Margerytkowo

Opowiem Wam o moim najnowszym bziku i o wielu pierwszych razach. A zarazem jestem więcej niż pewna że w tym jednym wpisie pojawi się więcej selfie niż jest ich na całym blogu, no ale cóż - czego się nie robi, żeby pokazać te wszystkie ładności?

Jako dziecko coś tam się uczyłam robienia na drutach, ale dopiero na początku listopada sięgnęłam po druty ponownie. Na początku nieco ciężko, ale zdałam sobie sprawę, że coś tam moje łapki pamiętają...

A później wsiąkłam na amen. Stale uczę się nowych rzeczy i choć nie zawsze jestem zadowolona z efektu, to zdecydowanie dzierganie jest tym, do czego mam wręcz niezmordowaną cierpliwość i ciekawość.

Totalne początki początków:


I pierwszy wieczór z drutami spędzony:


Dziergamy dalej...


Jakiś czas później, zdjęcie zrobione by pokazać efekt włóczki z której robiłam swój perwszy mini-komin.


A to efekt końcowy, zdjęcie nie oddaje niestety kolorów:


Później skusiłam się na coś mniejszego z tej samej włóczki i tak powstał pokrowiec na telefon - prezent dla mojej przyjaciółki:



Wtedy pomyślałam: hmm a jakby tak na bazie za dużego pokrowca na lapka zrobić coś lepszego, udzierganego? Kiedy poszłam do pasmanterii urzekła mnie granatowa, akrylowa włóczka z niebieską metaliczną nitką.




Po jakimś czasie uzupełniłam pokrowiec wszywając do wewnątrz polar minky.




A później urzekła mnie szara włóczka z połyskującą, srebrzystą nitką.




Niemniej jednak pierwsza zrobiona przeze mnie czapka okazała się nieco za przewiewna jak na tą porę roku i tak oto zyskała drugą warstwę w postaci polaru minky, tym razem jasnoszarego.


Nieco później, szara czapka doczekała się swojej siostry, też prezentu dla Gosi :)




Później jeszcze zrobiłam czapę w jesiennych kolorach:







I pierwsze rękawiczki, z nakładaną "czapeczką" w komplecie z czapką z tej samej włóczki:








Później powstały jeszcze same "czapeczki" do moich bezpalcowych rękawiczek:



Rękawiczki dla mojej koleżanki z pracy:




Paputki:



I mój zielony, czterolisny komplet:

Zdanie z tytułu posta ostatnimi czasy zwykłam raczej do siebie mówić niż do innych. Jakieś istne zwariowanie mi się przydarzyło ostatnimi miesiącami.  I gdzieś w tym wszystkim straciłam zapał do pisania. Choć ostatnio coraz bardziej mi pisania brakowało.

Co się u mnie działo?

W ciągu ostatniego roku dwa razy podpisywałam umowę, choć pracy nie zmieniłam ani razu. Zmieniło się jedynie to, że nie pracuję już na umowę zlecenie przez firmę zewnętrzną, a umowę o pracę bezpośrednio przez firmę, co ma nieco plusów. Nie powiem, moja praca dalej jest stresująca i czasem wracam do domu skonana, ale generalnie ją lubię.

Moje nerwicowe ataki paniki dały mi w kość dość mocno... ale po tych kilku miesiącach mogę powiedzieć, że jest zdecydowanie lepiej. Myślę, że w końcu znalazłam sposób, jak sobie z cholerstwem radzić, a właściwie... wiele sposobów. Nie zawsze wystarczy wsparcie bliskich ludzi.

Zakochałam się po uszy w ... robieniu na drutach. Ba, ja dostałam totalnego świra, prócz rzeczy zmaistrowanych dla siebie, zrobiłam też kilka cosi dla bliskich mi ludków. Pewnie jeszcze się nimi podzielę.

Poza tym poznałam kilkoro wspaniałych ludzi i cieszę się, że tak się stało... jak i z tego, że ci co byli obok od dawna, są nadal :)

I to chyba tyle tak na razie :)

Działo się dużo, nie o wszystkim chcę pisać.

Jednakowoż chcę znów pisać. Chyba troszkę się stęskniłam.

Czy zostanę i znów nie zamilknę? Tego nie wiem... i nie obiecuję.

