Margerytkowo

Przeczytałam ostatnio książkę. Niby nic niezwykłego, wiecie przecież że książki pochłaniam nałogowo wręcz. Tyle że ta książka była... nieco inna. A jednak dzisiejszy wpis nie będzie typową recenzją, nie będzie w zbyt dużym stopniu o książce a o tym, co w sobie odkryłam.Czyli tak jak na ilustracji :)

To jedna z tych książek, które wołają z bibliotecznej półki, czytam opis, jest fajny więc myślę sobie, co mi szkodzi, wypożyczę. Tak też zrobiłam. Na nocnej zmianie w pracy niewiele się działo więc czytałam. Czytałam, wracając do mieszkania.

Nieraz myślałam sobie: nie, ani strony więcej! Chwilę później: no dobra... Kolejną chwilę później: cholerka, coś mi to przypomina.

Cztery osoby. Każda z demonami przeszłości. Każda ze złymi wspomnieniami, które wracają w najmniej odpowiednim momencie. Dialogi typu:

-Co się stało...
-Nic... wróciło pewne złe wspomnienie....

-spotykałam co krok.

Stwierdzenia typu:

-Nikt nigdy nie był dla mnie taki dobry jak Ty...

-Przy Tobie czuję się taka bezpieczna...

-Tylko Tobie umiem zaufać...

-po jakimś czasie miałam już przesyt.

Choć sama historia była dość ciekawa.... wyszło to słabiutko. Choć tematy poruszone trudne: bycie dzieckiem alkoholika, utrata rodziców w wieku dziecięcym, utrata młodszej, kochanej siostry. Za każdym razem miałam jednak wrażenie, że autorka przez ten temat tylko się "prześlizguje".

Jednak coś innego mnie uderzyło. Mianowicie to, że ... sama kiedyś pisałam podobne opowiadania a nawet więcej. Sama myślałam kategoriami bohaterów książki. Kiedy tak czytałam tą książkę, widziałam to jak na dłoni: siebie sprzed kilku miesięcy, lat. Zadręczającą siebie i innych złą przeszłością.

Te niektóre stwierdzenia to prawie jak ja. Myślałam sobie: tak to wyglądało? Brrr.

Nie mówię, że teraz nigdy tego nie robię... Nie zmieniłam się aż tak diametralnie, dalej pracuję nad sobą. Bo myślę, że niezależnie od tego co było, nie wolno mi kurczowo trzymać się przeszłości i co więcej, zadręczać nią innych, podkreślać że mam złe doświadczenia.
Co szczególnie jest dla mnie ważne, bo nie tak dawno myślałam by pewną rozmowę zacząć od przeszłości właśnie... ale już nie chcę. Zmieniłam zdanie.

W każdym razie samej książki nie polecam, to ONA.

Pociesza mnie że są tak rozsądne opinie o tej książce jak ta :

Może po prostu jestem na nią za młoda. Tak, polecam dorosłym kobietom.
Nie była najgorsza, to zdecydowanie mogę przyznać, ale wieje taką przeciętnością. Fabuła nie jest zła, bohaterowie czasami irytujący, dialogi trochę straszne (ludzie tak ze sobą nie rozmawiają), ale dało się ją przejść.
Taka na weekend, później pewnie o niej zapomnę.
To co na pewno mi się w niej podobało to pokazanie, że wszystko da się przezwyciężyć, że wystarczą tylko do tego odpowiedni ludzie. Czasami bywa ciężko, wydaje nam się, że jesteśmy beznadziejni, ale przychodzą lepsze dni, spotykamy osoby, którym na nas zależy i to jest bardzo fajne. Nawet jeśli było tutaj to troszkę przerysowane to przykłady pokazane w tej książce zdecydowanie dają nadzieję i poprawiają humor! Polecam na deszczowe dni :)

Nie sądziłam, że tak szybko się zadomowię.
Fajnie mieszkać z kimś, kogo się lubi.
I mieć nadzieję, że wspólne mieszkanie nie sprawi, że się znielubi.
Sprężam się z szukaniem nowej pracy póki jeszcze mam aktualną.
I jest OK, tak po prostu OK.
I niech tak zostanie...

zdjęcie jeszcze z poprzedniego mieszkania, roślinki oczywiście przywędrowały ze mną, z dużą pomoca Królika :)

1. Gabriel Garcia Marquez: Sto lat samotności
Pierwsza książka Marqueza po którą sięgnęłam i pewnie nie ostatnia.
Choć momentami gubiłam się w tej plątaninie imion, przydomków i rodzinnych powiązań- uważam że książka jest świetna.

