Margerytkowo

Link TUTAJ tymczasem jak to u mnie wyglądało? :)

1. Nie oglądam TV od kilku lat, pomijając jakieś okazjonalne sytuacje.
Zabawne, że jak się wprowadzałam do aktualnego mieszkania, ani Pan Kot ani ja nie chcieliśmy mieć w swoim pokoju telewizora, więc koniec końców został u niego, tam gdzie stał i jak mieszkamy tu prawie dwa lata, tak nie jestem pewna czy kiedykolwiek był w użyciu, choć raz.
Nie oglądam TV i dobrze mi z tym :)

2. Chyba pozostanę przy książkach, w tym celu znów odwiedzę bibliotekę :)
Ostatnio pochłonęłam kilka książek, których "nie wypada nie znać" jak choćby "Sto lat samotności" Marqueza czy "Okruchy dnia" Kazuo Ishiguro, a właśnie zabieram się za kolejną książkę Allende.

3. Ostatnimi czasy mam bzika na punkcie sałatki ze świeżych warzyw, mogłabym ją jeść każdego dnia. Poza tym jesień nie mogłaby dla mnie istnieć bez kiszonych ogórków i cebulki, mmm!
No i tak oto ugotowałam sobie pyszną zupę ogórkową.
Poza tym, może nie odżywiam się jakoś szaleńczo zdrowo, ale staram się... np. od miesiąca nie jem chipsów i cieszy mnie to.

4. Mam swoją mapę marzeń :)
Zrobiłam ją jeszcze w sierpniu, i z zaskoczeniem odkrywam, że parę rzeczy się udało zrealizować.
Choć i tak czuję, że powinnam ją nieco zmodyfikować, choćby dlatego, że nie przewiduję już znajdować czasu dla Akademii...

5. Kroków do zmiany wykonałam nawet kilka.
Totalny remanent w rzeczach to bardzo dobra rzecz przed przeprowadzką.
Poza tym przeprowadzka to idealny moment na to, by się zastanowić nad tym co dalej - poza zmianą otoczenia :) Więc z jednej strony konkretne porządki w moim najbliższym otoczeniu a z drugiej mobilizowanie się do zmiany pracy i... odkurzenie marzeń w różnych sferach, szok, ja jednak mam marzenia ;)

Czyli Tadeusz Konwicki o pisaniu o literaturze.

Na ogólne życzenie czytelników przedstawiam rozszerzoną listę osób, które nie powinny wypowiadać się kategorycznie na temat literatury:

*Ci, co nie umieją czytać
*Ci, którym słoń na ucho nastąpił
*Żony i konkubiny intelektualistów
*Panowie, którzy stale cierpią za cały naród to znaczy za 27.042.568 bywateli Polski Ludowej
*Kasjerzy wydawnictw
*Młodzież w wieku pokwitania
*Ci, co mówią: cholera, ale ten ten Erenburg dawniej pisał! a piszą: "nieustanny, stały rozwój Ilii Erenburga..."
*Ci co w cudzych książkach i artykułach wykreślają niestosowne zdania
*Tacy, którzy nie śmiejąc się- są pewni, że mają w tym rację
*Urzędnicy na odpowiedzialnych stanowiskach
*Paniusie pisujące listy do przystojnych autorów
*Ci, co mawiają: "Ja, panie dziejku, tej ich współczesnej literatury w ogóle nie czytam..."
*Ci, co szlochają słuchając walca Brahmsa wykonywanego smyczkiem na ciesielskiej pile.
*"Oddani przyjaciele" nieżyjącego autora
*Piszący po kryjomu
*Ci, co pragną pomóc pisarzom
*Ci co są mądrzejsi od bliźnich
*Osobnicy wzruszający się majestatem architektury MDM
*Esteci z Kobyłki
*Oraz ci wszyscy którzy mają okropną ochotę powiedzieć coś kategorycznego

(...)

"Nowa Kultura" nr 37/1955 (11 września 1955), s. 8

Czasem marudzę, że jest marnie, owszem. I wydaje mi się, że moje problemy takie wielkie i takie skomplikowane.