Do napisania :)

Lato zdecydowanie książkowe. Aż się sama trochę dziwię, jak znalazłam czas na przeczytanie tylu książek tego lata, a przy okazji korzystałam też ze słońca, ruchu (głównie roweru), tańca... Właściwie to nie wiem jak udało mi się to pogodzić, ale ważne, że się udało. A więc dzielę się z Wami moimi czytelniczymi pysznościami, czyli co też mól książkowy pożarł tego lata. Całkiem fajne rzeczy.

CZERWIEC

1. Katarzyna Berenika Miszczuk: Szeptucha
Pomysł fajny, realizacja spoko, jednak trochę mi brakowało rozwinięcia choćby tematów dotyczących wierzeń słowiańskich. Ale ogólnie: miła lektura. Jedynie bohaterka momentami irytująca i do przesady chaotyczna.

2. Sue Monk Kidd: Czarne skrzydła
Świetna książka, poruszająca temat dość niebanalnie, ale jednak jak dla mnie momntami dość... naiwnie? Ale tak czy inaczej dobrze napisana, przyjemnie się czytało, choć nie sądzę, bym chciała do niej wrócić.

3. Lauren Groof: Arkadia
Po Fatum i furii tej samej autorki chyba spodziewałam się czegoś więcej, ale wygląda na to, że się odrobinę rozczarowałam. Poza tym momentami dość ciężko się czytało, hmmm te aż do przesady naturalistyczne opisy.

4. Sue Monk Kidd: Podróże z owocem granatu
Piękna książka o relacji matka-córka, w tle mitologiczne i religijne odniesienia, rozważania o kobiecości, życiu i lęku przed śmiercią, coś pięknego po prostu.

5. Anna Bolecka: Cadyk i dziewczyna
Momentami trochę zbyt przeintelektualizowana jak dla mnie... Choć ma dużo uroku i ogólnie dość przyjemna (o ile można tak powiedzieć w odniesieniu do literatury o holokauście), ciekawie napisana i na pewno nie-schematyczna.

LIPIEC

6. Katarzyna Berenika Miszczuk: Noc Kupały
Jak w przypadku Szeptuchy, choć akcja się rozkręca i dzieje się więcej, więc można się było zaczytać :) Przyjemna lektura jeśli nie oczekuje się za dużo ;) Ale w tym tomie bohaterka nie była już tak irytująca jak na początku :)

7. Wiesława Bancarzewska: Zapiski z Annopola
Kontynuacja sagi. Ciekawy pomysł (wędrówki w czasie i przestrzeni), w dodatku interesująco opisane. Ciepło i rodzinne emocje emanujące z każdej strony też nie do przecenienia.

8. Katarzyna Berenika Miszczuk: Żerca
Dalej przyjemna lektura, aż szkoda, że na kolejny, ostatni tom trzeba będzie czekać tak długo...
Chyba najmilej mi się czytało.

9. William Trevor: Lato miłości
Fabuła mało sztampowa, opowiedziana historia też raczej nie jest "taka jak wszystkie" - na pewno w tematyce zdrady i zakochania się w kimś innym niż mąż/żona - to dosyć oryginalne ujęcie.

10. Suzanne Collins: Igrzyska Śmierci (t.1)
Nie sądziłam, że aż tak się wciągnę, a wręcz połknęłam tą książkę. Do plusów na pewno można zaliczyć to, że jest dobrze napisana a fabuła wciąga.

11. Wiesława Bancarzewska: Noc nad Samborzewem
Ostatni tom sagi i dalej dosyć przyjemne wrażenia czytelnicze. Jednak chyba trochę mnie rozczarowało zakończenie, bo ja wiem, spodziewałam się czegoś bardziej zakręconego? Jak na sagę o wędrówkach między współczesnością a drugą wojną światową - chyba spodziewałam się, że zakończenie będzie bardziej szalone.

12. Gabriela Anna Kańtor: Koronki z płatków śniegu
Zgoła przyjemna lektura, choć momentami trochę męczyły "wtrącenia" przodków, którzy będąc już duchami patrzą na młode pokolenia i wspominają (tak!), a i momentami gwara śląska dawała w kość, ale mimo wszystko też była plusem i oryginalnym rysem tej książki.