2. Kazuo Ishiguro: Okruchy dnia
Niezwykła, melancholijna, taka... inna.
Zdecydowanie cieszę się, że po nią sięgnęłam.

3. Katarzyna Enerlich: Prowincja pełna czarów
Lubię książki tej autorki... choć jeśli chodzi o samą serię, to miałam wrażenie, że ta akurat część jest taka już "na siłę"... Co nie zmienia faktu, że całkiem miło się czytało, te historie z "dawnych Mazur" wplecione w teraźniejszość...


4. Maria Nurowska: Nakarmić wilki
Ogólnie podobała mi się. Fajny pomysł na fabułę.
Tylko jakoś tak... zbyt płasko, oczekiwałabym czegoś więcej przy realizacji takiego pomysłu, by czytało mi się z większym zaciekawieniem i większą przyjemnością.
Zakończenie mnie przygnębiło i ... zaczynam mieć wrażenie, że zakończenie było najlepsze w całej książce, choć drastyczne.

5. Maria Nurowska: Requiem dla wilka
Miła lektura, choć więcej sobie po niej obiecywałam.
Po poprzedniej to co wydarzyło się w kontekście Olgierda... nie, nie lubię takich bohaterów książkowych jak on. Zakończenie jak dla mnie takie... nie... Rozczarowała mnie ta książka, choć ogólnie była OK.

6. Marcin Szczygielski: PL-Boy
Sięgnęłam, skuszona poczuciem humoru z innych książek autora. Owszem, czytało mi się całkiem OK, ale zdecydowanie bez szału i większej frajdy.
Tak całkiem OK, parę fajnych sformułowań wprawiających w dobry humor, ot i wszystko.

7. Isabel Allende: Portret w sepii
Super książka. Mogłabym główną bohaterkę polubić choćby za to, że jej pasją, podobnie jak moją była fotografia, ale zapewniam, że powodów mam znacznie więcej. Zresztą, już nieraz pisałam o swim uwielbieniu dla Allende. Należałoby tu dodać, że to jedna trzecia "trylogii", napisanej ieco przewrotnie, bo właściwie "od końca", pomysł niesamowity, realizacja tym bardziej. Bardzo gorąco polecam.

Coś się kończy, coś się zaczyna...
To jednak cudowne uczucie układać książki na nowych półkach, w zupełnie nowym mieszkaniu.
Wkładać ubrania na wieszaki w zupełnie nowej szafie.
W zupełnie innej łazience wkładać do kubka swoją szczoteczkę.
A w kuchni, na półce stawiać swoje kubki.
Obok innych, lubianych.

A później zasnąć w nowym mieszkaniu, na zupełnie innym łóżku, choć w tej co zawsze pościeli w znajome czerwono-czarne róże.

I śnić sny co podobno prorocze bo na nowym miejscu.

...Żyj z całych sił
I uśmiechaj się do ludzi
Bo nie jesteś sam
Śpij, nocą śnij
Niech zły sen Cię nigdy więcej nie obudzi
Teraz śpij

Wyjątkowo nie na spacerze po cmentarzu w rodzinnych stronach, a na Powązkach.

Pisałam już kiedyś że nienawidzę przeprowadzek?
Od 8 lat mieszkam w W-wie, właśnie przeprowadzam się po raz szósty, z czego raz przeprowadzałam się, bo chciałam zamieszkać z moim już Eks, a raz, bo nie chciałam już z nim mieszkać, no cóż... A najdłużej, choć w dwóch różnych miejscach, mieszkałam na Pradze, trzy lata.

Tak więc usiłuję upakować tą zbieraninę rzeczy z 8 lat upakować w kartony, torby i inne takie, zabezpieczyć by się to i owo nie potłukło i nie uszkodziło, a co więcej: przewieźć to wszystko na drugi koniec miasta.

I zacząć wszystko na nowo. Albo prawie wszystko.

Z A.w jednym mieszkaniu, z Królikiem po sąsiedzku.