A czasem... idę na przykład na taki jesienny spacer po Powązkach i jak ostatnio, łapię dystans, widząc taki na przykład rodzinny grób rodziny, która zginęła w wypadku: ona młodsza ode mnie, on też i ich roczny synek. A ja sobie chodzę po ziemi i marudzę, no ale cóż, nie da się ukryć że tak czy inaczej żyję i wiele jeszcze mam możliwości, choćbym nawet czasem patrzyła bardzo czarno, nie sposób tych możliwości zupełnie nie widzieć.

Zdarza się też że bez wielkiego patosu po prostu jestem wdzięczna za to, że mam wokół siebie ludzi, z którymi mam o czym pogadać i mądrze i bez sensu, pożartować, powygłupiać się i chociażby pójść na lody albo do późna toczyć żywiołowe dyskusje tudzież na drewnianej podłodze mojego pokoju grać w Jengę popijając wiśniówkę i słuchać ich opowieści... Jestem wdzięczna za te wszystkie "mam tak samo jak Ty", "ooo, Ty też to lubisz" i rozmowy z błyskiem w oku, kiedy człowiek nagle się orientuje, że spotkał na swojej drodze bratnią duszę z którą ma coś wspólnego. I choć czasem miewam niewyparzony język i pluję jadem a w niektóre dni w miesiącu płaczę bez sensu i w ogóle jestem marudna to cieszę się, że mimo wszystko mam wokół siebie ludzi, którzy lubią mnie mimo to, bo jak to ujęła Blue Cangaroo w swoim tekście Lubię mieć komfort i wiedzieć, że ludzie, w których życiu jestem, cenią sobie moją obecność. Nawet kiedy czasami, naprawdę, naprawdę ich wkurwiam.

Jestem wdzięczna, że mimo kilku naprawdę bolesnych doświadczeń, potrafię się zachwycić kolorem jesiennych liści, pięknym kwiatem czy zapachem wieczornego powietrza. Wdzięczna, że w jakimś momencie uwierzyłam, że nieważne jaka jestem, zawsze mogę choćby próbować zmienić się w takim kierunku w jakim chcę, byleby tylko nie popadać przy tym w jakąś szczególną przesadę, jak ze wszystkim zresztą.

Dobrze mi i tak spokojnie. Ta jesień nie tylko nastraja mnie refleksyjnie, ale też w jakiś dziwny sposób sprawia, że jeszcze bardziej doceniam to, co mi się w moim życiu naprawdę podoba.

Jest taka wdzięczność kiedy chcesz dziękować
lecz przystajesz jak gapa bo nie widzisz komu
a przecież sam nie jesteś płacząc po kryjomu
Niewidzialny jest z Tobą co jak kasztan spada
jest taka wdzięczność kiedy chcesz całować
oczy włosy niewidzialne ręce
powietrze deszcz co chlapie
zimę saneczki dziecięce
dom rodzinny co spłonął z portretem bez ucha
rozstania niby przypadkowe
kiedy żyć nie wypada a umrzeć nie wolno
jest taka wdzięczność kiedy chcesz dziękować
za to że niosą ciebie nieznane ramiona
a to czego nie chcesz najbardziej się przyda
szukasz w niebie tak tłoczno i tam też nie widać

11. PORANEK bez kawy, srawdzenia poczty/fb i innych, a opcjonalnie czegoś słodkiego- to nie jest dobry początek dnia ;)

12. MAM OCHOTĘ NA... małe szaleństwo: nowe kolczyki. kiedy mnie napada taka chętka, odwiedzam mój ulubiony sklep. tam wszystkie są oo 5 zł, te też były :)

13. DŁONIE robią to co lubią, czyli trzymają aparat- bez niego rzadko się gdzieś ruszam :) kolor na pazurkach miał być inny, ale skusiłam się na ten i wyjątkowo nie zmieniłam zdania

14. COŚ CZARNEGO nie przepadam za czarnym kolorem a jednak czarne rzeczy które mam - dość lubię, tak jak te kolczyki :)

15. JESTEM... poszukiwaczką piękna we wszystkim co mnie otacza, coś wartego uchwycenia umiem znaleźć praktycznie wszędzie.

Cieszę się, że w końcu mam czas na mnóstwo rzeczy.