13. Małgorzata Halber: Najgorszy człowiek na świecie
Jednak będę po stronie tych, którzy się zachwycają. Do bólu prawdziwa, w moim odczuciu też szczera i nieowijająca w bawełnę, momentami dość gorzka opowieść o wpadnięciu w nałóg i próbach ułożenia sobie życia na nowo. Ciężko zapomnieć taką książkę. Myślę, że warto przeczytać.

14. Anna Mulczyńska: Przyjaciółki ze Staromiejskiej
O ile we wcześniejszej pozycji tej autorki męczyła schematyczność, to tutaj było już o niebo lepiej. Jednak Ania mówiąc krótko, działała mi na nerwy do pewnego momentu. Fajnie zostały wykorzystane wątki baletowe, sama czasem szukałam w internecie dodatkowych informacji, bo zaciekawiło mnie jakieś zagadnienie. Ogólnie całkiem miła książka.

15. Tadeusz Konwicki: Pamflet na siebie
Jak to u Konwickiego: dystans do siebie, anegdotki o przyjaciołach/znajomych/aktualnych wydarzeniach. I dużo filozoficznych rozważań, co momentami, wyjątkowo mi trochę przeszkadzało.

SIERPIEŃ

16. Mitch Albom: Miej trochę wiary
Książka dająca fajną perspektywę, bo z jednej strony żydowski, charyzmatyczny rabin, z drugiej dawny przestępca, a aktualnie kaznodzieja niewielkiego kościoła - a gdzieś pomiędzy nimi człowiek, który chce wiedzieć więcej i szuka tej wiedzy. Ciekawa pozycja.

17. Suzanne Collins: W pierścieniu ognia
Pochłonęłam, autentycznie nie mogłam się oderwać. Polecam.

18. Suzanne Collins: Kosogłos
Właściwie to chyba mój ulubiony tom tej trylogii. Podoba mi się, że zakończenie nie jest bez sensu cukierkowe i sielankowe.

19. Eric Emmanuel Schmitt: Ewangelia według Piłata
Jestem pod wrażeniem, coś naprawdę wyjątkowego. Słyszałam o tej książce, ale nie spodziewałam się, że okaże się tak świetna. Zdecydowanie polecam.

20. Eckhart Tolle: Potęga teraźniejszości
Świetna książka do poczytania i pomyślenia, nie da się jej szybko czytać, sama czytałam ją kilka miesięcy, po troszku. Zdecydowanie warto.

21. S. J. Watson: Zanim zasnę
Fabuła świetnie pomyślana, choć znalazłam kilka słabych punktów, nieco dla mnie abstrakcyjnych, ale OK, czytało się naprawdę dobrze, trzymała w napięciu i nie pozwalała się oderwać. Polecam.

Nie wiem, na jak długo, nie wiem co mi znów strzeli do głowy. Na razie mam parę pomysłów, na razie chciałabym się tu z Wami dzielić różnymi rzeczami i przemyśleniami, trudno mi jednak powiedzieć, co z tego wyniknie.

Fakt, nie było mnie trochę, stąd trochę nadrabiam.

Co dalej, się okaże. Na razie jestem :)

Maj to w dużym stopniu miesiąc "doczytywania": książek, które zaczęłam czytać i odłożyłam na półkę, książek, które w maju jedynie skończyłam czytać, albo do których wróciłam po dłuższej przerwie. I tym razem mniej było w moim czytaniu beletrystyki, a więcej... sami zobaczcie.

1. Dominika van Eijkelenborg: Kiedy będziemy deszczem
Jedno wielkie pozytywne zaskoczenie. Wątek kryminalny nie był może aż tak dominujący, może z wyjątkiem ostatnich stron, ale opis emocji, podejmowania decyzji, myśli przewijających się przez głowę bohaterki - bardzo realistyczny jak dla mnie. A i sama historia mocno niebanalna. Polecam.

2. Howard Schultz : Starbucks. Sztuka wyciągania wniosków z porażek, czyli rewolucyjny przepis Schultza na wielki sukces
Przyznam, że trochę się męczyłam z tą książką, bo nie była momentami łatwa, a chwilami nawet więcej - dość chaotyczna. Jednak myślę, że choć nie porwała mnie jakoś szczególnie to warto było po nią sięgnąć.

3. Tadeusz Konwicki: Czytadło
Jak to u Konwickiego: oniryzm, odrealnienie, poetycki język i wędrówki po niby realnym, a czasem magicznym mieście. Ktoś napisał, że książka bardzo w twórczości Konwickiego, jednak ktoś, kto od niej by zaczął, mógłby się zrazić - i coś w tym jest. Mi osobiście bardzo się podobało.

4. Stephen T. Chang: Pełny System Samoleczenia. Wewnętrzne ćwiczenia taoistyczne
Nie wiem, co napisać. Od początku miałam nieco mieszane uczucia, ale...

5. Terry Pratchett, Jack Cohen: Nauka Świata Dysku I
Jedno wielkie "łał". Trochę w sumie literatura popularnonaukowa, ale ujęta w niebanalną formę, ciekawie opowiedziana. Polecam :)

6. Susan Billmark, Mats Billmark: Naucz się żyć
Myślę, że całkiem wartościowa książka, choć może niektóre fragmenty mogą być dla kogoś oczywiste, jednak może warto o nich wspomnieć.

7. Jacek Walkiewicz: Pełna moc życia
Jak to u Walkiewicza: niebanalnie i motywująco, a przy tym bez zbędnych, pustych frazesów, naprawdę waerto sięgnąć moim zdaniem. Miło się czytało, choć do pewnych doświadczeń nie chciałabym się odnosić, ani tym bardziej próbować...

Niedługo później Ceili w Korsarzu, jak zywkle cudnie :) I zachwyty forsycjami, ach te piękności! Wieczorny dłuuuugi spacer nad Wisłą i zarazem po raz pierwszy tak udane wieczorne zdjęcia.


A później wiosna w Shire (kto wie, gdzie leży Shire... w stolicy?). A później zachwyt (znów!) wieczornym Pałacem Kultury...


Eksperymenty a ostrością kiedy spędzałam parę chwil w KFC. A później z Reflinką w To lubię i nieoceniony miodzik (czemu by nie...). I wieczór spokojny, na luzie, zrelaksowany...


Robienie "książkowych" zdjęć do posta, co jak zwykle skończyło się zabawami kolorem i nie tylko. I wiosna, wiosna na całego, w każdej odrobinie, drobiazgu... Wieczorny Pałąc Kultury (coś go ostatnio dużo na moich zdjęciach) chowający się tym razem za szkieletem Rotundy.


Tańce w Przestrzeni... Koncert Ceili tuż przed Świętami Wielkanocnymi. I zdjęcie kwiatów nocą, w tak słabym świetle, że aż sama byłam zaskoczona, jak dobre wyszło.  I wielkanocny nastrój.


Zachwyty błękitnym niebem po deszczu. I zachwyty wiosną, zielenią. Kolorowania szał i wschód słońca, który zastał mnie w pracy. Znów mandale i znów pelasie z parapetu, kwitnące na całego.


Pierwsze roverowanie Veturilo tej wiosny. Zaczytywanie się w mega ciekawej książce Syndrom czerwonej hulajnogi. Fort Bema rowerowo i jak bardzo wiosennie. Przygotowania do Wielkiej Wymiany Książkowej, tak totalnie spontanicznie i na wariata.


Nieco niechronologicznie, ale co tam. Darth Vader grający na lirze korbowej melodie z Gwiezdnych Wojen i zbierający na Gwiazdę Śmierci to niezapomniany widok (i nie tylko widok!) i genialny początek weekendu. Jego ciąg dalszy to ślub i wesele, na  którym wytańczyliśmy się z R. jak szaleni. I zdjęcie z moją Sister, tak urokliwie niewyraźne (tak ma być!). Powroty do stolicy przy szalonej, zmiennej pogodzie...i zabawy aparatem po drodze.


Kocham zielone herbaty, czylo kolejny eksperyment. Pelasia o krok od rozkwitnięcia i moja frajda z obserwowania jej. Przestrzeń Prywatna przy zupełnie innej okazji... I jak to w drodze: są dźwigi, jest frajda i znów zabawy kolorem.


Poniżej odpowiedź na pytanie, co stanie się jeśli będę miała chwilę wolnego czasu, aparat pod ręką... i coś ciekawego. Jest wesoło wtedy :D


Zaczytywanie się (bo czemu nie!) i kolorowanie... A później kolejne zachwyty tym, co na parapecie rozkwita w najlepsze.