.. istnieje, zwykle szczelnie schowana za skorupką uśmiechu, żartu, wesołości.

... sprawia, że nagle, tak jakoś zaskakująco mija ten oto miesiąc, który dopiero mi się zaczynał.

Zdałam sobie sprawę, że choć z wieloma ludźmi tak z Akademii Przyszłości (niektóych, to ważne!), jak z poprzedniej pracy, chciałabym się może i spotkać, to i tak ograniczyć się muszę do tych najważniejszych dla mnie ludzi, garstki. I to nie tak, że jestem taka mega zajęta i nie mam czasu na nic, wręcz przeciwnie, czasu mam teraz całkiem sporo, ważne jednak, że chciałabym ten czas spożytkować i dla siebie, a może przede wszystkim: dla siebie :) I może właśnie powinnam zrobić to już dawno, ograniczyć milion rzeczy do zrobienia i skupić się na kilku, znaleźć w swobie spokój i czas na poczytanie książki i zrobienie kilku udanych zdjęć, ugotowanie czegoś jadalnego? Zamiast gnać jak opętana? :D Tak więc owszem, jest garstka ludzi z którymi widuję się często, jednakowoż ciężko mi znaleźć czas dla innych... cóż.

Było nie było, nie spodziewałam się że kilka tygodni spędzonych w większości samotnie tak mi się spodoba. Mieszkałam sama (tak się złożyło) od końca września, a przecież i tak jeśli chciałam się z kimś spotkać, to się spotkałam, nocowała u mnie Net Ka, wpadali znajomi, ba, zrobiłam nawet imprezę w mieszkaniu, co przecież wybitnie rzadko mi się zdarza, a i mnóstwo razy umawiałam się z kimś na mieście, albo dzwoniłam by poplotkować. Miły czas.

Wracając ostatnio z kartonami z byłej pracy przeglądałam swoj telefon, a dokładniej listę kontaktów i bezczelnie wywaliłam co niektórych, innych zostawiając na owej liście jedynie dlatego by wiedzieć kto dzwoni i albo się odpowiednio nastawić i dopiero odebrać, albo nie odebrać w ogóle. Cóż, zdarza się i tak.

A co do kartonów, okazało się to wielce zabawne i absorbujące dla współpasażerów autobusu, że dziewczyna wyglądająca zgoła normalnie, targa komunikacją miejską pakiet złożonych kartonów po frytach.No fascynujące, że też ludzie zajmują się bardziej własnym życiem niż cudzym, a było nie było, JAKOŚ przeprowadzić się muszę :) I w COŚ się spakować muszę by to wszystko przetargać na drugi koniec miasta..

i każda chwila już nie teraźniejsza
stale przeszła lub przyszła
ostatnia i pierwsza...

Jak niektórzy twierdzą, jesteśmy "wypadkową" pięciu osób, z którymi spędzamy najwięcej czasu (dodałabym też: z którymi najwięcej się kontaktujemy, rozmawiając przez telefon, mailując czy wymianiając wiadomości na fb lub smsy).
Jeśli to prawda, czasem to pewnie dobrze, czasem nie najlepiej. Bo wyobraźcie sobie że jesteście nie tylko tym, co najlepsze w Waszych bliskich osobach ale i tym, co najgorsze, całym dobrodziejstwem inwentarza że tak powiem. Co więc jeśli głównie spędzamy czas z ludźmi, którzy ponuro patrzą na świat, pesymistami i maruderemi? Super jeśli to ludzie, którzy ciągną nas w górę, ale co jeśli kierunek jest zupełnie przeciwny?



W każdym razie ja, po dłuższym zastanowieniu znalazłam pięć osób, z którymi najwięcej mnie łączy wspólnie spędzanego czasu i na moje oko wyniknęło z tego mniej więcej to:

Królik
To, co dała mi nasza znajomość ostatnich miesięcy to chociażby poczucie, że nie warto być tak "narwanym" jak bywałam, że czasem warto docenić to co jest teraz niż dążyć do czegoś, co może nigdy nie nadejdzie... Ale czy to źle? To, co jest, samo w sobie jest fajne, więc czemu miałabym marudzić? Zresztą... niezależnie od wszystkiego, nauczyłam się, że nie warto być "narwanym"...
Nauczyłam się też, że jeśli coś mi w znajomości nie gra, mam wrażenie, że coś jest nie tak - to czasem warto się zastanowić czy coś w tym faktycznie jest... nie, żeby wszystko przewracać do góry nogami, ale... zastanowić się, delikatnie poruszyć temat?
Inna rzecz to to, że przekonałam się na własnej skórze, że nieważne jak bardzo coś mnie gryzie, czasem warto zostawić to choć na chwilę i spędzić miło czas, nie smęcąc, nie marudząc, ale jedząc chociażby lody, pływając kajakiem czy ciesząc się ze słońca, leżąc na trawie - i to też dużo znaczy.
A jeszcze coś innego... to, że czasem warto się ugryźć w język kiedy nasze strachy szepczą do ucha różne niefajne rzeczy. Jak to ujęła Margaritum: Dając się uwieść niedobrym szeptom strachu

Em
To dzięki niej się przekonałam, że naprawdę wolę ludzi, którzy żyją, nie zastanawiając się nad wszystkim na każdym kroku, nie analizując stale, po prostu żyją, doceniając życie, jeśli trzeba, rozmawiając o tym, co dręczy a później idąc dalej, bez przesadnego grzebania w tym i zadręczania się. Ot, są rzeczy, które psują humor, są takie, które się zmieni i takie, których się nie zmieni, no i OK, życie toczy się dalej i jak nabardziej da się z niego coś dobrego dla siebie "skubnąć", chociażby słoneczny weekend nad Bałtykiem, smakowanie dobrej herbaty bądź zachwyt w sklepie z kolczykami o tysiącu wzorów ;)
A jeśli ci ludzie, jak Em mają podobne zainteresowania jak ja to już w ogóle cudnie. Choć chyba i dzięki niej między innymi zweryfikowałam swój pogląd dotyczący wspólnych pasji, które łączą... cóż, fajnie jeśli są, ale żeby się lubić... przyjaźnić... cóż, one wcale nie są konieczne, fajnie jeśli są, ale czasem nie wystarczą i zgoła inne kwestie są moim zdaniem w przyjaźni ważniejsze.
I jeżeli chwytają w lot moje zwariowane pomysły to jeszcze więcej nabieram chęci by przestały być jedynie pomysłami.

Net Ka
Przyznaję, że jej nie doceniałam, choć znamy się na pewno dłużej niż siedem lat, bo poznałyśmy się jeszcze zanim poszłam na studia.
Jestem pod wrażeniem jej zapału do działania, tego, z jaką wytrwałością dąży do spełnienia swoich marzeń i realizacji celów,  mimo że nie brak przeciwności i trudności po drodze.
I w jakimś stopniu znajomość z nią nauczyła mnie pewnego rodzaju asertywności i świadomości tego, że to co dla mnie oczywiste, nie musi być takie dla drugiej osoby, a jak się nie wyjaśni różnych rzeczy na początku, później są spięcia, dziwne sytuacje i nieporozumienia. A tak... jest OK.
I nie dam sobie wmówić, że znajomości na odległość się rozsypują. Można mieszkać ileśset kilometrów od siebie i mieć fajny kontakt, a można mieszkać w tym samym mieście i nie widywać się wcale "bo tak"... cóż.
I coś jeszcze- dzięki Net doceniłam to, jak wiele mam, nie będąc w związku i że zarówno bycie z kimś, jak bycie samemu też ma jak dla mnie swoje niezaprzeczalne zalety :)

A.
Dzięki niej przypominam sobie, że każdy ma swoje gorsze i lepsze dni, ale to przecież nie znaczy, że jakaś znajomość się skończyła. I nie znaczy też, że się nie lubimy już... Jak to było? Erich Maria Remarque pisał co prawda o miłości, ale o przyjaźni można by zapewne powiedzieć to samo, parafrazując jego słowa:
Przyjaźń to nie staw, w którym można zawsze znaleźć swoje odbicie. Przyjaźń ma przypływy i odpływy. Ma też swoje rozbite okręty, zatopione miasta, ośmiornice, skrzynie złota i pereł. Ale perły leżą głęboko.
Nauczyłam się dzięki niej też tego, że czasem uśmiech skrywa naprawdę dużo niefajnych emocji i nie zawsze jest przejawem wesołości i pewności siebie...
Inna rzecz, że dzięki A. przekonałam się jak ważne jest dla mnie to, że mogę coś dla kogoś zrobić, choćby wysłuchać, pomóc w jakiś sposób, zaopiekować się kimś choć odrobinkę i rozproszyć smutek... zły humor.
Znów kogoś zacytuję, cóż, nie mogę się oprzeć...
Bo zawsze gdy coś ci daję, jeszcze więcej do mnie wraca. To trochę nie tak… już samo dawanie, już ta sekunda staje się święta. Zawsze gdy się dzielę, zostaje mi jeszcze pół, a ta połowa smakuje lepiej i waży inaczej. źródło: margaritum

Donia
Last but not least...
To dzięki niej zrozumiałam, że tak, jak ma dla mnie wartość to, że ktoś ma czas i chęci wysłuchać mojego smęcenia i marudzenia, tak ja sama chcę się trochę "przełamać" i skupić swoję uwagę (o co czasem ciężko, bo rozbiegana do niemożliwości) by wysłuchać kogoś, kto dla mnie ważny... Że czasem ważne po prostu by być, by spędzić razem czas... Że chcę nie tylko rozmawiać o smutnych, poważnych sprawach, ale i po prostu iść na spacer i pocieszyć się jesiennym słońcem, zrobić kilka zdjęć, uśmiechnąć się do obiektywu i łapać uśmiech w obiektyw- czemu nie?;)
Tak sobie czasem myślę, odkąd się znamy, ja chyba bardziej doceniłam uśmiech i pogodę ducha. Owszem, było źle, owszem, bywa marnie, ale jednak nie może to przecież być powodem by zamartwiać się stale i nie cieszyć się tym, co dobrego daje nam życie? :)
Mimo wszystko, przecież niezależnie od tego, jak źle by bywało, zawsze jest powód by się czymś zachwycić, uśmiechnąć...
Jeżeli naprawdę nic nie można poradzić, po co doprowadzać się do obłędu? (Erich Maria Remarque)

1. W październiku odświeżyłam tradycję robienia zdjęć w plenerze, zwłaszcza że te jesiennie kolory wybitnie do tego zachęcały. Nie tylko wybrałam się w końcu do Łazienek, ale też chwytałam w obiektyw jesień na Polach Mokotowskich, w Parku Praskim jak również... w warszawskim ZOO :)
Warto było, pomijając wszystko, chociażby sama możliwość pooddychania świeżym powietrzem, pogrzania się w ostatnich cieplejszych promieniach słońca. I ten zapach jesiennych liści... Poza tym, skoro kocham ciepłe barwy, jesień jest dla mnie rajem :)
Kilka zdjęć: Jesień w obietywie Margerytki

2. Hmmm właściwie czemu by nie?
Dzięki postowi Moaa przypomniałam sobie, że w gruncie rzeczy mam fajne mleczko do ciała, o którym wiecznie zapominam: a że przecież dobierałam je starannie do płynu do kąpieli (Ziaja oliwkowa) to taki komplet: tym bardziej, czemu nie :)

3. W porównaniu do mijających tygodni, ten tydzień był szalenie towarzyski :)
Dwa dni spędziła u mnie Net Ka, miałyśmy czas by poplotkować, zrobić i zjeść dobry obiad, obejrzeć kilka filmów i pójść do ZOO :)
A w weekend sushi-impreza u mnie, w gronie bliskich znajomych... więc zdecydowanie, myślę że wyzwanie spełnione. Powiem że jak na pierwsze sushi jakie w życiu zrobiłam, efekt mnie pozytywnie zaskoczył :) I ta frajda bliskich: bezcennna :)




4. Kocham światło płomyków świec :) Trochę odświeżyłam swoje zielone (jakże by inaczej) świeczniki, kupiłam nowe światełka i się zachwycam wieczorami. Jest cudnie, od razu jakby cieplej i taki fajny klimat :)





5. A jeśli chodzi o prezenty, wprostu muszę kogoś zacytować...
Bo zawsze gdy coś ci daję, jeszcze więcej do mnie wraca. To trochę nie tak… już samo dawanie, już ta sekunda staje się święta. Zawsze gdy się dzielę, zostaje mi jeszcze pół, a ta połowa smakuje lepiej i waży inaczej.

Zawsze gdy cię dotykam, dostaję przecież ciepło twojej dłoni. Kiedy cię rozśmieszam, sama się śmieję i chrypnę na długie godziny, a wiesz jak to lubię! Gdy robię ci kawę, czuję jej zapach. Wybieram dla nas ciastka z dziecięcą radością. Kiedy cię odwiedzam, kiedy słucham, chłonę każde słowo, a twoja opowieść to kolejny piękny odcień tego dnia.

Kiedy było szczególnie źle, była zaledwie garstka osób, do których się zwróciłam. Choć w tamtym czasie powiedziałabym o Niej "moja przyjaciółka", o tym, w jak bardzo głębokim dołku się znalazłam pewnej nocy, (kiedy nie mogłam powstrzymać łez po dość gwałtownym wyjściu z mojego mieszkania kogoś dla mnie ważnego)- dowiedziała się dużo, dużo później...

Czasem myślę, że jestem zbyt giętka, zbyt dopasowująca się... tak wiele czerpię z ludzi, którzy stają się dla mnie ważni, upodabniam się do nich, zastanawiam się czy przynajmniej czasami - nie za bardzo. Jeśli dołączam do jakiejś grupy, upodabniam się do niej w pewien sposób... przystosowuję. Podobnie z pojedyńczymi osobami. Ma to oczywiście swoje granice, których staram się nie przekraczać, np. nie zapaliłam pod czyimś wpływem papierosa ani jointa, nie zrobiłam miliona głupich rzeczy za czyjąś namową bo wiem, że czułabym się z tym później źle. Są też takie momenty, że dla grupy jestem "jakaś" choć zapewne w innej grupie ludzi byłabym zupełnie inna, albo tylko we własnym towarzystwie- już zupełnie odmienna osoba.

Wracając jednak do Niej. Mijały kolejne miesiące kiedy nie miała czasu by się spotkać, kiedy nie układało się totalnie, było zupełnie nie po drodze, czułam się coraz bardziej olana... bo mając jednocześnie pracę, jeden stały wolontariat i jeden z doskoku, byłam bardziej elastyczna niż ona, mająca na głowie o wiele mniej. W każdym razie kiedy planowałam małą imprezę dla najbliższych znajomych, odruchowo zaprosiłam i ją, by już po chwili tego żałować. Czemu? Kiedy już udawało nam się spotkać, z jej strony słyszałam stale narzekania, na to, na tamto, że tu źle, tak źle... i w czymś tam w ogóle do bani, słabo i beznadziejnie. Doszło do tego, że idąc na spotkanie z nią, czułam się fizycznie zmęczona... Próbowałam się spotkać, ale akurat musiała wyjechać, później to ja po wolniejszych i swobodniejszych dniach miałam więcej na głowie. Dałam spokój...
W efekcie poprosiłam, żebyśmy się spotkały za jakiś czas. Nie na imprezie. Z jednej strony poczułam się podle, mówiąc to, z drugiej strony poczułam się wolna. I w zgodzie z samą sobą.

Nie zrozumcie mnie źle.

Nie jestem osobą, która "usuwa" ze swojego życia osoby, które smęcą czy marudzą.
W ogóle daleka jestem od jakiegokolwiek "wywalania" ludzi skądkolwiek, nieodzywania się do nich.
Sama marudzę i czasem myślę, że powinnam to ograniczyć.

Nie czuję się tylko na siłach stale walczyć o jakąś znajomość... owszem, chcę się spotkać i całą tą sytuację wyjaśnić za jakiś czas. Jednak sama zdaję sobie sprawę, że nie chcę już być tak blisko. Sama łatwo popadam w smęcenie i marudzenie, a jeśli dużo czasu spędzam z kimś, kto we wszystkim widzi głównie złe strony... widzę wszystko jeszcze bardziej czarno. A tego nie chcę.

Nie wyobrażam sobie co by było, gdybym tamtej nocy, mega zdołowana, w odpowiedzi dostała jakiegoś mało pozytywnego smsa od Niej a nie to, co napisał mi Królik: że brzmi poważnie, ale spotkamy się i "coś poradzimy"...

Jasny gwint, kolejne rozdroże w moim życiu.