OK, przyznam się, że już od jakiegoś czasu nie miałam przekonania, do mojego wolotariatu, ale przekonywałam samą siebie, że warto, że to mimo wszystko fajny pomysł, że wiele się mogę nauczyć i wiele mogę dać innym. A jednak.... robienie czegoś bez przekonania nie ma sensu, tak to teraz widzę. Dopiero teraz, kiedy przestałam to robić, zauważam jak mnie to męczyło.

Inna rzecz że po tych wszystkich ostatnich wydarzeniach potrzebuję sobie jakoś na nowo zbudować ład wokół siebie. I jak wszyscy (albo prawie wszyscy) wiedzą, idealne w takich przypadkach jest wszelkiej maści sprzątanie i porządkowanie, a już przed przeprowadzką to w ogóle :)

Zwłaszcza kiedy w perspektywie miła odmiana od świętego spokoju, totalnej ciszy w mieszkaniu i chwil spędzanych głównie w samotności- przynajmniej w  mieszkaniu. Przyszły tydzień na pewno taki nie będzie- będę wpadać w gości, u mnie będą goście a koniec tygodnia to małe spotkanie znajomych u mnie i mój debiut w pewnej kulinarnej dziedzinie. Doczekać się nie mogę :)

A z każdym kolejnym wysprzątanym kawałkiem mieszkania czuję się spokojniejsza i bardziej uśmiechnięta... spokojnie, daleko mi do Perfekcyjnej Pani Domu :D

a tak się kończy podglądanie wiewiórek :)

Tutaj, na blogu, również.



Nie tak dawno dotknęło mnie do żywego takie trochę pogardliwe stwierdzenie że piszę "tylko" bloga.
Pisanie artykułów- no tak, to już coś, ale pisanie bloga...
Zirytowało mnie to.

Tym bardziej że pisać lubię, zwłaszcza pisać tutaj.

Choć odkąd nie jestem już w Akademii, czuję mniejszą presję i nie mam już chęci aż tak się ukrywać, więc planuję nieco zmian w swoim sposobie pisania i ogólnie tutaj, na blogu :) Poza tym, nie ukrywam, mam też więcej czasu dla siebie i nie czuję takich wyrzutów sumienia, że piszę coś zupełnie dla siebie kiedy powinnam ogarnąć coś innego. Może to zresztą racja, że wolontariat to coś, co powinno się chcieć robić a nie coś, co człowiek ma poczucie, że musi...

W każdym razie nadchodzą kolejne zmiany :)

Mam nadzieję, że będą to na lepsze ;)

Moaa zaczęła od TEGO 

Albo inaczej:


Więc odpowiem tak:

1. Sama nie wiem czy się skuszę, bo... mam w perspektywie przeprowadzkę a kilka doniczkowych roślinek już mam. Kto wie jednak? :) Jednak nie.

2. Ostatnimi czasy zrobiłam sobie pokaźny remanent na dysku zewnętrznym, później na dysku twardym, a ostatnio... ostatnio zrobiłam porządki w zakładkach a nawet więcej: wstępnie wybrałam zdjęcia do wywołania z tego roku :) i jakoś tak od razu mi się zrobiło lepiej, przejaśniło się na kompie. Plus znalazłam czas by w końcu wywalić nieużywane programy, kilka innych zainstalować plus przeinstalować Office' a i aktywować go przykładnie przez internet.

3. Zastanowiło mnie to, co napisała Moaa o biżuterii... mam masę kolczyków, fakt, ładnie posortowanych, ale ostatnio jakoś stronię od tych długich i kolorowych i na co dzień łatwiej mi założyć małe, skromne i srebrzyste, pasujące do wszystkiego bez wyjątku, zastanawiam się czy na początek nie spakować trochę i nie schować, ale jeszcze nie pozbywać się ich. Z kolei zrobiłam totalny remanent w kosmetykach: wywaliłam kilka cieni do powiek, które leżą u mnie od lat, mimo, że wszyscy wiedzą że maluję się śladowo. Wywaliłam też te lakiery, które już nie wyglądały zbyt dobrze... i OK, moje zapasy zmalały, jednak nadal mam w nich i zwariowane kolory i takie, które są "do wszystkiego" :)
Co do ubrań to i tam ostatnio był remanent ale jedna półka... tylko na to czeka :)
Plus totalne porządki w papierach wszelkiej maści. Jak mi teraz przejrzyście.

