Margerytkowo

zdjęcie z serii: taaak, z tej strony też mi wyglądasz na idiotę!

Po początkowej fali entuzjazmu, że oto już wiem, skąd brały się moje problemy (tak, to to zaburzenie co nie istnieje zdaniem niektórych), czasie, kiedy wystarczyło zmienić nieco dietę by poczuć się o niebo lepiej, radości, że OK, coś idzie ku dobremu, przyszła zmiana.

Miewałam chwile, że myślałam sobie: nie, wszystko jest OK, wydawało mi się, nie istnieje żaden problem, że jedynie mi się wydawało. Może po prostu lato sprzyjało większemu odpoczynkowi, relaksowi, większej równowadze.

Ale jednak przyszedł ten moment, kiedy ... pojawiły się zwiastuny kryzysu. Może też swoje zrobiła konfliktowa sytuacja z koleżanką. Nie ukrywam, praca dołożyła swoje i nieco się podłamałam. Bo w jakimś momencie zdałam sobie sprawę z tego, że może wiele rzeczy jestem w stanie sama przepracować w sobie (co niekiedy przyjdzie łatwiej, a niekiedy z trudem), zmienić, ale inne zostaną takie, jakie są. A to już może niektórym osobom nie odpowiadać. Mogą mieć mnie dość, nie chcieć ze mną współpracować, powierzać mi zadań i widzieć we mnie to, co pozytywne. Na szczęście są wśród moich znajomych rozsądni ludzie, którzy wolą mnie w złych chwilach podbudowywać niż dobijać - i dołek jakoś mija. Ciekawe, że kiedyś nie czułam się lubiana tak jak teraz, kiedy jednocześnie mam świadomość swoich wad i tego, że mimo moich wad jestem lubiana i ludzie chcą ze mną spędzać czas, chcą poznawać moje zdanie na różne tematy, wiedzieć że są dla mnie ważni.

Trafiłam ostatnio w sieci na tekst Pawła Droździaka, psychoterapeuty. Ciekawie pisał o związkach, przejrzałam inne teksty. Jak się okazało, pisał też o ADHD. I, jak rzadko, w tych tekstach zawarł wszystko, co sprawia, że jego spojrzenie na ADHD można nazwać wyważonym.

Bo... ja nie wiem, czy to, co mi czasem dokucza, ma swoje źródło w zaburzeniach neurologicznych czy czymkolwiek innym. Nie jestem tego pewna. Wiem za to, że takie podejście, jakie jest zalecane cierpiącym na to zaburzenie, w moim przypadku działa. Mówię o podejściu, nie o lekach, bo do tych ostatnich nie jestem przekonana, zresztą, jak by nie było, to co się ze mną niekiedy dzieje, niekiedy tylko trochę miesza mi w życiu, jednak go nie dezorganizuje kompletnie. Może po prostu podejście jest sensowne i zdroworozsądkowe i to wszystko. Może.

Wiem po prostu, że po długich poszukiwaniach i próbach wyjaśnienia coś jest faktycznie lepiej i jest to w miarę stałe, pomimo gorszych chwil, momentów zwątpień i słów "mam dość". Nie umiem inaczej wyjaśnić faktu, że nigdy nie brałam narkotyków, nie paliłam niczego, z alkoholem też nie przesadzałam i nie przesadzam- a coś jest nie tak. Może odpowiedzią byłyby jakieś konkretniejsze badania. Może. Ale to za jakiś czas.

W każdym razie, niezależnie od tego, co jest przyczyną moich kłopotów, podejście jakie zalecają niektórzy rozsądni ludzie, pomaga mi poukładać sobie różne rzeczy i być skuteczniejszą - więc tego zamierzam się trzymać i korzystać z życia. I z lata! :)

Och i ach, zrobiłam sobie stronę internetową tak w ogóle :)

Tak się jakoś dziwnie złożyło, że sugestia, żebym poczytała co nieco o ADHD u dorosłych pojawiła się na krótko przed oszałamiającym, szalenie śmiałym wyznaniem, no po prostu przełom w medycynie, że ktoś "stworzył" takie zaburzenie jak ADHD, żeby, nie oszukujmy się, przemysł farmaceutyczny trzepał na tym grubą kasę, otumaniając biedne dzieci, które powinny po prostu wziąć się w garść, albo po prostu, którym powinno się poświęcić więcej uwagi. „Odkrywca” ADHD wyznaje, że to fikcyjna „choroba”

Czyli w wolnym tłumaczeniu od chodzącej katastrofy do mistrza ogarniania. Zdecydowanie lepsze to niż "from zero to hero";) Czy się jednak uda?
Poniższe zdjęcie sprzed wieków bardzo wymowne, bo idealnie oddaje mój nastrój aktualny.


Na co dzień jestem tak chaotyczna, że można by powiedzieć, że to moja cecha osobowościowa: chaos. Zapominanie, spóźnianie się, zalewanie kawą siebie i wszystkiego wokół, tłuczenie wszystkiego co się potłuc da, gubienie wszystkiego co da się zgubić. I zmienność nastrojów, humorów, wybuchy złości, a później przepraszanie. Nadmiar energii jednego dnia, śpiewanie do lustra, uśmiech od ucha do ucha, a innego dnia smutek i łzy przez pół dnia. Nie znaczy to oczywiście, że ja taka zawsze, ale.. często.

Przez ostatnie lata niezależnie od tego, co udało mi się z sukcesem zrobić (a  było tego sporo, wystarczy choćby wymienić ukończenie studiów na Uniwersytecie Warszawskim i obronę pracy mgr na 5), bezlitośnie dowalałam sobie za wszystko, co było "nie dość dobre", nieidealne, nieperperfekcyjne. Pół biedy, że nigdy nie czepiałam się jakoś szczególnie swojego wyglądu, bo chyba bym się wpakowała w jakieś zaburzenia odżywiania.

A tak "tylko" się czepiam swojego charakteru.No dobra, też źle.

Jeśli do tego dodać, że w ostatnich miesiącach działo się dużo i nie zawsze pozytywnie, to wygląda to zdecydowanie niewesoło.

Za to w ciągu ostatnich tygodni zdarzyło się kilka naprawdę fajnych rzeczy, które w jakimś sensie umożliwiły mi przejście na inne tory, a w efekcie: więcej radości, uśmiechu. Być może pewien wieczór spędzony w miłym towarzystwie bliskiej mi osoby był tym czymś, co przekonało mnie (w końcu!) że jestem lubiana nie za to, że jestem wesoła i uśmiechnięta, ale zawsze a więc i wtedy gdy płaczę, marudzę i świat mi się sypie na głowę. Każdy kolejny dzień udowadniał, że jest kilka osób, dla których jestem ważna... a one są ważne dla mnie, bliskie. Ktoś rozsądny i zorientowany w temacie podsunął mi pewien temat do poczytania i przemyślenia,  co zaowocowało myślą: czyżbym w końcu odpowiedziała sobie na pytanie, co się ze mną dzieje? Jeśli ta odpowiedź jest dobra, to być może będę mogła sobie pomóc i będę się czuła o wiele lepiej.

Najwyraźniej dorośli również mogą cierpieć na ADHD. I nie mam na myśli tego powszechnego rozumienia ADHD ale konkret, dotyczący zaburzeń koncentracji uwagi, szeroko rozumianą nadaktywność i impulsywność. A wszystko 'zaprogramowane' genetycznie, neurologiczno-chemiczne zawirowania? Chyba to mnie dotyczy. Rozmawiając o tym z siostrą, usłyszałam: tata jak tata, ale babcia? I przypomniała mi się babcia, mama mojego taty, która mając lat blisko 80 wielokrotnie złamała sobie coś, bo wprost nie może usiedzieć w miejscu, bo do sąsiadki, bo piesek, bo w ogródku kwiatki, bo.... Chciałabym mieć tyle energii w jej wieku :)

Jakby tego wszystkiego było mało, pracując w popularnym fast-foodzie stwierdziłam, że DOŚĆ z jedzeniem w pracy. Wydawać by się mogło, że to będzie miało jedynie zdrowotne konsekwencje. Otóż nie. Jaka była Margerytka jak średnio 14 dni z 30 jadła niezdrowe żarcie w miesiącu? Byle duperel ją irytował, wściekała się, złościła i rozpamiętywała. Wpadała w dołki, płakała, miała złeeee dni. Jaka jest Margerytka jak nie je niezdrowego żarcia? Tuż przed okresem stwierdziła, że jakoś tak TROCHĘ niefajnie się czuje. W ciągu ostatniego tygodnia chodzi i nuci, uśmiecha się do ludzi i o irytacjach zapomina w szalonym tempie. Oczywiście jedząc ugotowane przez siebie jedzenie i zrobione kanapki. Bo jak się może mieć ugotowana fasolka szparagowa albo brokuł do fryt ze smażonym mięchem?

Rzec by należało, że Margerytka nie opycha się w fast-foodzie zaledwie od przełomu maja i czerwca.

Toteż myślę że idzie ku dobremu :)

Moje życie to w dużym stopniu chaos. Nie lubię siebie za to, za chaos, niezorganizowanie, zapominalstwo i ogólne nieogarnianie niekiedy. Był czas, że to bardzo dezorganizowało moje życie. Ostatnimi czasy jest jakby lepiej, a ostatnie dwa tygodnie to już w ogóle miód, cud i orzeszki. Chciałabym, by tak zostało na dłużej, chciałabym wiedzieć co sprawiło że jest mi teraz tak spokojnie i OK. Żeby wiedzieć co dalej.



Było nie było, w swoim dorosłym życiu szukałam już wielu opcji na ogarnięcie się, szukałam tylko "desek ratunku" że masakra, gorzej tylko że z biegiem czasu wszystkie te deski ratunku okazywały się być dobre.. jedynie na opał.

Po pewnej rozmowie wpisałam zapytałam wujka Google'a o pewne zagadnienie i kiedy czytałam, tylko się załamywałam.

Bo generalnie wyszło, że wiele z tego, z czym się borykam może mieć związek z dość specyficznymi zaburzeniami neurologicznymi, po prostu coś się porąbało w biochemii mojego organizmu i prawdopodobnie dzięki dostarczeniu mu odpowiedniej dawki tego czego mu brakuje plus porozmawianiu co jakiś czas o swoich chaosach w głowie, powinnam zacząć sobie radzić o niebo lepiej.

A może mi się tylko wydaje.

Może to tylko kolejna "deska ratunku" jakiej się chwytam a za kilka miesięcy powiem: o co właściwie cały szum? Nie, to nie moja bajka, nie pomogło, po prostu coś ze mną ewidentnie nie tak.

Nie mam jakoś humoru.