Parę dni temu zajrzałam na nieznanego mi dotąd bloga Sour Girl :)
I przeczytałam tam tekst, który mocno zapadł mi w pamięć. Słyszeliście może o efekcie Franklina?
Więcej napisała o tym Ania, jednak tak w skrócie: sprowadza się do stwierdzenia, że bardziej lubimy ludzi, dla których możemy coś zrobić, którym możemy oddać jakąś przysługę. Kiedy to czytam, zaczyna mi się plątać po głowie wspomnienie, jak kiedyś rozmawiałam z pewną panią psycholog odpowiadającą na listy młodzieży na łamach całkiem sensownego miesięcznika dla licealistów- rozmawiałyśmy o moim uczuciowym dylemacie, chłopaku, który mi się podobał i do dziś pamiętam, jak jedną z jej rad było żebym czasem odpuściła z tym byciem Zosią-Samosią i pozwoliła mu coś dla mnie zrobić.

Kiedy tak o tym myślę, przypominam sobie jak mnie swojego czasu męczyło to, że zawsze to ja "dostawałam" wsparcie od mojej koleżanki a ona z różnych powodów nie dzieliła się swoimi zmartwieniami, zawsze uśmiechnięta, pewna siebie (choć z czasem okazało się, że było nieco inaczej...) Męczyło mnie potwornie to, że choćby nie wiem co, nie poprosiłaby mnie o pomoc, nie było rzeczy, którą ot tak, zrobiłabym dla niej. Szalenie irytujące to było. Zawsze miałam poczucie, że nie ma do mnie zaufania, że może jestem zbyt słaba, zagubiona, by komukolwiek pomóc.

Może też lubię czasem czuć się fajnie, bo zrobiłam dla kogoś coś wyjątkowego? Bo to, nie ukrywajmy, fajne uczucie?

W ogóle lubię widzieć uśmiech na czyjejś twarzy spowodowany czymś, co dla tej osoby zrobiłam... i czasem mam wrażenie, że bardziej mnie cieszy niż w drugą stronę: niż to, że ktoś coś dla mnie zrobi...

Choć i tego się stopniowo uczę: przyjmować :)

A jak z tym u Was jest?  Pozwalacie czasem innym by zrobili coś dla Was i dzięki temu żebyście się "dali polubić"?

Nie wiem czemu, ale to zdjęcie, zrobione w czasie pewnego jesiennego spaceru, kojarzy mi się z samotnością, z tęsknotą za kimś, kogo nie ma... Za konkretną osobą.

Bo i też na tym spacerze zatęskniłam mocno za kimś, z kim kontaktu nie mam i zapewne nic się w tej materii nie zmieni. Bo czasem chodziliśmy po Polach Mokotowskich razem, bo tam razem szkicowaliśmy wprawiając się w rysowaniu, bo tam z akademików przy Żwirki i Wigury było najbliżej, bo... Zdałam sobie też sprawę, że ta tęsknota ciągle mnie gdzieś prześladuje, że czyjeś nagłe i bez słowa zniknięcie z mojego życia bardziej boli bo przypomina... a wydawało mi się, że po wieczorze w kinie na anime ta tęsknota nie jest już tak dotkliwa.

Jakie to dziwne: tęsknię za kimś, kto zniknął, nie wyjaśniając nic, sprawiając wrażenie, że zraniłam go okropnie, o wiele bardziej niż była dziewczyna, (która go kilka razy zdradziła) ale z nią ma kontakt a ze mną... nie.

Więc tak, jak pisałam ostatnio, doceniam obecność ludzi, którzy są i sprawiają, że życie staje się jaśniejsze, ale jednocześnie do bólu tęsknię za kimś, kogo więcej zapewne nie zobaczę - i to wszystko pomimo upływu lat.

Mam nadzieję, że z czasem ta tęsknota ucichnie... I że nie będzie już miała wpływu na obecne relacje, bo nic mnie tak nie straszy jak obawa, że ktoś zniknie bez słowa..

Dlaczego ocaleni pozostają bezimienni – jakby ciążyła na nich klątwa – a poległych otacza się czcią? Dlaczego czepiamy się tego, co utraciliśmy, ignorując to, co udało nam się zachować?
Steven Erikson, „Bramy Domu Umarłych”, s. 427