca, piękna i ... spokoju w sobie.

Śmiało mogłabym rzec, że dwa lata temu byłam bez wątpienia o wiele smutniejszą i bardziej zagubioną osobą. Dwa lata temu czyli w dniu moich 24 urodzin, spędzałam czas z moim aktualnie byłym chłopakiem. Czułam, że coś się kończy. I faktycznie, rozstaliśmy się kilka miesięcy później.
Ostatnie dwa lata bez najmniejszej przesady były najlepszym czasem mojego życia. Pozostaje mi mieć nadzieję, że kolejne będą jeszcze lepsze, a zanim przyjdą kolejne urodziny, będę jeszcze szczęśliwsza niż jestem aktualnie.

Dalej bywam zagubiona, jednak głęboko wierzę, że dam sobie z tym radę:)

Poniżej kilka zdjęć z dziś :)

Pewnego dnia wyjęłam z albumów wszystkie zdjęcia z moim Eks i włożyłam je do pudełka. Dwa lata od naszego rozstania, które miną niebawem to chyba wystarczająco długo by przestać patrzeć na grube tomy albumów wypełnionych naszymi wspólnymi zdjęciami, targać je przy przeprowadzkach i odkurzać.

Przy okazji zza folii albumów wyjęłam zasuszone czterolistne koniczynki... ktoś jeszcze może śmiało powiedzieć, że miał w swoim domu jednocześnie STO czterolistnych koniczynek? ;)

A później porządki w mailach. Nie wiem, czemu dotąd miałam na poczcie cały folder maili od Eks, tych miłych i niemiłych. Wylądowały w koszu, podobnie jak kilka innych folderów, maili do których nie zaglądałam i zaglądać już nie chcę. Jakoś mi lżej.

Część zdjęć, które zrobiłam i które szczególnie lubię, będę miała okazję popodziwiać na co dzień.

A dalej trwa moja "akcja" pod tytułem: ogarnij się i wywołaj zdjęcia z zeszłego roku. Jestem takim człowieczkiem, że lubię mieć zdjęcia na papierze, toteż co jakiś czas, niekiedy sama, a niekiedy do spółki z siostrą wywołuję po troszku, chronologicznie, toteż nie jest źle, skoro wczorajszej nocy wysłałam do wywołania zdjęcia z wiosny i lata 2012 :) A przy okazji wybrałam co z tego roku chcę mieć na papierze:) Ostatnio przyszło mi do głowy, że w jakimś sensie dokumentuję moje 2 lata bycia samą (ale nie samotną;)

A poza tym porządki na dysku. Jakkolwiek często jestem chaosem i w pokoju mogę mieć czasem chaos niesamowity, to nie mogę go mieć w zdjęciach. Wszystko w folderach, zawsze łatwo mi znaleźć zdjęcia do których chcę wrócić. Skoro już mam trzy partycje na dysku, to jedna z nich będzie tylko i wyłącznie na zdjęcia, tym bardziej, że na tej gdzie mam też wszelkie dokumenty, pliki różne, zrobiło się ciasno odkąd częściej gdzieś śmigam z aparatem. Tyle, że nie w tych szalonych rozmiarach, toteż czeka mnie trochę dłubania i kombinowania, ale już z górki mam :)

Więc jakoś się staram pozbierać w całość tej wiosny czy też może już prawie lata, szczególnie jeśli dodać do tego mega intensywne poszukiwania pracy i pracę nad sobą, pożeranie książek w zaskakującym tempie i w ogóle duuuuużo atrakcji :)

"Dwa delikatne kwiaty:
margerytka- piękność przeplatana krzywdą, niewinność
i
magnolia - dzikie drzewo, wstyd połączony z idealnymi manierami, czemu? nie wiem, gdybym wybierała, byłby to flirtujący oleander.

To miejsce to nasz azyl, kwietnik na którym możemy rozkwitać, piąć się ku górze w słonecznym blasku.

Łączy nas miłość do robienia zdjęć, miłość do miasta w którym mieszkamy (Warszawa) i piękna.
Zapewne jeszcze więcej dzieli, ale jeśli wierzyć mądrym ludziom, to różnice nadają życiu smak, więc ..."

źródło: facebook

Odrobinę dziwnie się czuję, kiedy w końcu kilka wolnych dni wykorzystuję na to, by przez większość dnia spać, czytać, leżeć w łóżku po uszy, kiedy w końcu znajduję czas, by pomalować sobie paznokcie na szalony róż i wykąpać się w pachnącej pianie. Dopiero wtedy mogę się zebrać w sobie, odwiedzić biblioteki, zrobić zakupy przed weekendem i gdzieś w biegu kilka zdjęć pełnych słońca. Brakowało mi tego.

I dopiero wtedy mogę napisać zaległe teksty i te o których zaledwie wczoraj dowiedziałam się, że je mam napisać. Jak miło ponadrabiać zaległości, także te, co do których się nawet nie wiedziało, że istnieją.

Ostatnie dni były szczególnie męczące, a co dopiero tygodnie i miesiące. Miło tak złapać chociaż chwilę oddechu.

Kiedy patrzę na archiwum i uświadamiam sobie, jak długo już piszę i ile się w tym czasie wydarzyło, nieodmiennie mnie samą to zaskakuje.

Ostatnio w odpowiedzi na moje 'marudzenie' bliska mi osoba napisała:

raczej zwyczajnie i po prostu chwilowo się pogubiłaś i straciłaś grunt pod nogami. potrzebujesz odbudowania siebie. czy to jest pesymizm? nie wydaje mi się. z mojego punktu widzenia to chwilowy brak wiary w siebie i otaczający świat.

Weekend w Krakowie minął szalenie szybko i szalenie miło :)

A dokładniej dziś :)
Za kilka godzin będę w Krakowie i spędzę tam weekend z akademiowymi ludkami :)
Zjazd Regionów Akademii Przyszłości to jest to, co Tygrysy lubią najbardziej! :)

Miłego weekendu wam życzę! :)

Wiosna w pełni.

Dokładnie rok temu po raz pierwszy spotkały się dwie dziewczyny, które równie dużo łączyło co dzieliło, co dzieliło. A spotkały się po kilku miesiącach mailowania i rozmów via facebook, mijania się w tych samych miejscach o tej samej porze, spacerowania w tym samym czasie.

I tak dokładnie w rok po tym pierwszym spotkaniu dołożyły ostatnią cegiełkę do czegoś wspólnego i nowego. Co z tego wyniknie? Same pozytywy! Więcej niebawem, na razie tylko kilka zdjęć: