Margerytkowo

Chwilami dzieje się tak dużo i w takim tempie, że nie nadążam.

Nie sądziłam, że ktoś może zauważyć, że mój głos się zmienił, stał się bardziej miękki po tym, jak mnie przytulił... Chwile spędzone na rozmowie, zwariowane dyskusje, słowa o tym, jak mnie widzi, jak odbiera moje zachowanie i to przytulenie, które jest ukojeniem... długie rozmowy na gg i ulga kiedy się okazało, że śmieszą nas podobne rzeczy.

Ilu rzeczy można nie chcieć pamiętać ... rzeczy dotyczących tak bliskiej osoby? Tak po prostu... zapomnieć? Może jest też jakaś radość w odnajdywaniu na nowo?


Ks. Jan Twardowski
SPRAWIEDLIWOŚĆ
Prof. Annie Świderkównie

Gdyby wszyscy mieli po cztery jabłka
gdyby wszyscy byli silni jak konie
gdyby wszyscy byli jednakowo bezbronni w miłości
gdyby każdy miał to samo
nikt nikomu nie byłby potrzebny
Dziękuję Ci że sprawiedliwość Twoja jest nierównością
to co mam i to czego nie mam
nawet to czego nie mam komu dać
zawsze jest komuś potrzebne
jest noc żeby był dzień
ciemno żeby świeciła gwiazda
jest ostatnie spotkanie i rozłąka pierwsza
modlimy się bo inni się nie modlą
wierzymy bo inni nie wierzą
umieramy za tych co nie chcą umierać
kochamy bo innym serce wychłódło
list przybliża bo inny oddala
nierówni potrzebują siebie
im najłatwiej zrozumieć że każdy jest dla wszystkich
i odczytywać całość

Tak mnie jakoś naszło dziś...

"Zielony wiersz" Broniewskiego

Ja nie chcę wiele:
ciebie i zieleń,
i żeby wiatr kołysał
gałęzie drzew,
i żebym wiersze pisał
o tym, że...
każdy nerw,
każda chwila samotna,
każdy ból - jakże częsty, jak częsty! -
zwiastuje otchłań,
mówi : nieszczęsny....

ja nie chcę wiele,
ale nie mniej niż wszystko:
ciebie i zieleń
i żeby listkom
akacji było wietrznie,
i żeby sercu - bezpiecznie,
i żeby kot się bawił firanką
jak umie
żeby siedzieć na jerozolimskim ganku
i nic nie rozumieć.

Pętacki wiersz
sam wiesz, że łżesz,
ale dlaczego tak boli, tak boli?
chyba już nic nie napiszę
w ogromną i groźną ciszę
schodzę powoli

ja nie chcę wiele:
ciebie i zieleń...

Chwilami mam ochotę uciec... daleko, jak najdalej. Uciekam a później okazuje się, że ucieczka była niepotrzebna, że wystarczyło usiąść ze swoim strachem w 4 oczy .. albo szczerze porozmawiać.
Czy długo jeszcze ta mała dziewczynka we mnie będzie się bała, że nawet ten ktoś dla kogo się liczy i dla kogo jest ważna- opuści bez słowa?
I ciągle tak wiele znaczy dla mnie przyjaźń, sama przyjazna obecność, to, co mimo odległości i to, co między słowami... To, co koi lęk.
Czasem jestem kłębkiem lęków i patrzę przestraszonymi oczami jak lemur- a to tylko moje strachy.
Gorzej, jeśli strachy sprawiają, że "oślepnę" na to, że naprawdę się dla kogoś liczę i wtedy słyszę ...
SZKODA, ŻE WTEDY MIAŁAS W RĘKU KAŁASZNIKOWA ...
(boleśnie mnie dotknęła ta metafora... bo prawdziwa)

Niepokój

Jest ze mną
zawsze

To on
każe mi odchodzić
od kolorowych i tańczących
i chować się w łódce
na brzegu rzeki

Przez niego
uderzam bezsilnie głową
o szare ściany
i zielony piec

Przed nim
uciekam w nocy
ulicami ciężkimi
jak asfalt

Gdy zobaczysz
że tak biegnę
rzuć mi przez okno
słonecznik
złoty jak serce

Małgorzata Hillar

Nie mogłam się powstrzymać.

Od jakiegoś czasu marzyły mi się orzechowe ciastka. Z własnoręcznie przeze mnie wyłuskanych i zmielonych orzechów włoskich (których jeszcze więcej zjadłam przy obieraniu). Korzystając z tego, że zwiałam na parę dni do rodzinnego domu, zrobiłam je. Zdążyłam o nich kompletnie zapomnieć, kiedy poczułam delikatny zapach z piekarnika. Mniammmmm!


Przepis, specjalnie dla Alutki:)

• szklanka zmielonych orzechów (mogą być każde orzechy, ja przeważnie miksuję je w takim mikserze-dzbanku, niektóre są bardzo rozdrobnione, inne mniej, fajnie to wychodzi)
• 2 szklanki mąki (jeśli to krupczatka, ciastka wręcz się rozsypują po upieczeniu)
• kostka masła
• ok 10 dkg cukru 

Wygniatamy ciasto, formujemy rozpłaszczone kulki i pieczemy w piekarniku aż się  zarumienią:)
Podobno najlepsze są po kilku dniach, ale ja nigdy nie sprawdziłam, bo za szybko znikają:)))

Większość planów na ten tydzień kompletnie mi się pozmieniała... Efekt był taki, że wczorajszy wieczór miałam spokojny i wolny. Pomyślałam więc, że czemu by nie? Pójdę na szkolenie Akademii Przyszłości, im szybciej tym lepiej i będę miała je już za sobą. Ostatecznie, jeśli ten tydzień mógł mi tak zwariować, to równie dobrze następny też może a to już mi nie pasuje;) Poszłam więc, a właściwie pojechałam na odległy Imielin, spędzić tam niemal 5 godzin. I ...?

Nie lubiłam siebie za zapał, który miałam na początku odnośnie "Projektora" chociażby. Łał, robimy super rzeczy dla dzieciaków, czegoś się nauczą i będzie super, bo przy okazji będą miały frajdę. A później? Kiedy się przekonałam, że sama niewiele mam szansę w to wnieść, bo moja megaaktywna koleżanka miała tysiące pomysłów i mnóstwo doświadczenia, zrezygnowałam... Straciłam wiarę w sens, że tak powiem.

Teraz było zupełnie inaczej. Może już samo to, że o WIOŚNIE słyszałam od Anety, czy w ogóle za sprawą Szlachetnej Paczki w której też miałam swój mały ale jednak udział. A jednak wszystko to, czego się uczyłam, było dla mnie nowością i może nie sprawiało, że mówiłam sobie w duchu "TAK!!! To jest SUPER pomysł!!!"... za to upewniałam się z każdą chwilą, że to mi właśnie odpowiada i że akurat tutaj pasuję: ze swoim nastawieniem, doświadczeniami, może też i z obawami i wątpliwościami. Nie było słomianego zapału, było za to mówione sobie cichutko w duszy: tak, chcę.

Na czym polega działanie Akademii przyszłości w którą się właśnie angażuję? Teoretycznie raz w tygodniu mam przeprowadzić zajęcia z jednym dzieckiem. Pewnie będą to zajęcia z polskiego. Będziemy się tak spotykać raz w tygodniu na godzinę. Przez cały rok szkolny. W praktyce nie chodzi wcale o przedmiot. Chodzi raczej o to, żeby dziecko uwierzyło w siebie, w swoje możliwości... że może się nauczyć, że jest ktoś, kto dostrzeże w nim pozytywne strony, to co faktycznie robi dobrze. Czy sobie dam radę? Myślę, że "tylko głupiec nie ma wątpliwości"... Myślę, że sobie poradzę...

W pewnym momencie przyszło mi do głowy, że nie umiem inaczej- w pewnym momencie mojego życia było mi trudno, było naprawdę źle- może nawet nie tylko w jednym momencie, właściwie to w wielu. Dostałam wtedy tyle wsparcia i pomocy, wiary we mnie kiedy sama w siebie nie wierzyłam, że czułabym się zupełnie nie w porządku, gdybym sama nie pomogła komuś... Nie bez znaczenia jest też to, że dając, sama coś "dostaję", oczywiście jeśli faktycznie daję dobro, a nie tylko tak mi się wydaje.

Chcę. I wierzę, że umiem.

Ten wiersz idealnie pasuje do mojego dzisiejszego nastroju i myśli, które się plączą mi po głowie...

Chciałbym opisać

Chciałbym opisać najprostsze wzruszenie
radość lub smutek
ale nie tak jak robią to inni
sięgając po promienie deszczu albo słońca

chciałbym opisać światło
które we mnie się rodzi
ale wiem że nie jest ono podobne
do żadnej gwiazdy
bo jest nie tak jasne
nie tak czyste
i niepewne

chciałbym opisać męstwo
nie ciągnąc za sobą zakurzonego lwa
a także niepokój
nie potrząsając szklanką pełną wody

inaczej mówiąc
oddam wszystkie przenośnie
za jeden wyraz
wyłuskany z piersi jak żebro
za jedno słowo
które mieści się
w granicach mojej skóry

ale nie jest to widać możliwe
i aby powiedzieć - kocham
biegam jak szalony
zrywając naręcza ptaków
i tkliwość moja
która nie jest przecież z wody
prosi wodę o twarz

i gniew różny od ognia
pożycza od niego
wielomównego języka

tak się miesza
tak się miesza
we mnie
to co siwi panowie
podzielili raz na zawsze
i powiedzieli
to jest podmiot
a to przedmiot

zasypiamy
z jedną ręką pod głową
a z drugą w kopcu planet

a stopy opuszczają nas
i smakują ziemię
małymi korzonkami
które rano
odrywamy boleśnie

Zbigniew Herbert

Lubię czasem pójść na spacer na Powązki... Czasem wiosną, czasem latem... lub jak teraz: jesienią. I zabawne mi się wydaje, że kiedyś nie umiałam tam dojść gdzie sobie zaplanowałam i potrzebowałam szczególnych wytycznych... Dziś już nie. Przeważnie odwiedzam jeden grób, kogoś kogo nie znałam, ale o kim wiele słyszałam.... a później błąkam się tu i tam, myślę.

Zacytuję A.S.:

"Spotkaliśmy się przypadkowo przy wyjściu z kina i on mnie zagadnął, a potem zjedliśmy wspólny obiad u niego w celi. Dopiero wiele lat później zrozumiałem, że on mnie wybrał, mimo, że nie szukałem przewodnika i nie byłem jeszcze w stanie zrozumieć tego, co mówił, ale nie zapomniałem nigdy jak żył. Jego jedynym majątkiem było kilkaset fotografii przyklejonych do ściany pokoju przedstawiających twarze ludzi, których znał. Nie jest prawdą, że jak uczeń jest gotów, to nauczyciel się znajdzie. Czasem spotykamy mentora, gdy nie jesteśmy jeszcze na to gotowi, a czasem nigdy nie chcemy go dostrzec. Te kilka spotkań z Człowiekiem świadomym sensu życia i tego, co znaczy ‘być’, pozwoliło mi dostrzec zupełnie inne wartości niż to, co daje ‘mieć’. Przeprowadził ze mną jedynie kilka rozmów. Dzięki niemu zrozumiałem, że pieniądze tylko wtedy mają wartość, gdy pozwalają być, czyli gdy wydajemy je dla innych. Nie zbieram fotografii osób, które poznałem, jak to robił Bronek" ("Tak... chcę kochać"

Czasem taki spacer jak dziś jest mi potrzebny po to, by poukładać sobie w głowie, czego chcę, co jest dla mnie ważne... Nie jestem z siebie ostatnio dumna, z tego, jaka jestem w przyjaźni, jaka jestem na co dzień. Wielu rzeczy nie rozumiem, wiele dzieje się "ot, tak", bez większej refleksji, zastanowienia, za to czasem tego zastanawiania się jest aż za dużo, uniemożliwia wtedy rozsądne działanie.



Zastanawiam się, czy ja sama, kiedy poznałam kogoś, kto wiele mi zaoferował: wiedzę, umiejętności, które mogę wykorzystać dla siebie, pomoc w zmianach na lepsze... czy choćby chwile, do których wraca się po wielokroć... wykorzystałam daną mi szansę? Czasem mam wrażenie, że tak sobie...
Zatęskniłam dziś za kimś mi bliskim- przejeżdżałam blisko jego domu autobusem i nie mogłam odpędzić wspomnień.... Mimo, że teraz jest ten czas, kiedy chcę pobyć sama, upewnić się co do tego, że potrafię nie-męczyć, nie-dokuczać, nie-płakać.



Chwilami mam wrażenie, że większość tego, co mnie w moim własnym zachowaniu wkurza, sprowadza się do jednego zdania: czas dojrzeć, dorosnąć... Nie ma sensu zachowywanie się jak rozwydrzone dziecko albo zbuntowana nastolatka, nawet jeśli pani w autobusie twierdzi, że wyglądam na 18 maks (a ta pani to w ogóle inna bajka i temat na dłuższą, optymistyczną notkę) to mam więcej i to wystarczająco, żeby się zachowywać... rozsądnie. Czy to takie proste?



Swoją drogą jest jeszcze jeden grób na Powązkach, przy którym lubię się czasem zatrzymać... Kiedy tam jestem, zazdroszczę czasem tej miłości, tego bycia razem mimo różnic, jakiegoś takiego dopasowania się- a przede wszystkim tej miłości niepoddającej się "co pomyślą inni", nieprzejmującej się....opinią innych. Lata później córka Dygata z pierwszego małżeństwa, napisała książkę o rodzicach, o ich rozstaniu, rozwodzie- nie wiem, czy to miało faktycznie sens... A Dygat? Postać barwna, z takim zapałem opisywana przez przyjaciela, Tadeusza Konwickiego w "Kalendarzu i klepsydrze", nie tylko przez niego i nie tylko w tej książce.

"Ale mam straszną chętkę, żeby opowiedzieć prawdziwą anegdotkę, za którą Stasiu znowu by się na mnie srogo obraził.
Otóż odezwał się któregoś dnia telefon u mego przyjaciela. Stasiu, chciwy przygód i nowości, podniósł skwapliwie słuchawkę.
-Halo.
-Czy mogę mówić z panią Kaliną Jędrusik?- spytał wdzięczny głos niewieści.
-Niestety. Żona wyjechała z koncertami i nieprędko wróci.
-A to wielka szkoda. Chcieliśmy ją zaprosić do nas na spotkanie z widzami. nasz dom kultury w Kaliszu (na przykład, dobrze już nie pamiętam) ma dużą tradycję w tych spotkaniach.
-Wiem doskonale- powiada szarmancko Stasiu.- Sam byłem u was na takim wieczorze.
-A z kim mam przyjemność?
-Moje nazwisko Dygat.
-Przepraszam, a jaką pan reprezentuje specjalność?
Rozzłoszczony odrobinę Stasiu odpowiada:
-Jestem inżynierem chemikiem.
-O, przepraszam.- śmieje się pani w telefonie.- to nie moja dziedzina. Ja jestem z wykształcenia polonistką."

T. Konwicki "Wschody i zachody księżyca"


Z mojego spaceru po Powązkach wylądowałam na Krakowskim Przedmieściu i ... efekt był z góry założony, do czego znacznie się przyczyniła Dorota i jej blog:)

Chwilami mam wrażenie, że niektóre słowa, choćby padały tylko w myślach, trafiają czasem na taki moment, kiedy wszystko jest możliwe. Tak było ze mną, całkiem niedawno, bo kilka dni temu. Pomyślałam, że tak bardzo, bardzo mi zależy na tym, żeby nie powtarzać roku, że jeśli mi się uda dostać ten wpis, jeśli tylko.... zrobię coś. Dłuższą chwilę się zastanawiałam co. Obiecałam sama sobie, że w końcu zaangażuję się w wolontariat, co już od wieków sobie obiecuję, a później się poddaję, bo ktoś nie odpisuje, bo nie chcą mnie z braku doświadczenia, bo... Pomyślałam w każdym razie, że jeśli się uda, postaram się bardziej niż dotąd.

Następnego dnia, ku swojemu zaskoczeniu, dostałam wpis. Kiedy wróciłam do mieszkania, w mailach czekała na mnie odpowiedź od WIOSNY, w sprawie zaangażowania się w Akademię Przyszłości. Byłam dziś na spotkaniu w tej sprawie. Zapowiada się OK, a ja ... a ja myślę, że tylko wtedy będzie OK, kiedy sama dam komuś to, co sama dostałam wiele razy - pomoc... To wraca później.

Wstałam dziś o barbarzyńskiej jak dla mnie godzinie, bo o 5ej, czego wymaga moja dorywcza praca i dojechanie na drugi koniec miasta... I tak zaczął się mój zwariowany i mile zaskakujący mnie dzień. Pomyliłam tramwaje? To nic! Szybko udało się to nadrobić, zdążyłam na czas a nawet za wcześnie byłam.
Przez większą część dnia nuciłam:

Nieważne, co nadchodzi,
Chcesz tego, czy nie,
Nie zawsze będzie tak.
Wstaje nowy dzień,
I właśnie o to chodzi,
O to chodzi, wiem.
(Video "Papieros")

Ku swojemu zdumieniu uzyskałam Bardzo Ważny Wpis. Wyszłam oniemiała.
Plus zaproszenie na jutrzejszą rozmowę kwalifikacyjną. I zaproszenie do drugiego etapu rekrutacji gdzie indziej. Heh.

I zastanawiam się, czy to przypadek, że kiedy Ktoś wrócił, a ja w kuchni zmywałam, słuchając sobie muzyki, kiedy wszedł do mieszkania, akurat leciało:

Potrzebuje Cię, by pragnąć od nowa,
potrzebuje Cię, by na nowo próbować,
potrzebuje Cię...
Potrzebny mi jesteś, by wyżej się wspinać,
potrzebny, bym mogła spokój zatrzymać,
potrzebuje Cię...

Choć to częściej powtarzam ja,
bo czasem Ci śmiałości brak,
to wiem,
jak Ty potrzebujesz mnie,
tę samą pewność w sercu masz,
to wiem...

Byś zawsze ocierał łzy, kiedy płyną,
bym była dla Ciebie jedną jedyną,
potrzebuje Cię...
Potrzebny mi jesteś, gdy zimne mam ręce,
prócz tego wszystkiego nie chcę nic więcej,
potrzebuje Cię...
(Goya, "Pewność")

Dzień zaczął się tak sobie: leniwie. Za oknem cudowne niebo, lekkie chmury i słońce. Za to termometr mówił "oj, nie jest ciepło". Zaszyłam się pod kołdrą, odpłynęłam w rozmyślaniach... dzięki temu poukładałam sobie trochę myśli. Rozmarzyłam się.

Trochę było mi nieswojo czytać mało sympatyczne smsy od S. Siedziałam na przystanku, czekając na autobus, słońce miło grzało, rękawiczki i szalik zapewniały ciepełko:)

Spotkanie w centrum handlowym, ta sama kawiarnia, nawet ten sam stolik (nie mogło być lepszego, więc nie protestowałam) tylko towarzystwo nieco inne. Miło było usłyszeć, że zmieniłam się na pozytywniejsze, że świetnie wyglądam i że widać, że o wiele lepiej sobie radzę niż wtedy, kiedy byłam w związku z S. Z ożywieniem opowiadałam o moim nowym życiu, o pozytywach i w ogóle...

Później jazda na drugi koniec miasta i długie rozmowy o wszystkim z kimś, kogo lubię spotkać od czasu do czasu i pogadać o wszystkim, ot tak. Nie nazwałybyśmy siebie nawzajem przyjaciółkami, ale wiele faz mamy podobnych i wiele możemy nawzajem zrozumieć.

A jeszcze później- spacer przez wyludnioną, mroźną wręcz i wieczorną stolicę. Lubię:)

Są dni, kiedy nie wierzę, że jestem w stanie poodkręcać to, co sama zaplątałam. Chowam się wtedy w swoim pokoju i desperacko szukam w swoich wspomnieniach Margerytki, która całemu światu mówiła: że JA sobie nie dam rady??? A zaraz udowodnię, że owszem, DAM! Odnajduję tysiące rzeczy, które przypominają mi, że sobie umiem poradzić w trudnych sytuacjach, że nawet wtedy, kiedy sama w siebie nie wierzyłam, wierzyli we mnie inni... i wierzą nadal. Wyciągam z zakamarków stare notatki, zmiany poglądów, budujące książki. Albo uciekam w pozytywne historie. Albo kupuję składniki na uwielbianą zupę z ciecierzycy, w której się wręcz zakochałam i jak cudownie jest znów poczuć w całej kuchni zapach podsmażonego na oliwie selera z cebulką, suszoną pietruszką i ostrą papryką... Albo smażę naleśniki i z lubością wcinam je bez niczego, jeszcze ciepłe.

Są dni, kiedy śmieję się jak szalona, kiedy wreszcie odnajduję to, co jak mi się zdawało czasem, było niemożliwe do odnalezienia: wspólne szaleństwa i uśmiechy, miłość do kotów też wspólna, wymienianie się ulubionymi potrawami, gotowanie dla kogoś więcej niż siebie... i te chwile, kiedy wracam do mieszkania po całym dniu, głodna jak wilk i ktoś mnie częstuje pycha sałatką (a przy tym nie jest moim facetem/siostrą/mamą). Radość czerpana z gry w kosza, z partii szachów i ... szalone plany na spędzenie halloween. I koty, wszechobecne koty, które pakują się na kolana, włażą do szafek i za łóżko, otwierają sobie drzwi, wskakują na kołdrę i mruczą, mruczą, jakby mówiły: Nie, nie pozwolimy Ci się zadręczać, wstawaj i to już i WALCZ, do cholery, WALCZ!

I tylko czasem myśl, że zdarzyło się coś, co mogłoby być tylko snem. Obawy, czy nie patrzę przypadkiem na Ktosia przez niewłaściwe okulary (czytaj: doświadczenia z przeszłości i niepozamykane sprawy), ale chwilowo, nie chcę się w tym grzebać. Będzie OK:)

Co prawda dalej uważam, że łatwiej przychodzi krytykowanie niż chwalenie i docenianie, ale dziś nie o tym chcę:) Gdyby nie sensowna krytyka na spotkaniu z moim przyjacielem kilka dni temu, nie zastanowiłabym się głębiej nad tym, co się właściwie dzieje, co decyduje o tym, że sama sobie pod górkę robię. Choć nie powiem, miałam o czym myśleć całą niemal noc po spotkaniu, miałam o czym mailować ... do 5ej rano. A później, po trzech godzinach snu poszłam się spotkać z moją przyjaciółką, ostatecznie rzadko nas stać na taki luksus, żeby w ciągu kilkunastu dni spotkać się dwa razy.

Dużo się działo przez ostatnie dni. Czasem chciałabym się schować w mysią dziurkę i przeczekać ten szalony czas, nie decydować o niczym, uciec... Ale czy "niedecydowanie" faktycznie jest brakiem decyzji? Przecież nawet w ten sposób z czegoś rezygnuję, czegoś NIE robię lub coś dalej robię... I tak naprawdę powiedzenie bliskim, żeby dali mi spokój, bo może nie jestem tak silna jak się wydaję, może właśnie jestem słaba i nie jestem w stanie pracować nad sobą- też jest decyzją: nie będę nad sobą pracować, nie będę szczęśliwa.

A później przyszła myśl: że co? Że JA nie dam sobie rady? Ja??? A właśnie że sobie poradzę! Żebym o tym pamiętała, kupiłam sobie w pewnym przypadkiem odnalezionym sklepie dwa małe kryształy górskie w kształcie kulek, spękane w środku... Jeden z nich jest teraz moim wisiorkiem, drugi znalazł się na zielony rzemyku w charakterze mojej bransoletki.

Jest dobrze, będzie jeszcze lepiej:)

Cóż, nie mogłam się oprzeć chęci zacytowania tekstu, który zupełnie przypadkiem wpadł mi w ręce:

Wbrew pewnym wysiłkom (uczyłem się np. latać, w porę znikać i działać w ukryciu), wbrew dyskretnej propagandzie, dzięki której omamiałem przez pewien czas dalekich kuzynów i kolegów w pracy (starając się np. możliwie jaskrawo i często demonstrować moje liczne i niezwykłe cnoty) - wbrew temu wszystkiemu przemiana nie nastąpiła i eksperyment musiał zostać zatrzymany. Przeżuwając słuszną gorycz porażki i błędu, czuję się zmuszony do smutnego wyznania: nie jestem aniołem. Nie chcę naturalnie powiedzieć, że nie ma aniołów. Przeciwnie, właśnie świadomość, że anioł istnieje pozwoliła mi odkryć, że nim, mimo starań, nie jestem.

Nie chcę też powiedzieć, drogi czytelniku, że ty, mimo swoich zalet nie jesteś aniołem. Nic z tych rzeczy. Chodzi mi tylko o to, by wyraźnie stwierdzić, że anioł jest kimś innym niż ja i na tym zakończyć. Naturalnie, nie skrzydła decydują o różnicy. Te, jak wiadomo przyprawia nam prawdziwa miłość (dlatego łatwo ją odróżnić od fałszywej, która zwykle przyprawia nam rogi). Cóż z tego, że są to na ogół skrzydła niewidzialne, skoro niosą tak samo, jak pierzaste! Wystarczy mocno kochać, by fruwać jak anioł. Różnica leży w czym innym. Kwestię skrzydeł odkładamy, jako drugorzędną. Różnica leży w samym sposobie bycia- miłością, jeśli tak można powiedzieć. Jestem nią inaczej niż anioł i to jest właśnie przyczyną kłopotów. Żeby podać jakiś przykład: zdarzało się, iż jakiś anioł oglądał ze mną pisma lub filmy dotyczące pewnego aspektu miłości (niestety, niezbyt dyskretne). Myślicie, że się choćby żachnął? Że zamknął oczy lub się zaczerwienił?

Nic z tych rzeczy - spokojnie wychwalał Pana za wspaniałomyślność w rozdzielaniu łuków, sklepień i krągłości, za rozrzutność w szafowaniu tkanką w określonych miejscach, wywyższał za przedziwną różnorodność skóry. I kiedy ja z bijącym sercem, z śliną w gardle, z przyspieszonym pulsem i potem na czole wlepiałem oczy w kolorowy ekran, anioł uwielbiał Boga, że pozwolił ludziom rozmnażać się w taki dziwny, trochę - po cóż ukrywać - śmieszny sposób. O tak, kompromitująca dla mnie obecność anioła już od dzieciństwa działa mi na nerwy. Były chwile, że chciałem go pobić. Może i na śmierć. Kto wie jakby się to wszystko skończyło, gdyby w porę nie zdołał przemówić do mojego rozsądku. Bo, w gruncie rzeczy, mówi pięknie. Trafia w samo sedno. Dobrze jest się z nim zaprzyjaźnić, zwłaszcza w chwilach życiowo poważnych.

Chciałbym móc kochać jak on - całkiem bezinteresownie. Bez żadnych przeszkód trwać przy tych, na których mi zależy. Zawsze być dla innych - niezależnie od zmęczenia, czasu oraz sytuacji. Trochę zapomnieć o sobie, dać się prowadzić promieniom Bożej Łaski. Jak to zrobić - oto jest pytanie? Dobry Boże, jak to zrobić, jak to zrobić?


Wojciech Kudyba

Tak więc uciekłam.

Zrywałam jabłka w ciepłych promieniach jesiennego słońca. Z moją siostrzenicą biegałam za motylami, żeby zrobić im zdjęcia. Do późna gadałam z moją siostrą. Przebierałam jarzębinę na dżem nie dla siebie. Słuchałam muzyki. Czytałam. Myślałam. Pisałam.

Dałam się namówić na mały, jednodniowy wypad nad wodę, we trzy... Zapach sosny unoszący się w powietrzu.Chłód powietrza. Kolorowe liście. Woda pluszcząca w rowerze wodnym. Kawa pita w zacisznym miejscu z kominkiem. I nade wszystko nasze babskie towarzystwo, dużo śmiechu, uśmiechu i zdjęć, świetne humory...



A teraz już w W-wie, i już po długo wyczekiwanym spotkaniu z A. Jedyne co mogę napisać: czasem szczęściem są niespełnione marzenia, dostanie zupełnie czegoś innego niż to, czego bym chciała... Nie było miło, sama też zachowywałam się dość głupio, naprawdę nie wiem co się ze mną stało. Więc ten opieprz za przeszłość i teraźniejszość też był całkiem jasny i na miejscu... Czasem myślę, że może i miło jest słyszeć komplementy na swój temat, ale chyba nic tak nie pomaga w ruszeniu z miejsca, jak konstruktywna krytyka:) Chociaż czasem przykra...

Nie przespałam ostatniej nocy spokojnie. Mailowałam, myślałam, zamęczałam się i znów pisałam, pytając o to, o co powinnam była zapytać już dawno. Dostawałam odpowiedzi na moje, po raz pierwszy od dawna tak konkretne i krótkie maile. Zasnęłam tuż przed 5tą rano, po trzech godzinach wstałam i pobiegłam na spotkanie z moją A., skoro już była w moim mieście. Spacer po Łazienkach, masa zdjęć, kolorowe liście. I nasze poważne i zgoła niepoważne rozmowy. Cieszę się, że jednak się zebrałam w sobie i poszłam.

Mam ochotę prysnąć gdzieś daleko... Zmęczenie, tak psychiczne jak i fizyczne, daje o sobie znać. W zasadzie powinnam się cieszyć, bo przecież moje życie zmieniło się tak, jak tego chciałam. W zasadzie.

Źle mi z myślą, że uciekam, odsuwam się od bliskich mi osób, szczególnie teraz, kiedy najbardziej chciałabym, żeby mnie wsparli, udaję, że OK, że wszystko gra, że jest fajnie a ja zadowolona. Zamykam się w szczelnym pancerzyku, bo zdarzyło się kilka niepowodzeń, zawaliłam parę spraw. Nie myślę o sobie za szczególnie pozytywnie w tej chwili.

S. ma trochę problemów, lubię go ale nie umiem jeszcze podejść do tego rozsądnie. Z jednej strony staram się go wspierać, a z drugiej... Nie umiem sobie jeszcze poukładać tego, żeby zacząć własnym życiem, bez oglądania się na kogoś, kto sam potrafi sobie radzić, bez stałego zamartwiania się o niego. Przez ostatnie prawie ok. 1,5 roku zaniedbałam własne potrzeby i teraz ciężko wrócić.

Odliczam dni do spotkania z A. Nie widzieliśmy się dwa miesiące, za to tyle się zdarzyło i tyle zamieszało. Chciałam wszystkie trudne tematy zostawić na nasze spotkanie, nie pisać o nich w @ a po prostu powiedzieć,a  później wystraszyłam się, że znów się schowam za murem milczenia i idiotycznego uśmiechu i całą szczerość diabli wezmą. Napisałam więc maila, a we wtorek się spotkamy.

Tymczasem uciekam na weekend, biorę ze sobą masę książek i próbuję dojść do ładu sama z sobą. A kiedy wrócę, zajmę się czymś szczególnym... Czuję, że jeśli nie zrobię, jeśli nie zacznę robić dla innych coś więcej niż w tej chwili to chyba zwariuję, poza tym, zbyt wiele czasu na myślenie tylko szkodzi...




Jak się nazywa

Jak się nazywa to nie nazwane
jak się nazywa to co uderzyło
ten smutek co nie łączy a rozdziela
przyjaźń lub inaczej miłość niemożliwa
to co biegnie naprzeciw a było rozstaniem
wciąż najważniejsze co przechodzi mimo
przykrość byle jaka
jak chłodny skurcz w piersi
ta straszna pustka co graniczy z Bogiem
to że jeśli nie wiesz dokąd iść
sama cię droga poprowadzi

ks. Jan Twardowski