4. Totalne przemeblowanie (tak na ostatni miesiąc w tym mieszkaniu) zrobiłam w ostatnich dniach września, więc... tego się nie podejmuję ;) Za to odświeżyłam moją korkową tablicę nad biurkiem, jak mi miło teraz na nią spojrzeć.

5. Słowami: odkurz znajomości - Moaa nastawiła mnie refleksyjnie swoim tekstem.
Niebawem napiszę więcej, zastanowiłam się nad tym, kim byłoby pięć osób z którymi spędzam najwięcej czasu i któe (podobno) mają na mnie największy wpływ.
A co do odświeżania znajomości- uważam, że świetną możliwością jest posiadanie takiego abonamentu, któy pozwala na swobodne rozmowy- choć wolę spotkania na żywo, czasem to dużo- móc z kimś swobodnie porozmawiać, zwłaszcza jeśli jest się daleko ;)

6. MAKE-UP  z reguły maluję się śladowo,a jak już mnie najdzie kończy się na pudrze, czasem różu, rozświetlającej, srebrzystej kredce do oczu, czarnym tuszy do rzęs  i carmexie... a czasem czarny tusz zastępuje fioletowy, który w dodatku pachnie bzem :)

7. NA NOGACH mimo wszystko, większość swojego czasu spędzam w tych właśnie butach, szczególnie jeśli mam sporo kilometrów do pokonania

8. CHWILA TYLKO DLA MNIE jak na zdjęciu: dobra herbata, ciacho, muzyka, pisanie tylko dla siebie (pamiętnik) i nie tylko (blog)

9. MUST HAVE nie wyobrażam sobie czesania się zwykłą szczotką od dnia kiedy w Hebe kupiłam sobie tangle teezer. długo nie mogłam zrozumieć fenomenu było nie było kawałka plastiku, tymczasem.... wsiąkłam po uszy :)

10. W TOREBCE zawsze mam coś słodkiego :)

Wkurzyłam się.
Przepłakałam pół wieczoru, do późna siedziałam przy dobrej herbacie i czekoladzie, przeglądając bardzo życiowe cytaty- jeden z nich powyżej.
Co się stało?

Możliwe, że straciłam szansę na pracę gdzie moje doświadczenie z Akademii byłoby atutem. Dlaczego? Ano dlatego, że w tej firmie pracuje moja dotychczasowa koordynatorka z Akademii. I na pytanie czy mnie kojarzy jak wieść niesie, powiedziała, że NIESTETY tak. Co powiedziała przy zamkniętych drzwiach nie wiem.

I chyba wolę nie wiedzieć...

Największy dowcip polega na tym, że "pracowała" ze mną w wolontariacie TRZY miesiące.
Trzy parszywe dla mojego życia prywatnego miesiące. I ocenia.

Słów brak.

Po rozmowie z pewną bliską mojemu sercu kobietą, zaczęłam się zastanawiać czy czasem nie gonię nieco w piętkę.



Z tym całym dążeniem do spotkań z psychologiem, że przeszłość, że chcę pogadać, poukładać sobie. Może i dobrze że znów utarczki z NFZetem mi to uniemożliwiły. No i dobrze.
Ja naprawdę mam po dziurki w nosie tych stwierdzeń o przepracowywaniu złych wydarzeń, analizowaniu, szukaniu powiązań. Niby widzę odniesienia do przeszłości, niby to i tamto widzę a głupie błędy popełniam i tak. Nie mówię, że potępiam to w ogóle... w moim przypadku chyba takie grzebanie w tym wszystkim jest zbędne. Owszem, wiem że można mieć wrażenie, że się ostatnio motam, ale... szukam wyjścia.

Parę dni temu koleżanka wrzuciła coś na fb, ja to udostępniłam, ona skomentowała, że cóż, babka się nie zna i w ogóle, z czym się nie zgodziłam. Cytat, który udostępniłam:

"– Jeżeli nie umiesz przywoływać przyjemnych rzeczy ze swojej przeszłości, to się tego naucz. Miałaś ciężkie życie – gwałcili cię, bili, katowali, wyrzucali z domu, urodziłaś się w slamsach... Trudno – było, minęło. Odpłacz, odżałuj, a potem przestań temu poświęcać czas i angażować umysł. Czy to możliwe? Tak, i to w każdym wieku – mówi dr Ewa Woydyłło-Osiatyńska, psycholog i psychoterapeuta. – Najważniejsze jest nie to, jakie miało się życie, lecz to, jakie z tego wyciągniemy wnioski na przyszłość. Poczucie wartości trzeba czerpać z tego, kim się jest dzisiaj. Gdy w terapii miesiącami roztrząsa się dzieciństwo, w dodatku za niemałe pieniądze, uważam to za nadużycie. Możemy wziąć na siebie odpowiedzialność za to, aby mieć dobre życie." (Ewa Woydyłło-Osiatyńska)

Tylko jakoś dziwnie mniej przygnębienia w moim życiu, mniej smutku i łez, odkąd nie jestem tak zdołowana jak w ostatnich miesiącach mojej poprzedniej pracy: atmosferą, podejściem szefa i całokształtem. Mniej odkąd z niektórymi ludźmi spędzam mniej czasu albo wcale.
Ciekawa jestem, jak w takim razie na mnie wpłynie pożegnanie z Akademią i brak poczucia, że znów z czymś nie nadążam, nie mam potrzebnych umiejętności, zasobów, albo ogólnie, nie jestem na 150%.

No i dobrze. Zamierzam być sobą. Zamierzam też odpocząć póki co od wolontariatu "stałego", znaleźć sensowną pracę, skupić się na tych kilkorgu ludziach z którymi mi naprawdę po drodze, choćby się wcześniej zdarzały nie wiem jak trudne sytuacje, choćby czasem było ciężko, czasem było źle- jesteśmy przecież tylko ludźmi, mimo wszystko dość sobie bliskimi.

Owszem, wiem, że jestem czasem nieznośna, wredna i pluję jadem, a czasem bywam na dodatek złośliwa, innego zaś dnia płaczę bez powodu i pragnę tylko schowania się w czyichś ramionach. Ale i to mija, a ja mam też swoje jaśniejsze strony. I te mocniejsze. Więc jakoś myślę, że z czasem ogarnę ten chaos.

Czasami nieco w piętkę gonię i gdzie jest moje miejsce- nie wiem
Pod drzewem myślę że w koronie, w koronie myślę że pod drzewem
Jest mi doprawdy nieprzyjemnie że nie ma we mnie nic z tygrysa
Więc błagam cię, nie dworuj ze mnie i nie mów że mi wszystko zwisa!

Mimo, że wyzwanie zostało niejako odwołane, postanowiłam pobawić się i tak ;)
Dziś 1/3 zdjęć :)

1. BABSKIE GADŻETY moje zmaltretowane separatory- nie wyobrażam sobie malowania paznokci u stóp bez nich. ich dużym plusem jest to że są miękkie

2. COŚ RÓŻOWEGO urodzinowe ciasto dla mojej koleżanki, wiedziałam że się spodoba :)

3. PRZYJAŹŃ ten moment kiedy mój kolega wziął do ręki nóż i podzielił go na tyle części ile nas było do jedzenia go, taka mała niespodziewana mini-impreza z okazji urodzin naszej wspólnej znajomej. to zdjęcie jest wyjątkiem, bo robił je Królik

4. BOSO zazwyczaj biegam po mieszkaniu na bosaka, po takiej podłodze to zgoła przyjemne, uwielbiam to! a czasem, kiedy jest chłodniej, wdziewam skarpetki, czasem właśnie te- rozśmieszają mnie czasami :)

5. SUBTELNIE moją ostatnią lakierową "miłością" nie są żadne szalone neonowe kolory, tylko właśnie to co powyżej. a że po szatańsko mocnej i obłędne dobrze działającej (na moje paznokcie) odżywce jest całkiem OK z moimi paznokciami- jestem całkiem chętna by malować je w taki sposób :)

Gdy będziesz służył ludziom swoim cza­sem, na­wet kosztem za­nied­by­wania obo­wiązków, swo­jego od­poczyn­ku, snu i po­siłków, po­wiedzą - on właści­wie nie ma nic do ro­boty, mógłby się czymś zająć. Gdy będziesz po­magał ludziom w ich trud­nych chwi­lach, brał do swe­go do­mu, kar­mił, poił, opieko­wał się, a po­tem wy­cofasz swoją po­moc, bo uz­nasz, że już czas trud­ny prze­minął - to się po pros­tu na ciebie ob­rażą al­bo będą mieli przy­naj­mniej do ciebie żal.