Wieczór tylko dla mnie: nastrojowy i na luzie. I długi, długi spacer w weekend po pracy - piękna ta wiosna, choć zimna.


I miks: pracy, kolorowania i czytania w wolniejszych chwilach w weekend. Bez kawy i muffinka się nie obeszło. Bez zerkania za okno też :)


Chcę więcej: wiosny, słońca, kolorów, zdjęć!
Maju, bądź dla mnie dobry!

Któregoś dnia wyszłam z domu i uderzył mnie cudowny zapach wiosny, jakby przez tą jedną noc wszystko się rozszalało, wybuchło. Pachniało nieziemsko.
Taką wiosnę kocham, takiej nie mam dość.
Ciągle mam wrażenie, że za mało ją smakuję, że nie zdążę się nią nasycić, nazachwycać, napatrzeć, że odejdzie zbyt szybko i nie dość dobrze dostrzeżona.

Jest piękna, po prostu.

Po deszczu jeszcze piękniejsza, jeszcze bardziej intensywna.

Zachwycam się nią i nieprędko przestanę.

W kwietniu czytało mi się cudnie i trwała passa trafiania na książki, które koniecznie chciałam przeczytać i w końcu się udało. Poza tym zaangażowałam się w wymianę książkową, ale o tym napiszę niebawem więcej - mówiąc krótko, mam co czytać, a w maju chyba rzadkim będę gościem  w bliblitekach - czas się zabrać za to, co mam :)

1. Leopold Tyrmand: Zły
Nie tyle przeczytałam w kwietniu, ile w kwietniu skończyłam, bo jak wiadomo, nie jest to ani mało wymagająca ani mała objętościowo lektura.
Niesamowita książka, zwłaszcza, że jej akcja dzieje się na ulicach miasta, w którym mieszkam i nieważne że 60 lat temu.
Na początku ciężko mi się było wczytać, trochę się z nią zmagałam, ale później stwierdziłam, że jest jednak świetnie napisana, wciąga i nie pozwala się oderwać.

2. Wiesława Bancarzewska: Powrót do Nałęczowa
Sam pomysł na fabułę jest dość... ryzykowny. Bohaterka tęskniąc za rodziną przenosi się tak w czasie, jak w przestrzeni, czyli do Nałęczowa w latach trzydziestych. Właściwie nie wiem, co na to powiedzieć, bo przy dość dziwnym pomyśle, realizacja wyszła dość zaskakująco, ale styl pisania autorki wszystko ratował i w efekcie wyszła z tego całkiem przyjemna całość. Na pewno sięgnę po ciąg dalszy.

3. Mirka Jaworska: Syndrom czerwonej hulajnogi
Myślę, że ważny temat i zarazem ważna perspektywa. Młoda mama odkrywa, że jej młodszy syn cierpi na zaburzenia ze spektrum autyzmu. Stara się mu pomóc, razem z mężem organizują życie tak, by jak najbardziej pomóc synowi i zniwelować skutki jego zaburzeń.
A zarazem, po przeczytaniu fragmentu z perspektywy Michała, momentami nie sposób odpędzić myśli, że to jego perspaktywa jest taka sensowna i racjonalna, w porównaniu z nią myślenie "normalnego człowieka" wydaje się być... cokolwiek nieracjonalne.
Poza tym książka dobrze napisana, a to kolejny plus.

4. Theresa Révay: Biała wilczyca
Świetna książka, po prostu. Wciągająca, fajnie się ją czyta.
Momentami zaskakuje wyborami bohaterów, jednak bynajmniej nie wydają się one nie na miejscu, a i niekiedypozytywnie zaskakują pobudkami.
Polecam. Pewnie sięgnę też po ciąg dalszy.

A w maju mam plan skończyć książki, które podczytuję z przerwami i czas się tym zająć:

Terry Pratchett, Jack Cohen: Nauka Świata Dysku I

Stephen T. Chang : Pełny System Samoleczenia, Wewnętrzne ćwiczenia taoistyczne

Howard Schultz: Starbucks. Sztuka wyciągania wniosków z porażek, czyli rewolucyjny przepis Schultza na wielki sukces