Gdy będziesz się sta­rał wy­kony­wać swój zawód mak­sy­mal­nie uczci­wie - to po­wiedzą, żeś pa­zer­ny na pieniądze al­bo że chcesz zro­bić ka­rierę, zająć kierow­nicze sta­nowis­ko, al­bo udo­wod­nić, żeś lepszy. Im więcej będziesz pra­cował, służył, poświęcał się, im bar­dziej będziesz sta­rał się żyć uczci­wie - tym łat­wiej oskarżą cię, żeś cudzołożnik, oszust, kłam­ca, cham i bez­czel­ny, a przy­naj­mniej nie całkiem nor­malny al­bo dziwak.

Czy z te­go wy­nika, że masz re­zyg­no­wać z ta­kiego postępo­wania? Nie, bo byłbyś po­dob­ny do fa­ryzeu­szy, którzy wszys­tko czy­nią, aby być widziani przez ludzi. Tyl­ko wiedz, że tak jest. Załóż to so­bie od sa­mego początku, żebyś się po­tem nie zdzi­wił. Na po­ciechę po­wiem ci, że zaw­sze się znaj­dzie ja­kaś Mag­da­lena, jakiś Jan, który cię zo­baczy w praw­dzie i zachwy­ci się tobą. Ale to już tyl­ko na po­ciechę, żebyś się nie załamał.

Pisałam Wam swojego czasu o Indeksie Sukcesów, pomyśle zaczerpniętym z Akademii Przyszłości.

Myślałam: świetny pomysł, łał i w ogóle. Bo jakby nie patrzeć, to jasne, że widzieć swoje sukcesy to ważne, dostrzegać to co się udaje, co wychodzi fajnie, a jeśli inni też to dostrzegają- tym bardziej łał!

Pisałam też o Słoiku Sukcesów, kolorowych karteczkach, słoiku budzącym pozytywne skojarzenia.

A czy pisałam że w jakimś momencie rzuciłam i jeden i drugi pomysł w diabły, mówiąc sobie, że nie tędy droga?

Bo jak by na to nie patrzeć, całe to dostrzeganie własnych pozytywnych stron i rzeczy, które mi się udają nie uchroniło mnie przed mega dołkiem i totalnym przygnębieniem.
Co z tego że widziałam owe pozytywne strony kiedy nijak nie pomogło mi to lżej znieść faktu, że osoba która napisała mi w tymże Indeksie Sukcesów

W "nowych" gorszych czasach pozostałaś tą samą osobą, co w "starych" dobrych, dzięki czemu jedna osoba odetchnęła lżej. Dziękuję... (XYZ)

- ta sama osoba uświadomiła mi swoim zachowaniem, że nieważne czy będę te swoje sukcesy i fajne rzeczy widzieć, tak czy inaczej dotkliwie mnie zaboli to, że kiedy dałam z siebie wiele, kiedy byłam szczera i niczego nie udawałam, kiedy byłam dla kogoś, kiedy potrzebował się wygadać, sama nie mogłam liczyć na szczerość. Może czasem to naiwne- wierzyć, że ktoś na otwarte serce odpowie otwartym sercem, ale... cóż, wierzyłam w to.

Teraz przy okazji przedprzeprowadzkowych porządków patrzę na te swoje sukcesy, małe kolorowe zwitki karteczek i zastanawiam się co dalej z nimi. To już wolę zrobić z nimi porządek, miło było spróbować, ale to nie wszystko... mi to nie pomogło. Albo inaczej: pomogło zacząć dostrzegać moje fajne rzeczy, które mi się udają, ale to nie wszystko.

Nie mówię, że to wszystko jest do bani... ja mam po prostu poczucie, że pomysły fajne, ale mi potrzeba czegoś innego. A jeśli Słoik Sukcesów to hmmm taki:

Czasem nachodzą mnie takie melancholijne myśli jak dziś.



Brakuje mi w moim życiu bardziej doświadczonej kobiety, której mogłabym się poradzić czasem... Kiedy mam chwile, że niby jest OK, a zastanawiam się nad kolejnym krokiem, jestem w jakiejś relacji a desperacko zastanawiam się nad swoimi decyzjami- pracowymi, związanymi z bliskimi mi mężczyznami czy kobietami.

I naprawdę nieważne, czy moja Mama mogłaby mi pomóc, czy poradziłaby mi coś, co zmieniłoby moje życie, rozwiązałoby problemy. Nieważne, czy byłyśmy ze sobą zżyte na tyle, by ją o taką radę poprosić. Naprawdę nieważne, czy chciałabym by moje związki i relacje były podobne do tych, jakie miała moja mama- z tatą, bliższymi i dalszymi znajomymi, światem.

I choćbym chciała zapytać ją w jaki sposób dokładnie przyrządzała chociażby pieczony schab, nie dowiem się tego również, za nic w świecie.
Temat jest zupełnie bez znaczenia.

Ważne, że nie mam możliwości poprosić ją o żadną radę, na żaden temat, bo jej nie ma.

Mam jakiś koszmarnie melancholijny czas, za dużo chyba myślę.

W ostatni dzień września długo plotkowałam nad domową gorącą czekoladą z Królikiem, przegadaliśmy Akademiowe zawirowania, przegadaliśmy wszystko co nie było zbyt blisko nas samych (bo pewne tematy dalej są zbyt blisko, dalej lepiej ich nie poruszać).
A teraz się gryzę czy na pewno jest OK, nie chcę go zamęczać swoimi zmartwieniami, strachami i obawami.

***
coś w życiu się kończy
i coś się zaczyna
po powitaniu
musi przyjść rozstanie
po uśmiechu
niespodziewanie
łzy mogą nadejść
wielkim deszczem
po burzy
najczęściej wraca słońce
tak jak po nocy
dzień kolejny
będzie szedł w nieznane
po wielkim krzyku
przyjdzie cisza
która w uszach dzwoni
trzeba ją podzielić
po ciepłym lecie 
przyjdzie chłodna jesień
liści latawce
wiatr rozpruwał będzie
i niósł za horyzont
aż w mgle niepamięci
zostaną na zawsze
miną bezboleśnie
i gniazda bocianie
po raz kolejny pozostaną puste

jaki sens
będzie miał świat
w którym już nigdy
nie odnajdę ciebie
co zrobić ze słowami
które właśnie wtedy
skamienieją
na moich ustach

Wacław Buryła

1. Małgorzata Gutowska-Adamczyk: Róża z Wolskich. Podróż do miasta świateł
Czytało się całkiem miło, wciągnęła mnie ta momentami dość zaskakująca historia.
Ogólnie, na plus.

2. John Harding: Siostrzyca
Świetna książka.
Mroczna, intrygująca i wciągająca na maksa, do tego intrygujący język do którego ciężko się przyzwyczaić na początku.
Super książka.

3. Yann Martel: Życie Pi
Przeczytałam, była nawet OK jednak... cóż, nie porwała mnie jakoś szczególnie.
Fajna, ot i wszystko.

4. Kazuo Ishiguro: Pejzaż w kolorze sepii
Bardzo japońska powieść.
Choć taka bardzo ... melancholijna, pełna smutku i jakiegoś rodzaju nostalgii.
Więc bardzo w jesiennym klimacie choć niekoniecznie jeśli ktoś chce nie pogrążać się w niekoniecznie wesołych rozmyślaniach.
A jednak i tak polecam a sama pewnie sięgnę po kolejną książkę tego autora.

5. Barbara Faron: Szczęście smakuje truskawkami
Pozytywna opowieść, aż miło się ją czytało.
Momentami, choć bardzo rzadko, niektóre fragmenty wydawały mi się nieco zbyt naiwne, zbyt proste i łatwe, ale i tak całość naprawdę bardzo pozytywnie odbieram i cieszę się, że po nią sięgnęłam najzupełniej przypadkiem.

6.M.Gladwell: Błysk! Potęga przeczucia
Łał.
Czytało się super, było nad czym "po drodze" pomyśleć, a takie książki lubię.
Sensownie napisana, ciekawa



Utknęłam, no po prostu nie byłam w stanie:

Marek Aureliusz: Rozmyślania

Scott O. Lilienfeld, Steven Jay Lynn, John Ruscio, Barry L. Beyerstein 50 wielkich mitów psychologii popularnej